[Αγιογραφίες] Γεφυροποιοί

ΜΑΘΕ τέχνη κι άσ’ τηνε, που λένε. Ο Νίκος Μπίστης, πάλι, έχει να λέει πως ως νεαρός βολεϊμπολίστας ήταν πασαδόρος και όχι καρφί. Το να γίνεις γεφυροποιός από πασαδόρος δεν είναι πολύ διαφορετικό. Εδώ και μια δεκαπενταετία, λοιπόν, ο Μπίστης χτίζει γέφυρες μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς. Η μαγκιά είναι ότι αυτές χρησιμεύουν κυρίως – ας μην πούμε: αποκλειστικά – για να πηγαινοέρχεται ο ίδιος. Αλλά αυτό δεν είναι αναγκαστικά δική του ευθύνη.

Η Κεντροαριστερά είναι το χρυσόμαλλο δέρας των προοδευτικών ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Είναι επίσης μια συζήτηση που φουντώνει κάθε φορά που το ΠΑΣΟΚ – ας μην το πούμε κομψά – ξεφουσκώνει. Συνέβαινε το 2003, στο λυκόφως της διακυβέρνησης Σημίτη. Τότε ο Μπίστης αποφάσισε ότι δεν πήγαινε άλλο όπως πήγαινε με τον ΣΥΝ – που είχε αρχηγό τον Νίκο Κωνσταντόπουλο – και έστησε την ΑΕΚΑ. Ηταν μια υβριδική πολιτική γέφυρα που τον έφερε σχετικά γρήγορα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Εγινε υφυπουργός Εσωτερικών – θυσιάστηκε ο πατέρας των ΚΕΠ Σταύρος Μπένος – στον θνησιγενή ανασχηματισμό του φθινοπώρου του 2003. Σπουδαίο πολιτικό αποτέλεσμα δεν έφερε η απόπειρα για αμφίπλευρη διεύρυνση με εισοδιστή εκ δεξιών τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Αλλά ο Μπίστης μπήκε κι έμεινε, αφού η τοποθέτηση Μαρίας Δαμανάκη και Μίμη Ανδρουλάκη στο Επικρατείας από τον Γιώργο Παπανδρέου κάλυψε πλήρως το άνοιγμα του ΠΑΣΟΚ προς τη σκεπτόμενη Αριστερά.

Ο Μπίστης υπήρξε αιώνιος πολιτευόμενος με το ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών, αφού ουδέποτε εξελέγη. Ετσι όπως εξελίχθηκαν όμως επί Παπανδρέου τα πράγματα, ο Μπίστης οδηγήθηκε από την απογοήτευση στην αποξένωση και, τελικά, στην έξοδο. Ηταν αναπόφευκτο να βγάλει το κεφάλι από το νερό, όχι πολύ καιρό αργότερα, και να βρεθεί στο νησί της ΔΗΜΑΡ. Εκεί άρχισε πάλι τα ίδια. Ανέλαβε δηλαδή – ας το πούμε με δικά μας λόγια – υπεύθυνος για την προσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ. Οχι πως ο Κουβέλης την πολυήθελε σε εκείνη τη φάση. Ο Μπίστης έφαγε μερικά γκράντε αδειάσματα, που έδειξαν ότι η ΔΗΜΑΡ ήταν μικρό αρχηγικό κόμμα. Αλλά στον Μπίστη προσωπικά ο χειρισμός της προσέγγισης ΠΑΣΟΚ – Αριστεράς ποτέ δεν έκανε κακό, όπως ήδη είπαμε. Ούτε αυτή η φορά αποτελεί εξαίρεση.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ: η συζήτηση για κάποιας μορφής συμπόρευση αρχίζει από δύο προβλήματα. Ο Κουβέλης έχει πρόβλημα γιατί δεν του βγήκε η έξοδος από την κυβέρνηση τον Ιούνιο. Η ΔΗΜΑΡ λειώνει σαν σορμπέ στο πιάτο και ο χειμώνας αργεί. Ο Βενιζέλος έχει πρόβλημα γιατί δεν θέλει το ΠΑΣΟΚ να μετρηθεί αφ’ εαυτό στις ευρωεκλογές. Θέλει κάθοδο υπό την ομπρέλα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ει δυνατόν παρέα με τη ΔΗΜΑΡ και με λίστα υποψηφίων που να υπερβαίνει τα στενά κομματικά πλαίσια εκατέρωθεν. Με απλά λόγια, υπάρχει κοινό συμφέρον, άρα υπάρχει παιχνίδι. Ο Μπίστης αποτελεί τη σπάνια περίπτωση πολιτικού στελέχους με κουλτούρα – κάτι που φάνηκε και από το γεγονός ότι έγραψε ένα από τα ωραιότερα βιβλία για τη Μεταπολίτευση. Αρα κινείται άνετα σε αυτό τον χώρο, με το άλλοθι του πασαδόρου και τον μπιζιμποντισμό του γεφυροποιού. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή…