[Εναλλακτικά] Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος

ΤΙ διχάζει τους Γερμανούς, πολίτες και κόμματα; Η πρόταση των Πρασίνων να σταματήσει να σερβίρεται κρέας στις καντίνες. Να ζει κανείς ή να μη ζει χωρίς λουκάνικα; Αυτή είναι η πραγματικότητα της γερμανικής προεκλογικής εκστρατείας. Αλλά και η πλήξη της πολιτικής σε μια χώρα που έχει βγει αλώβητη από την κρίση που έχει στραπατσάρει όλους τους άλλους, μικρούς και μεγάλους.

Είναι γεγονός ότι οι γερμανικές εκλογές ενδιαφέρουν κυρίως τους άλλους. Εντός Γερμανίας δεν διαγράφεται κάποια έκπληξη στον ορίζοντα – ας πούμε: ένας κυβερνητικός σχηματισμός Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων – εκτός αν η κάλπη αποδειχθεί γκαστρωμένη. Το ερώτημα – σε Ευρώπη και Αμερική – είναι με ποιον θα κυβερνήσει η Μέρκελ. Ολοι θα ήθελαν εταίρος της να είναι το SPD. Ολοι φοβούνται ότι η απερχόμενη Καγκελάριος θα καταφέρει πάλι να πετύχει αυτό που θέλει: να κυβερνήσει με τους φιλελεύθερους. Δηλαδή μια επανάληψη της τελευταίας τετραετίας.

Θα είναι επανάληψη όμως; Η εντυπωσιακή επιμονή των γερμανών πολιτευομένων στην Ελλάδα υποδηλώνει μια αλλαγή στάσης. Εγγράφεται και στην κοινή γνώμη. Αυτό που έχει συμβεί είναι μια απενοχοποίηση της Ελλάδας και των άσωτων Ελλήνων τον τελευταίο χρόνο. Φίλος που είχε πάει στο Βερολίνο έχει να λέει για τον ταξιτζή που του είπε ότι «οι Ελληνες είναι μια χαρά, κύριοι», αφηγούμενος πως πήγε διακοπές στη χώρα μας «και κανείς δεν του επιτέθηκε». Την ίδια ώρα το μαρτύριο μιας Ελλάδας με πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους και ακροδεξιό κόμμα στο 15% δεν αφήνει κατά βάση αδιάφορη τη γερμανική ελίτ.

Πειραματόζωο – όπως σωστά είχε πει ο Παπανδρέου – και πρόδρομος δείκτης της ευρωζώνης, η Ελλάδα εικονογραφεί πώς το πείραμα της νομισματικής ένωσης μπορεί να χάσει επαφή με την κοινωνία μιας χώρας. Ευρωεκλογές έρχονται, δημοσκοπήσεις έχουν δει όλοι – όλοι αντιλαμβάνονται ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι κολαστήριο λιτότητας και εργαστήριο πολιτικής ακρότητας. Τους τα είπε ευγενώς και ο Μπαράκ Ομπάμα – στην επίσκεψη Σαμαρά – πριν απορροφηθεί στην υπόθεση της Συρίας.

Ενώ λοιπόν υπολείπεται μια εβδομάδα ώς τις γερμανικές εκλογές, ίσως θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι αυτή η φορά δεν θα είναι σαν την προηγούμενη. Το δείχνει και το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών, αλλά και αγορών για τη χώρα μας. Η Ελλάδα θεωρείται χώρα που θα μείνει στην ευρωζώνη, αλλά οι τιμές των παγίων της είναι χαμηλές, σε φάση που φαίνεται να επιτυγχάνεται πολιτική σταθερότητα. Με άλλα λόγια, η διεθνής συγκυρία – πρώτη φορά μετά το 2009 – δικαιολογεί μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Εστω κι αν δύσκολα μπορεί να γελάσουν τα πικραμένα ελληνικά χείλη.