[Αγιογραφίες] Δεκαετίες

ΤΟΥ χρόνου τέτοια εποχή δεν θα είναι πια πρόεδρος της Κομισιόν. Η δεκαετία Μπαρόζο όμως θα έχει χωρίς αμφιβολία σημαδέψει την ευρωζώνη.

ΑΠΟ πού να αρχίσουμε; Από το τέλος. Λοιπόν οι ευρωεκλογές του καλοκαιριού που έρχεται, φέρνουν αλλαγή στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτός που θα αναλάβει την προεδρία της δεν θα προέλθει από παρασκηνιακό συμβιβασμό των μεγάλων κρατών. Αλλά θα είναι ο επικεφαλής της καμπάνιας του κόμματος που θα επικρατήσει πανευρωπαϊκά. Αν δηλαδή υπερισχύσει το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, τότε πρόεδρος της Κομισιόν γίνεται ο Μάρτιν Σουλτς. Κι αυτό γιατί είναι ο πιο συμπαθής Γερμανός στον ευρωπαϊκό Νότο που θα ηγηθεί των ευρωσοσιαλιστών. Από την πλευρά της Δεξιάς, δηλαδή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, το ποιος θα είναι μπροστάρης δεν έχει ξεκαθαρίσει. Αλλά, με τα νέα ευρωπαϊκά ήθη, το αφεντικό της Κομισιόν θα έχει τη νομιμοποίηση της κάλπης.

ΠΟΣΟ διαφορετικά ήταν τα πράγματα το 2004! Τότε ο Πορτογάλος ήταν η έκφραση της δεξιάς στροφής της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που από τον Μπλερ και τον Σρέντερ, περνούσε στη Μέρκελ, τον Μπερλουσκόνι και λίγο αργότερα στον Σαρκοζί. Ο Μπαρόζο είχε διακριθεί γιατί είχε βάλει ως πρωθυπουργός την Πορτογαλία σε πρόγραμμα λιτότητας. Η πρόταση να ηγηθεί της Κομισιόν σε φάση που έχανε επαφή με τη δημοφιλία στη χώρα του μόνο ως πρωτοβουλία ενός από μηχανής θεού θα μπορούσε να έχει προκύψει. Καλός οιωνός, βέβαια, όλα αυτά δεν ήταν. Η λιτότητα δεν έκανε την Πορτογαλία ανταγωνιστική, ούτε την έβγαλε από την τροχιά που την οδήγησε, όπως και την Ελλάδα, στο ΔΝΤ.

ΣΤΗ δεξιά Ευρώπη του 2004 μέτοχος ήταν και ο Κώστας Καραμανλής. Αυτός είχε, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, χτίσει μια σχέση με τις Ιβηρικές – ως προπύργιο της Δεξιάς στην Ευρώπη. Ωστόσο, ο Αθνάρ, στον οποίο κυρίως υπολόγιζε ο Καραμανλής, έσκασε πολιτικά μαζί με τις βόμβες στα τρένα της Μαδρίτης. Του Καραμανλή όμως του βγήκε ο Μπαρόζο. Ειρωνεία: ο ίδιος Μπαρόζο που δηλώνει τώρα ότι η Ελλάδα ήταν θύμα ανεύθυνων κυβερνήσεων, ερχόταν Αθήνα κι έτρωγε με τον Καραμανλή στο εστιατόριο Ορίζοντες στον Λυκαβηττό. Ηταν η Κομισιόν του Μπαρόζο που λειτούργησε ως τέλειος συνένοχος της διακυβέρνησης Καραμανλή στο γράψε-σβήσε των δημοσιονομικών στοιχείων και στο μπες-βγες στη δημοσιονομική επιτήρηση ώστε να μη χαλάσει ο πολιτικός κύκλος. Η εξυπηρέτηση αυτή, παραμονές των «πρόωρων» εκλογών του 2007, υπήρξε σκανδαλώδης.

Ο Μπαρόζο – κι ας μην τον άντεχε ο Σαρκοζί – επελέγη ξανά για πρόεδρος της Κομισιόν το 2009 ως αναγκαστική επιλογή. Το καλοκαίρι εκείνο ο Αντώνης Σαμαράς, υπουργός Πολιτισμού τότε, πρόλαβε να τον ξεναγήσει στο Μουσείο της Ακρόπολης. Από την εκλογή Παπανδρέου και μετά όμως, ο Πορτογάλος παύει να είναι φίλος της Αθήνας. Δεν έχει και λόγο. Το δίκτυο Παπανδρέου – προέδρου και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς – θα δώσει μια εξαρχής χαμένη μάχη κατά του Μπαρόζο στις Βρυξέλλες στη φάση της επανεκλογής του. Αλλη μια λάθος κίνηση που η διακυβέρνηση Παπανδρέου τη βρήκε μπροστά της.

ΤΟ τι έγινε από το 2009 ώς σήμερα είναι περίπου γνωστό. Ο Μπαρόζο φεύγει όπως ήρθε: ως φίλος μιας Ελλάδας που «πέτυχε πραγματικά εντυπωσιακές αλλαγές τα τρία τελευταία χρόνια» και θα είχε χρεοκοπήσει αν δεν ήταν η Ευρώπη. Ο Πορτογάλος αυτοσυγχαίρεται, χωρίς να ξεχνά ποτέ ότι είναι πολιτικός.