[Στίγμα] Ηρθε σαν… την Ανοιξη

Θέλω να δηλώσω (από χθες) χαρούμενος. Ευτυχισμένος. Εκεί που είχα πέσει στην κατάθλιψη, όπως υποθέτω οι περισσότεροι, νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι. Αλλος άνθρωπος, λέμε. Αποδίδω δε αυτή την αιφνιδιαστική αλλαγή στα όσα δήλωσε ο αγαπημένος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης κατά τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ. Σύμφωνα με τον πρόεδρο, τέλειωσαν τα βάσανά μας. Πέφτει η κυβέρνηση. Φεύγει και ο Σαμαράς (υποθέτω ομού μετά του Βενιζέλου) μαζί με το Μνημόνιο. Και αποκτούμε επιτέλους μια αριστερή κυβέρνηση δεδομένου ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαμε κάτι πουλημένες δεξιές κυβερνήσεις. Η χώρα ανασταίνεται. Πουλάκια κελαηδούν χαρούμενα. Παιδάκια παίζουν στους δρόμους και τραγουδούν. Ανθρωποι αγκαλιάζονται στους δρόμους. Πέφτει η κυβέρνηση! Το είπε ο Αλέξης! Μετά ξύπνησα. Και εκείνος φαντάζομαι. Αν όχι, ας φροντίσει κάποιος να το κάνει. Κρίμα είναι το παιδί να ζει με τέτοιες αυταπάτες…

  Επειτα από αυτόν τον μικρό πρόλογο, αισθάνομαι την ανάγκη να περιγράψω όσα συνέβησαν στην εξωτική Θεσσαλονίκη, την Παρασκευή το βράδυ, οπότε και το αριστερό αγόρι Αλέξης αποφάσισε (άλλη μια φορά) να αποδείξει ότι είναι η μετενσάρκωση του Ανδρέα του τεράστιου. Αναφέρομαι στη συγκέντρωση που επιχείρησε στην παραλιακή λεωφόρο Νίκης κατά τα πρότυπα του ηγέτη της Αλλαγής, και (θέλω να ελπίζω) κατάλαβε ότι, όπως λένε και στα χωριά μας στην Ηπειρο, «θέλει πολλά καρβέλια ακόμη» να γίνει Ανδρέας. Μένω σε αυτό και δεν καταφεύγω σε παροιμίες που δεν αρμόζουν στην αγωγή μου, όπως το κλασικό με τι ΔΕΝ βάφονται αυγά, για να επισημάνω ότι η συγκέντρωση δεν ήταν απλώς κατώτερη των προσδοκιών ενός κόμματος που θέλει να ελπίζει ότι βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας, αλλά ήταν μια συγκέντρωση εντελώς πίκρα, μιλάμε…

  Διότι δεν μπορώ ας πούμε να φανταστώ πώς είναι δυνατόν από ολόκληρη Θεσσαλονίκη και τους γύρω νομούς να μπορούν να κινητοποιήσουν μόλις 2.500 άτομα περίπου – όταν το ΠΑΣΟΚ αν έκανε συγκέντρωση, ακόμη και έτσι όπως είναι τώρα, θα μάζευε τόσους και περισσότερους.

Η συγκέντρωση, προφανώς οργανωμένη από πασόκους (Κοτσακάς, Ραφτόπουλος, εργατοπατέρες διάφοροι) που ξέρουν από αυτά τα κόλπα, έγινε προσπάθεια να απλωθεί στο μέγιστο δυνατό – από τον Λευκό Πύργο έως την Πλατεία Αριστοτέλους. Αλλά φευ, αυτό δεν μπορούσε να γίνει με τίποτε. Και έμειναν οι φωτισμοί και οι μεγαφωνικές να σηματοδοτούν ένα πολιτικό γεγονός που έμεινε στα χαρτιά…

  Συριζαίοι, με τους οποίους συνομίλησα και δύσκολα έκρυβαν την απογοήτευσή τους, απέδιδαν την αποτυχία στον άσχημο καιρό. Και ειδικότερα στην καλοκαιρινή βροχή που ανάγκασε αρκετούς από τους παρισταμένους να καταφύγουν σε καφέ των γύρω δρόμων. Βρήκα τη δικαιολογία ως ένα καλό άλλοθι, αλλά όχι επαρκές: η βροχή άρχισε να πέφτει στη διάρκεια της ομιλίας του Τσίπρα. Πριν πού ήταν ο κόσμος;

Αντε ντε, πού ήταν; Απορία το έχω. Κατά τα λοιπά, επιθυμώ να σταθώ λιγάκι στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στους δημοσιογράφους, οι οποίοι προφανώς έλαβαν όλες τις απαντήσεις που… επιζητούσαν (όπως για παράδειγμα, κατάλαβαν όλοι τι σημαίνει εθνικοποίηση τραπεζών…), για να φθάσει η στιγμή που κάποιος τον ρώτησε για το Burberry πουκάμισο που φορούσε την περασμένη εβδομάδα στη διαδήλωση. Ο πρόεδρος, που έδειξε εξαιρετικά ανακλαστικά, όχι μόνο δεν αιφνιδιάστηκε (χα), αλλά τον κόλλησε στον τοίχο τον δημοσιογράφο, δηλώνοντας: «Ο ελληνικός λαός έχει σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθεί από το τι χρώμα ή τι μάρκα πουκάμισα φοράμε».

  Κατά τα γνωστά, επιχείρησε να επενδύσει την απάντηση με κάτι βαρύγδουπο περί σημειολογίας, αλλά έπειτα από δύο τρία σαρδάμ – πού να μπορέσει να αρθρώσει χωρίς λάθος τη λέξη «σημειολογικά» – τα παράτησε και πήγε στην επομένη ερώτηση. Λογικό…

  Σε ό,τι αφορά τα πολλά και διάφορα που είπε, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να επισημάνω τη δέσμευσή του για άμεση ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής της χώρας με το που θα αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού. Οπως είπε: «Δεν είμαστε εμπαθείς με τους πολιτικούς μας αντιπάλους (ουουουου, εμένα μου λες). Θα τους κρίνει ο λαός. Αλλά, επειδή κάποιοι συνεχίζουν να βρίσκονται σε κομβικές θέσεις και να παράγουν πολιτικά αποτελέσματα, πρώτο καθήκον της νέας Βουλής θα είναι η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, για το πώς και ποιος οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο».

Το οποίο σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι επειδή κύριε Βενιζέλο, για παράδειγμα, ξέφυγες της Ζωής στην επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ, μη νομίζεις ότι θα γλιτώνεις εσαεί: σε περιμένει Ειδικό Δικαστήριο για το Μνημόνιο.

Ωραία! Εξαιρετικά, θα έλεγα αν δεν ήθελα να φανώ υπερβολικός…

Περί «σοβαρής» ΧΑ

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες για τα όσα είπε το αριστερό αγόρι Αλέξης αυτό το τριήμερο στη Θεσσαλονίκη, αλλά ειλικρινά βαριέμαι. Και λέω να ασχοληθώ με αυτά που ΔΕΝ είπε ο έτερος του ντουέτου «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνά, ο πρόεδρος Αντώνης, για αυτή την υπέροχη συζήτηση που άνοιξε αναφορικά με την προοπτική της συνεργασίας της ΝΔ με τη «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Διερωτώμαι γιατί το αφήνει ο ίδιος ο πρόεδρος Αντώνης να σέρνεται αυτό το πράγμα. Μπορεί να υφίσταται ως προοπτική; Και ποια ακριβώς είναι η «σοβαρή» ΧΑ; Ο Κασιδιάρης ή ο Παναγιώταρος; Ο Γερμενής ή ο άλλος με την εντελώς πασέ αλογοουρά Μπαϊρακτάρης; Να μας το πουν να το ξέρουμε. Επίσης ο πρόεδρος Αντώνης αν θεωρεί ότι δεν υπάρχει τίποτε επιλήψιμο στο φλερτ με αυτά τα ανθρωποειδή, γιατί δεν επικοινωνεί με τους μεσσήνιους φίλους του να μάθει τα καθέκαστα για το πάρτι που έκαναν χθες στον Μελιγαλά;

Ο κύκλος της Κεντροαριστεράς

Αφήνω επί του παρόντος κατά μέρος αυτή την απεχθή ακόμη και στη σκέψη προοπτική συνεργασίας ΝΔ – ΧΑ και μετακινούμαι σε κάτι πιο ευχάριστο που μοιάζει με τον τετραγωνισμό του κύκλου: την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Αναζήτησα τον φίλτατο Νίκο Μπίστη, ο οποίος φέρεται ως ο συγγραφέας της περίφημης διακήρυξης των προσωπικοτήτων της Κεντροαριστεράς υπέρ της ανασυγκρότησης του χώρου. Αρχικά με διόρθωσε: «Δεν γράφω εγώ τη διακήρυξη, το ακριβές είναι ότι γράφω και εγώ». Στη συνέχεια μου αποκάλυψε ότι πλην αυτού και του Γιάννη Βούλγαρη, κείμενο συγγράφει και ο παρά τω προέδρω Βαγγέλη Κυριάκος Πιερακάκης – φυσικά εν γνώσει του προέδρου, δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο. Η διακήρυξη θα είναι έτοιμη έως το τέλος της εβδομάδας, κατά τον Νίκο Μπίστη, και «από εκεί και πέρα, σημασία έχουν τα ονόματα». Περισσότερα προσεχώς, διότι στον χώρο υπάρχουν πολλές καραμπόλες. Ποιος μιλάει με ποιον και ποιος δεν θέλει να βλέπει ποιον και άλλα ανθρώπινα…