[Αγιογραφίες] Μαθήματα

 ΜΑΘΗΜΑ πρώτον: η προαναγγελθείσα απεργία των εκπαιδευτικών δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί με επιστράτευση. Το τι έγινε στις Πανελλαδικές δεν πρέπει να οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Τότε ακόμη και ένα 2% των επιτηρητών να απεργούσε αρκούσε για να τινάξει στον αέρα τις Εξετάσεις και μαζί τους υποψηφίους και τις οικογένειές τους. Τώρα η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να υιοθετήσει λογική κλιμάκωσης μιας σύγκρουσης στην οποία δεν θέλει να μπει. Ούτε να παγιδευτεί σε ένα κάδρο αυταρχικής διακυβέρνησης που επιλύει τα προβλήματα με προσφυγές σε νομικές διαδικασίες και όρους καταστολής.

ΜΑΘΗΜΑ δεύτερον: το να κλείσουν τα σχολεία ποιους θίγει; Θίγει τους μη προνομιούχους και τους ασθενέστερους. Τις οικογένειες που δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Τους εργαζόμενους – αν δεν έχουν χάσει τη δουλειά τους! – γονείς που δεν έχουν τρόπο να κρατήσουν τα παιδιά τους στο σπίτι. Είναι μια διαπίστωση που ακτινογραφεί το παιχνίδι υψηλού ρίσκου στο οποίο έχουν μπει τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, με έναν Αλέξη Τσίπρα που από τη μια μεριά φιλούσε τον σταυρό τού παπά στον αγιασμό κι από την άλλη περίπου παρότρυνε τους μαθητές όλης της χώρας σε ανυπακοή.

ΜΑΘΗΤΗΣ της πολιτικής ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος δεν είναι. Ο υπουργός Παιδείας έχει μακρόχρονη παρουσία στα πολιτικά επιτελεία της ΝΔ και στον στενότερο από τους στενούς ομόκεντρους κύκλους του διαχρονικού Καραμανλισμού. Δεν είναι επίσης άσχετος με τον χώρο. Οχι μόνο γιατί είναι πανεπιστημιακός. Αλλά γιατί προέρχεται από σόι εκπαιδευτικών. Εξού και τα ρεφλέξ. Ως υπουργός Παιδείας έχει αποσυνδέσει ουκ ολίγους πυροκροτητές. Οχι όμως γιατί είναι οπαδός τού να μην κάνεις τίποτε – τόσα νομοσχέδια έχει περάσει – αλλά γιατί ασκεί τη μεταρρύθμιση με όρους συναίνεσης και συμμετοχής και όχι με διάθεση επιβολής. Αυτός ο Ταλλεϋράνδος της κυβέρνησης αντιμετωπίζει όμως ένα δύσκολο φθινόπωρο και μάλιστα για δύο λόγους:

ΠΡΩΤΟΣ λόγος: ο ΣΥΡΙΖΑ επείγεται να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Καθώς η κυβέρνηση έχει αντέξει στη Βουλή και επιμένει ότι δεν έχει άλλα ταμειακά μέτρα να πάρει, η Κουμουνδούρου φαίνεται να ελπίζει σε ένα ξεσήκωμα της νεολαίας. Κάτι σαν το 2008 χωρίς τις φωτιές και, φυσικά, τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Ή, ακόμη καλύτερα, κάτι σαν την αναταραχή που είχε προκαλέσει το 2006-2007 στον εκπαιδευτικό χώρο το ντουέτο Μαριέττας – Πολύδωρα (αντίστοιχα υπουργοί Παιδείας και Δημόσιας Τάξης τότε) δίνοντας φόρα στον Αλέκο Αλαβάνο. Ωστόσο, ο μεν Αρβανιτόπουλος επιμένει σε ένα βελούδινο στυλ, ο δε Νίκος Δένδιας δεν είναι Πολύδωρας. Ο υπουργός Παιδείας εξάντλησε τα περιθώρια ορθολογικής διαχείρισης του συστήματος ανοίγοντας με 18.000 εκπαιδευτικούς λιγότερους αφού περιόρισε τις αποσπάσεις κι έτσι είχε 10.000 λιγότερους αναπληρωτές. Το νούμερο συμπληρώνεται με 6.000 συνταξιοδοτήσεις και 2.000 σε διαθεσιμότητα. Είναι κάτι που εξοικονόμησε 300 εκατομμύρια ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο. Παρ’ όλα αυτά, τα σχολεία άνοιξαν χωρίς παράπονα για κενά – ή ελλείψεις βιβλίων. Και ο υπουργός έχει συζητήσει με την τρόικα ήδη από τον Ιούλιο ώστε οι περίπου 150.000 εκπαιδευτικοί να αποκτήσουν οργανικές θέσεις. Δηλαδή να είναι αμετακίνητοι.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, η Παιδεία έχει επιλεγεί ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα στα πανεπιστήμια – και ο Αρβανιτόπουλος ως πανεπιστημιακός ξέρει τον χώρο – όπου η κινητικότητα 1.500 διοικητικών υπαλλήλων πάει να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά. Ο υπουργός συναντά τη Σύνοδο των Πρυτάνεων σε μια φάση που ούτε ο ίδιος ούτε η κυβέρνηση θα ήθελαν μια γενικευμένη αναταραχή στην Παιδεία. Η λύση είναι, βεβαίως, η μετριοπάθεια.