[Εμπιστευτικά] Λάθος στιγμή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Υποψιάζομαι ότι ο Θ. Πάγκαλος είπε άλλη μια φορά σωστά πράγματα αλλά σε λάθος στιγμή. Και αυτό αφορά το ενδεχόμενο εκλογικής συνεργασίας των σημερινών κυβερνητικών εταίρων.
Ο λόγος είναι απλός. Αφενός, επειδή το εκλογικό σύστημα των βουλευτικών εκλογών μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξει αλλά πρώτα θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δεν άλλαξε.
Αφετέρου, επειδή τα σχήματα που θα κατέβουν στις εκλογές εξαρτώνται πρωτίστως από τις συνθήκες των εκλογών.
Από εκεί και πέρα, τα πράγματα είναι περίπου μονόδρομος.
Αν οι εκλογές γίνουν σε συνθήκες πολιτικής σταθερότητας σαν αυτές που επικράτησαν μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, λίγο πάνω ή λίγο κάτω, δεν συντρέχει κανένας λόγος συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ.
Ούτως Ή άλλως, σε συνθήκες ομαλότητας και σχετικής ανάκαμψης, το πιθανότερο είναι ότι θα πλειοψηφήσει εκ νέου ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός – ιδίως αν ενισχυθεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το κεντροαριστερό σκέλος του…
Αν αντιθέτως οι εκλογές γίνουν σε συνθήκες πόλωσης και αποσταθεροποίησης με ορατό το ενδεχόμενο της εκτροπής, είναι προφανές ότι δεν θα πολωθεί μόνο η μία πλευρά. Θα πολωθεί και η άλλη.
Τότε στις εκλογές θα κατέβει ένα ευρύτατο Ευρωπαϊκό Μέτωπο, το οποίο θα συγκεντρώνει όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις της Δεξιάς, της Κεντροδεξιάς, της Κεντροαριστεράς, ακόμη και της Αριστεράς, ώστε να αποτραπεί η εκτροπή.
Και φυσικά θα κερδίσει.
Με άλλα λόγια, όσο οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια ευρεία πλειοψηφία της τάξεως του 60%-65% υπέρ της ομαλότητας και της σταθερότητας, δεν υπάρχει περίπτωση αυτή η πλειοψηφία να μην εκφραστεί και στις κάλπες.
Και έως τώρα, η συμπολίτευση έχει καταφέρει να εκπροσωπεί σχεδόν μονοπωλιακά αυτήν την επιλογή.
Αυτό υποθέτω ότι αντιλαμβάνεται η αριστερή αντιπολίτευση.
Και από τη στιγμή που αισθάνεται πως, ούτως ή άλλως, ο δρόμος της εξουσίας μοιάζει κλειστός ή απροσπέλαστος ποντάρει στη ρητορική οξύτητα και την κοινωνική αποσταθεροποίηση.
Ετσι όμως γίνεται όλο και πιο μειοψηφική επιλογή αφού εκχωρεί πλήρως το πεδίο της σταθερότητας στη συμπολίτευση.
Μπρος γκρεμός, δηλαδή, και πίσω ρέμα.
Φοβάται πως αν υιοθετήσει μια λογική εθνικής ευθύνης, θα χάσει σε κινηματική δυναμική.
Με αποτέλεσμα να επιλέγει την κινηματική δυναμική αφού φοβάται πως, ούτως ή άλλως, δεν πρόκειται να της αποδώσει μια λογική εθνικής ευθύνης.
Αυτό το στρίμωγμα της αντιπολίτευσης μεταξύ γκρεμού και ρέματος αποτελεί τον βασικό παράγοντα της σταθερότητας που έχει επικρατήσει στη χώρα μας μετά τις τελευταίες εκλογές.
Και η οποία μάλλον δεν απειλείται σοβαρά από τις «Λαϊκές Επιτροπές για την Ανατροπή της Κυβέρνησης», την ΠΟΣΠΕΡΤ και την ΟΛΜΕ.
Google news
