[Στίγμα] Και μαζί και… μόνοι

Οσοι, και από την (αξιωματική) αντιπολίτευση για ευνόητους λόγους, ποντάρισαν στην περίπτωση κοινής καθόδου στις εκλογές ΝΔ – ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να αναθεωρήσουν πάραυτα τα στοιχήματα, διότι τέτοιο θέμα δεν υπάρχει. Ούτε καν εμμέσως – ήτοι τα δύο κόμματα να συνεργαστούν στις δημοτικές εκλογές ή στις ευρωεκλογές του επόμενου χρόνου.

Το πρώτο το έχουν αποκλείσει με κατηγορηματικότητα και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

 Ο άνθρωπός μου στο Μέγαρο Μαξίμου (τον οποίο συχνά «ανακρίνω» μέχρις εξαντλήσεως – θα μου μείνει καμιά ώρα) μου τόνισε την Πέμπτη το μεσημέρι που συναντηθήκαμε ότι «η Νέα Δημοκρατία θα κατέβει στις αυτοδιοικητικές εκλογές με δικούς της υποψηφίους παντού. Στον δεύτερο γύρο θα δούμε τι θα κάνουμε, αλλά ότι θα έχουμε υποψηφίους παντού στον πρώτο γύρο δεν το συζητάμε».

– Μα, πολλοί υποθέτουν ότι θα υπάρξει αλληλοστήριξη με το ΠΑΣΟΚ, που εξακολουθεί να είναι ισχυρό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το ΠΑΣΟΚ τώρα, όπως ανέφερα και στα μέσα της εβδομάδας, θα έχει υποψηφίους παντού – εφόσον αυτό είναι εφικτό. Αλλά κανείς δεν συζητάει για σύμπραξη με τη Νέα Δημοκρατία. Τουλάχιστον σε αυτή τη θέση κατέληξαν την Τετάρτη το βράδυ, στην άτυπη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του προέδρου Βαγγέλη.

– Και με τις ευρωεκλογές τι θα κάνετε; ρώτησα τον Πάρη Κουκουλόπουλο, του στενού πυρήνα των στελεχών του προέδρου Βαγγέλη.

Μου ανέφερε με την ευκαιρία ότι το ΕΣΚ θα ξεκινήσει σύντομα καμπάνια για τις ευρωεκλογές και στην Ελλάδα, από την οποία θα προκύπτει σαφώς η «κόντρα» με τη Δεξιά, ήτοι με τη ΝΔ.

Και μου εξομολογήθηκε τον φόβο του ότι και οι ευρωεκλογές ενδέχεται να μεταβληθούν σε διαμάχη με κεντρικό θέμα Μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Φοβάμαι κι εγώ με τη σειρά μου ότι θα επαληθευθούν οι φόβοι του…

Ελλάδα της κρίσης, Νο 1

Ο πρόεδρος Αντώνης πηγαίνει την Τρίτη στις Βρυξέλλες για να συνεργαστεί με τις Αρχές της Κομισιόν για την επικείμενη ελληνική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που ξεκινάει την 1η του νέου χρόνου, αλλά στο περιθώριο της επίσκεψης ήδη έχει αναπτυχθεί ένας προβληματισμός για το «τι προεδρία θα είναι αυτή».

Ο φίλος Μανώλης (Σπινθουράκης) από τις Βρυξέλλες με ενημέρωσε χθες ότι «ο προϋπολογισμός της προεδρίας μετά βίας καλύπτει τα έξοδα για εισιτήρια στη γραμμή Αθήνα – Βρυξέλλες». Οπως μου εξήγησε, στη διάρκεια της προεδρίας έλληνες αξιωματούχοι θα προεδρεύσουν σε περίπου 1.000 κοινοτικές επιτροπές όλων των ειδών!

Ο πρόεδρος Αντώνης, που δεν φαίνεται να συμμερίζεται τις ανησυχίες εκείνων που διερωτώνται για το «είδος» της ελληνικής προεδρίας, θα κάνει μια βόλτα από τα κεντρικά γραφεία της Κομισιόν όπου θα συναντήσει τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης Βαν Ρόμπαϊ, θα επισκεφθεί και το Ευρωκοινοβούλιο προκειμένου να συναντηθεί με τον πρόεδρο Μάρτιν Σουλτς και θα μας γυρίσει έτοιμος. Για πρόεδρος…

Ελλάδα
της κρίσης, Νο 2

 Μου κατήγγειλαν ότι, λόγω της οικονομικής κρίσης και εξαιτίας των περικοπών που γίνονται παντού, το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας έχει σταματήσει τη σίτιση των σπουδαστών των σχολών εμποροπλοιάρχων που συντηρεί σε διάφορες περιοχές της χώρας. Η καταγγελία προέρχεται από την Υδρα, και εύχομαι ολοψύχως να μην είναι έτσι. Ομως, αν συμβαίνει, είναι το λιγότερο τραγικό…

Ελλάδα της κρίσης (και της μπαρούφας), Νο 3

 Από τον Ιανουάριο του 2012 είχαν αρχίσει να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια κάτι δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο που έλεγαν ότι η Ελλάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την έξοδό της από το ευρώ. Τα δημοσιεύματα, που επικαλούνταν ως πήγες συμβούλους της γερμανικής Καγκελαρίας ή αναλυτές, επέμεναν τόσο, που δημιουργούσαν την αίσθηση ότι όπου να ‘ναι έρχεται ο τυφώνας Κατρίνα.

  Εκείνη ακριβώς την περίοδο, που συνέπεσε να είναι και προεκλογική, δύο πολιτικοί αρχηγοί – υποδείγματα ψύχραιμης πολιτικής σκέψης και βαθιάς οικονομικής γνώσης και ανάλυσης -, ο πρόεδρος Αλέξης του ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρος Πάνος του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», ισχυρίζονταν σε όλους τους τόνους ότι όλα αυτά τα περί εξόδου από το ευρώ ήταν μια μπλόφα. Των Ευρωπαίων, των Γερμανών, του παγκόσμιου καπιταλισμού, του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου, των Αμερικανών και δεν ξέρω ποιου άλλου, που επιχειρούσαν να αποτρέψουν την άνοδο του λαϊκού κινήματος. Φευ! Τώρα αποδεικνύεται ότι όλο αυτό ήταν μια πραγματικότητα. Οτι οι Γερμανοί μάς είχαν έτοιμους για σουτάρισμα από το ευρώ, και μόλις τον Οκτώβριο πέρυσι άλλαξαν στάση, όταν είδαν ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν.

Τα άλλα «νούμερα», τα δικά μας, εξακολουθούν να μιλούν ακόμη και τώρα για μπλόφα…

Για τη φίλη του

Στη Σουηδία βρέθηκε στα μέσα της εβδομάδας ο global Γιώργος, για μία ακόμη ομιλία. Αλλά όχι από αυτές της σειράς (συνήθως επ’ αμοιβή) που κάνει. Ηταν μια εκδήλωση για τη συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατο της σουηδής υπουργού Εξωτερικών και προσωπικής του φίλης Αννας Λιντ, η οποία δολοφονήθηκε από άγνωστο το 2003 μέσα σε ένα σουπερμάρκετ, την ώρα που ψώνιζε. Ο Γιώργος κλήθηκε να μιλήσει στο πολιτικό μνημόσυνο της Λιντ, με την οποία συνδεόταν με πολυετή φιλία, και αποδέχθηκε την πρόσκληση. Αυτές τις ημέρες, πάντως, βρίσκεται εδώ, ανάμεσά μας…

Παιδάκια, καλή (κομματική) χρονιά
Η πολιτική αντιπαράθεση που ξέσπασε ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην αξιωματική αντιπολίτευση για τα όσα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας ανέφερε κατά τον αγιασμό στο ΕΠΑΛ, παρά τις εκατέρωθεν υπερβολές (τόσο αναμενόμενες με το ύφος και το περιεχόμενο που έχει λάβει πλέον ο «διάλογος» κυβέρνησης – ΣΥΡΙΖΑ), έβαλε στο τραπέζι των συζητήσεων το ζήτημα αν μπορεί η σχολική αυλή να μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης των κομμάτων.
Η εύκολη απάντηση, καταφύγιο για τους υπέρμαχους της άποψης ότι «ναι, μπορεί», είναι ότι το σχολείο δεν μπορεί να ξεκοπεί από την κοινωνία και ότι τα παιδιά που βιώνουν, μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των γονιών τους, την πολυεπίπεδη κρίση είναι πολιτικοποιημένα. Επιπροσθέτως, ας μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ γέννημα αυτής της άποψης είναι: κανείς, πιθανόν, να μη γνώριζε την ύπαρξή του σήμερα αν δεν είχε αναδειχθεί πρόεδρος του 15μελούς του Λυκείου Αμπελοκήπων…
Από την άλλη όμως υπάρχει η ισχυρή άποψη που υποστηρίζει ότι το σχολείο πρέπει να μείνει έξω από την κομματική αντιπαράθεση. Οτι έχει μια συγκεκριμένη αποστολή και αυτή δεν είναι άλλη από το να μορφώσει και να διαμορφώσει προσωπικότητες οι οποίες αύριο θα αναλάβουν τις τύχες της χώρας. 
Είμαι σαφώς υπέρ της δεύτερης άποψης. Σε μια κοινωνία διχασμένη, αποπροσανατολισμένη και προφανώς απογοητευμένη, το τελευταίο που μας λείπει είναι το σχολείο να αποστεί της παραδοσιακής του αποστολής και να μεταβληθεί σε πεδίο όπου τα κόμματα θα μεταφέρουν τις διαμάχες τους. 
Εχω βαρεθεί να ακούω από τα στόματα πολιτικών την άποψη ότι η Παιδεία είναι «εθνικό θέμα» και ότι από το επίπεδό της θα εξαρτηθεί η πρόοδος της χώρας. Πρόκειται για λόγια του αέρα. Αν πραγματικά είχαν ενστερνιστεί αυτά που υποστηρίζουν θα συνέβαλλαν αποφασιστικά με προτάσεις και σχέδια στην αναβάθμιση της Παιδείας. Και δεν θα προσπαθούσαν να ενισχύσουν τους κομματικούς τους στρατούς. 
Και κάτι ακόμη: ας βρεθεί κάποιος να μου πει σε ποια χώρα του κόσμου οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων επιλέγουν ο καθένας από ένα σχολείο και βγάζουν λόγους επί παντός του επιστητού με ακροατήριο παιδιά. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά κάτι τέτοια μόνο σε φασιστικά καθεστώτα γίνονταν. Οχι σε δημοκρατίες…