Ημερολόγιο Ευρωμπάσκετ 2013 – ημέρα #8

Πόσα έχετε ακούσει για την εναλλαγή συναισθημάτων και καταστάσεων στον αθλητισμό; Σκωτσέζικο ντους, από την κόλαση στον παράδεισο, από το ναδίρ στο ζενίθ και πολλά παρόμοια. Ε, όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα ζήσαμε τις τελευταίες στη Λιουμπλιάνα.

Από το βράδυ της περασμένης Δευτέρας όταν η Εθνική γνώρισε την καταστροφική ήττα από τη Φινλανδία μέχρι το απόγευμα της Πέμπτης, προπονητές, παράγοντες, παίκτες, δημοσιογράφοι, φίλαθλοι, κυκλοφορούσαν στο Κόπερ και την πρωτεύουσα της Σλοβενίας με μαύρες πλερέζες. Όταν έχεις χάσει από τη Φινλανδία, είναι δύσκολο να ελπίζεις σε σερί νίκες επί Ισπανίας, Σλοβενίας και Κροατίας. Ακόμη κι όσοι είχαν πίστη, την κρατούσαν κρυφή γιατί τα μεγάλα λόγια πνίγηκαν στο λιμάνι του Κόπερ.

Το βράδυ της Πέμπτης όλα άλλαξαν! Η νίκη σε βάρος των πρωταθλητών Ευρώπης και ασημένιων Ολυμπιονικών, Ισπανών ήταν ιστορική. Ο Καββαδάς ήταν επτά χρονών, οι Σλούκας, Παπανικολάου ένα χρόνο μεγαλύτερη και μόνο ο Φώτσης είχε ξεκινήσει την καριέρα του -σε ηλικία 17 χρονών- στον Παναθηναϊκό όταν η Ελλάδα είχε νικήσει τελευταία φορά τους κορυφαίους, την τελευταία 7ετία, στην Ευρώπη, Ισπανούς.

Η ανατροπή σκηνικού πλήρης. Κι ας μην σημαίνει τίποτα βαθμολογικά η νίκη. Ήταν τόσο αρνητική η παράδοση, είναι τόσο μεγάλη η κυριαρχία της Ισπανίας και είχε τέτοια απόδοση η Εθνική, που όλα άλλαξαν. Ξανά! Τα συναισθήματα, ο ενθουσιασμός, η αυτοπεποίθηση έφθασαν πάλι στην κορυφή σαν το τελεφερίκ της Λιουμπλιάνα στη διαδρομή από το έδαφος μέχρι το Κάστρο.

Από εκεί, στην κορυφή του λόφου, η θέα της κοσμοπολίτικης Λιουμπλιάνα που δεν έχει καμιά σχέση με τα υπόλοιπα Βαλκάνια σε κάνει να ονειρεύεσαι. Όπως μας έκανε να ονειρευόμαστε η Εθνική ομάδα μετά το θρίαμβο της Πέμπτης. Το ίδιο βράδυ, στα λιγοστά κλαμπ της πόλης οι Έλληνες εκτόνωναν τον ενθουσιασμό τους στους μπάρμαν. Με 5€ το ουίσκι μπορείς να πιεις στην υγειά της μισής ομάδας… Η άλλη μισή στην επόμενη νίκη. Αφού νίκησες το φαβορί δεν θα νικήσεις τη Σλοβενία; Ποιος να σκεφτεί μέσα στην παραζάλη το ανάποδο; Αφού έχασες από την Ιταλία και τη Φινλανδία (και πέρυσι στο Προολυμπιακό από τη Νιγηρία) γιατί να μην χάσει κι από τους Σλοβένους που παίζουν με ταχύτητα του ήχου και μπροστά στους 15.000 συμπατριώτες φθάνουν τις ταχύτητες του φωτός;

Ξέρει ο Σπανούλης τον τρόπο. Μαζί με τους υπόλοιπους χάζεψε τον Μαρκ Γκασόλ και δύο χρονιές σερί οδηγεί ως MVP οδηγεί τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Και σιγά μην χάσουμε από τον μονοδιάστατο Ντράγκιτς, που παίρνει 30 εκατομμύρια στο ΝΒΑ και έχει 19% στα τρίποντα…

Με αυτά και με τα άλλα η ευφορία όλων ήταν μεγάλη. Και την έκανε ακόμη μεγαλύτερη η υπεύθυνη αντίδραση των παικτών του Τρινκιέρι. «Παιδιά, έχουμε πει πολλά λόγια. Νικήσαμε αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Θα θέλαμε να μην κάνουμε δηλώσεις, να ηρεμήσουμε και να συγκεντρωθούμε στον αγώνα» μας είπαν και ενδόμυχα όλοι χαρήκαμε. Συνειδητοποιημένοι, σκεφτήκαμε.

Τις δύο μέρες που ακολούθησαν, φροντίσαμε να γνωρίζουμε την πόλη μέχρι το μεδούλι της. Να περιδιαβούμε τα λιθόστρωτα σοκάκια της, να ανεβούμε στο κάστρο, να κατεβούμε στα πλωτά καφέ στα νερά του ποταμού που παίρνουν ζωή μόνο όποτε περνά κάποιο τουριστικό σκάφος. Αλλά ακόμη και να παίξουμε μπάσκετ (πατήστε στην κεντρική φωτό για να δείτε το βίντεο).

Με τον ήλιο να χαϊδεύει την Λιουμπλιάνα και τις μπασκέτες να βρίσκονται σε πολλά σημεία της πόλης, είναι αδύνατον να αρνηθείς στον πειρασμό. Το επιβάλλει η (καλή) διάθεση. Σουτ στο σουτ, πρόκληση στην πρόκληση, ορισμένοι δημοσιογράφοι (όπως μπορείτε να δείτε στο βίντεο που τράβηξα για εσάς) έπαιξαν στο τέλος κανονικό μονό!

Ποιοι νίκησαν είναι κάτι που μου διαφεύγει, αλλά ο Καλκαβούρας, ο Λαούδης, ο Παπανδρέου κι ο Βαλαβάνης το ευχαριστήθηκαν όσο τη νίκη της Εθνικής επί της Ισπανίας. Ευτυχώς η μπασκέτα ήταν φιλική με τη μπάλα, οι πόντοι μπήκαν γρήγορα και δεν άργησαν να τελειώσουν τον αγώνα τους.

Οι βόλτες συνεχίστηκαν και μπροστά στον καθεδρικό ναό, έγινε η μεγάλη συνάντηση με την πιο καλτ φιγούρα του ΝΒΑ. Λεπτομέρειες για τον εκκεντρικό εκατομμυριούχου που εικονίζεται στη αναμνηστική φωτογραφία που ακολουθεί, μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο της 21ης Ιουλίου (https://www.tanea.gr/news/sports/article/5024905/enas-estet-sta-parke-toy-nba/ και https://www.tanea.gr/news/sports/article/5024906/palati-sto-mpeberli-xils-apeira-ekswfylla-kai-agnwsto-pothen-esxes/)

«Στην Ελλάδα έχω έρθει αρκετές φορές. Έχω επισκεφθεί τα νησιά σας. Τη Μύκονο για παράδειγμα, στην οποία ήρθα δύο φορές με διαφορά περίπου 20 χρόνων. Τέλος της δεκαετίας του ’70 και πριν μετά τη δεκαετία του ’90 και διαπίστωσε πως έχουν κτίσει σπίτια παντού» παρατήρησε ο Τζέιμς Γκολντστίν που ταξίδεψε στη Λιουμπλιάνα για χάρη του μπάσκετ.

Ωραίος τύπος! Ήρθε χωρίς να έχει εξασφαλίσει εισιτήρια και πόνταρε τις γνωριμίες. Όσοι Ευρωπαίοι έχουν αγωνιστεί στο ΝΒΑ, εγκατέλειπαν την προθέρμανση και πήγαιναν να τον χαιρετίσουν. Κάτι όλοι αυτοί, κάτι εμείς και Γκόλντστιν βρήκε θέση ακόμη και στα sold-out παιχνίδια. Όμως καθώς δεν ήταν court-seat, οι φωτογραφίες του ανάμεσα στους υπόλοιπους θεατές έγιναν αντικείμενο σχολιασμού στις ΗΠΑ!

Εμείς σχολιάζαμε το εκκεντρικό ντύσιμο του και τα όσα είναι σε θέση να κάνει για χάρη του αθλήματος, κοινώς της τρέλας του για το μπάσκετ. Είπαμε, πολύ ωραίος τύπος και ευγενέστατος. Όταν έρθει η ώρα θα του ζητηθεί να μας βρει εισιτήρια για τους τελικούς του ΝΒΑ.

Στο απώτερο μέλλον αυτά καλά να είμαστε. Το Σάββατο προείχε ο αγώνας με τη Σλοβενία όπου εν πολλοίς κρινόταν το εισιτήριο της Εθνικής στα προημιτελικά. Με την άμυνα και το πάθος του αγώνα με την Ισπανίας, θα ερχόταν η νίκη σε βάρος των Σλοβένων που δεν έχουν την ποιότητα της παρέας του Ρούντι Φερνάντεθ, μηδέ των δικών μας παικτών.

Η ανάλυση των Σλοβένων είχε γίνει και το πλάνο είχε μαθευτεί. Νο1 στόχος ο Ντράγκιτς, που είναι το Α και το Ω στο παιχνίδι των γηπεδούχων. Εκρηκτικός, ταχύτατος, αριστερόχειρας και μοναδικός στις διεισδύσεις. Κακός σουτέρ, όπως συζητούσαμε ακόμη κι εμείς. Η επιλογή ήταν να κλείσουμε τους διαδρόμους και να του επιτρέψουμε τα σουτ.

Έβαλε το πρώτο. Έβαλε το δεύτερο. Έβαλε το τρίτο και μέσα σε ένα δίλεπτο είχε σκοράρει 11 πόντους. Αντί να πειράξουμε εμείς το μυαλό του Σλοβένου, χάλασε εκείνος το δικό μας. Η άμυνα μας δεν είχε ούτε το πάθος, ούτε την προσήλωση της Πέμπτης. Η επίθεση δεν είχε αυτοπεποίθηση, τα ριμπάουντ χάθηκαν και η εικόνα ήταν απογοητευτική. Η ήττα φυσικό επόμενο, ο αποκλεισμός μας πήρε αγκαλιά και κατεβήκαμε από το Μεσαιωνικό Κάστρο στην πόλη της Λιουμπλιάνα χωρίς να πάρουμε το τελεφερίκ. Σαν σε ελεύθερη πτώση.

Όμως μετά από ώρες, όταν η ένταση καταλάγιασε, οι συζητήσεις μέχρι πρωίας για το ποιος και τι πταίει συνάντησαν την ανατολή του ηλίου δυο σκέψεις κυριαρχούσαν στο μυαλό, πέρα από την ήττα από τους Φινλανδούς που ακόμη δεν έχει πάει κάτω.

Η συμπεριφορά των Σλοβένων και η ατμόσφαιρα που δημιούργησαν στο γήπεδο. Και τα λόγια ενός Γάλλου συναδέλφου.

Οι εξέδρες της Stozice Arena φιλοξένησαν και καμιά 200αρια Έλληνες φιλάθλους. Στα τάιμ-αουτ, στο ημίχρονο και πριν από το αγώνα, οι μισές τσιρλίντερς κρατούσε τη σημαία της Σλοβενίας και οι άλλες μισές της Ελλάδας. Ο κονφερασιέ του γηπέδου ζητούσε μια φορά από τους Σλοβένους να φωνάξουν υπέρ της Εθνικής τους ομάδας και την άλλη ζητούσε το ίδιο από τους Έλληνες. 14.800 Σλοβένοι έκαναν ησυχία και άφηναν τους συμπατριώτες μας να φωνάξουν «Hellas».

Στο δικό μας… χωριό δεν ανθίζει τέτοιος αθλητικός πολιτισμός! Θα αφήναμε σε ελληνικό γήπεδο, μια χούφτα αντιπάλων να φωνάξουν το όνομα της χώρας τους; Θα έμεναν «αστόλιστες» οι τσιρλίντερς που θα κρατούσαν τη σημαία του «εχθρού»; Θα έμεινε όρθιος ο κονφεριασέ; Σε όνειρα, σαν αυτά που μας έβαλε η Εθνική ομάδα να κάνουμε, ίσως. Στην πραγματικότητα πότε των ποτέ.

Και τώρα η δεύτερη σκέψη, τροφή για την οποία μας έδωσε ο Γάλλος συνάδελφος. «Φίλοι μου, τόσα χρόνια δεν έχω δει ποτέ δημοσιογράφους να χαίρονται ή να λυπούνται τόσο για τις νίκες ή τις ήττες της Εθνικής τους»! Δεν έχει άδικο. Κι αυτό είναι ίσως ένα ακόμη (σοβαρό) πρόβλημα που θα έπρεπε να προστεθεί στις μακρές λίστες με τις αιτίες του διαφαινόμενου αποκλεισμού, οι οποίες μεταξύ άλλων έχουν προκαλέσει δυσαρέσκεια σε ορισμένους παίκτες.