Ημερολόγιο Ευρωμπάσκετ 2013 – ημέρα #4

Οι ημέρες περνούν, αλλά περνούν αργά στο Κόπερ. Ευτυχώς που υπάρχει και η Εθνική ομάδα που μας γεμίζει ευχάριστα το πρόγραμμα, γιατί διαφορετικά η κατάσταση θα γινόταν εφιαλτική. Πόσες φορές να ανεβοκατεβείς τον παραλιακό δρόμο των 500 μέτρων και άλλες πόσες να πας μέχρι την πλατεία ή να πιεις ένα κρασί σε ένα από τα τρία καφέ-μπαρ της περιοχής;

«Σκέψου όμως και τους παίκτες!» αναλογιστήκαμε με τον συνάδελφο και προπάντων φίλο, Βασίλη Παπαθεοδώρου με τον οποίο θα μοιραζόμαστε το ίδιο δωμάτιο για 21 ημέρες. Για περισσότερες από 40 ημέρες τρέχουν στα βουνά, στα τουρνουά (ειδικά εκείνο στο Ουλμ, με το ξενοδοχείο να είναι λες και βρισκόσουν στου «Λεβέντη» στη μέση του πουθενά) και τώρα για ένα 20ήμερο είναι υποχρεωμένοι να παραμένουν κλεισμένοι σε ένα ξενοδοχείο, όποτε δεν έχουν αγώνα, προπόνηση ή θεραπεία!

Και μην βιαστεί να πει κανείς πως αμείβονται πλουσιοπάροχα. Ισχύει αλλά αυτό δεν έχει να κάνει σε τίποτα με την Εθνική ομάδα, τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή και για την πλειονότητα των παικτών. Μπορεί οι Εθνικές ομάδες να τους ανεβάζουν, όπως τα Σούπερ Μάρκετ τα προϊόντα τους, στα πρώτα ράφια αλλά το αν θα «φύγουν» (κι αν θα συνεχίσουν να «φεύγουν») εξαρτάται από την ποιότητα τους και από πολλά άλλα ακόμη.

Σκληρή η πραγματικότητα. Αλλά μην κλείνουμε τα μάτια όταν στεκόμαστε μπροστά της. Στους καταξιωμένους μπασκετμπολίστες η Εθνική ομάδα και ειδικά στα Eurobasket που διεξάγονται ανά διετία(!) δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε καν την ευκαιρία σε κάποιους που μπορεί να προέρχονται από μια αποτυχημένη σεζόν να ανεβάσουν το κασέ τους. Τον Σεπτέμβριο, που πλέον γίνεται η διοργάνωση, τα ρόστερ έχουν κλείσει και οι θέσεις εργασίας είναι ελάχιστες. Για αυτό κάθε φορά τα (περισσότερα) παιδιά που συμμετέχουν αξίζουν ένα μπράβο κι ένα ευχαριστώ, ανεξάρτητα τι θα έχει στο τέλος το ταμείο της Εθνικής ομάδας…

Δείτε και μετρήστε τους απόντες για να καταλάβετε. Ευτυχώς εμείς δεν έχουμε πολλούς και γι’ αυτό είμαστε φαβορί για μετάλλιο όπως είχα αναλύσει στο φύλλο της εφημερίδας την 31η Αυγούστου http://bit.ly/15ahz4g.

Το πρόβλημα είναι όμως μεγάλο αν η απουσία είναι εκτός προγράμματος. Αν προκύπτει μεσούντος του Ευρωμπάσκετ και γίνεται επικίνδυνη αν αφορά τον φυσικό ηγέτη της ομάδας, τον ποιοτικότερο παίκτης της.

Ο Βασίλης Σπανούλης έφυγε κουτσαίνοντας το βράδυ της Πέμπτης από το γήπεδο και η αγωνία για την κατάσταση του μετρίασε τη χαρά από τη νίκη επί των Ρώσων -ύστερα από 8 χρόνια ξηρασίας- και το 2-0 της ομάδας. Το γεγονός ό,τι πατούσε το λαβωμένο δεξί πόδι του, αύξησε την αισιοδοξία κι από εκείνη τη στιγμή άρχισε το κυνήγι της… είδησης και ανά τέταρτο της ώρας ενημέρωση.

Δεν κοιμάται ο Βασίλης. Κάνει θεραπεία. Stop.

Ξημέρωσε κάνοντας θεραπεία. Οι φυσικοθεραπευτές έχουν ψοφήσει. Stop.

Δεν θα πάει προπόνηση. Stop.

Είναι συνέχεια στο δωμάτιο με το πόδι ψηλά. Stop.

Δεν κατέβηκε ούτε για την αναμνηστική φωτογραφία της ομάδας, που ζήτησαν να βγάλουν οι διευθυντές του ξενοδοχείου Mirna. Stop.

Ο Σπανούλης δεν θα κατέβει ούτε για φαγητό. Stop.

Του πήγε φαγητό ο Ζήσης, με τον οποίο είναι συγκάτοικοι από τις μικρές Εθνικές ομάδες και έχουν γίνει και κουμπάροι. Stop.

Είναι καλύτερα αλλά δεν θα πάει προπόνηση. Stop.

Συνεχίζει τη θεραπεία και το πόδι είναι καλύτερα. Stop.

Μάλλον θα είναι στον πάγκο κι αν χρειαστεί θα παίξει. Stop.

Μόλις ξύπνησε πήγε για μαγνητική. Δύσκολα τα πράγματα τελικά. Stop.

Καθαρή η μαγνητική. Ελαφρύ διάστρεμμα μόνο και περπατάει. Stop.

Τελικά δεν θα έρθει στο γήπεδο. Έμεινε ξενοδοχείο. Η ομάδα έρχεται με 11 παίκτες, χωρίς τον Σπανούλη. Stop.

Και τώρα; Τώρα τι θα κάνουμε χωρίς τον Σπανούλη, απέναντι στους NBAers της Τουρκίας που θα παίξουν για τον εγωισμό τους; Απάντηση δεν μπορούσε να δώσει κανείς από όλους εμάς, παρά μόνο οι έντεκα του Τρινκιέρι που θα πατούσαν παρκέ.

Την έδωσαν στα σαράντα, αγωνιστικά, λεπτά με τον καλύτερο τρόπο. Δικαιώνοντας το πλάνο του Τρινκιέρι αλλά και τις προβλέψεις του. Ο Ιταλός προπονητής πριν αρχίσει το Ευρωμπάσκετ παρομοίωσε στα ΝΕΑ τους παίκτες του με ήρωες της μυθολογίας και της Αρχαίας Ελλάδας και σε όσους είχαν διαβάσει το σημείο που αναφέρθηκε στους Σπανούλη, Ζήση ο αγώνας με την Τουρκία έμοιαζε με σκηνή της πραγματικότητας που είχαν δει σε κάποιο όνειρο. «Ο Σπανούλης δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Αχιλλέα. Είναι ο ηγέτης μας. Ο πρώτος μεταξύ των πρώτων και ηγείται όλων. Και με τη σοφία του Οδυσσέα, οι αντίπαλοι δεν θα βρουν την αχίλλειο πτέρνα του. Ποιος είναι ο Οδυσσέας; Μα ο Ζήσης. Είναι πολυμήχανος, παίζει με το μυαλό, μπορείς να τον εμπιστευτείς» είχε πει (όπως μπορείτε να θυμηθείτε εδώ: http://bit.ly/16btrCT) κι ακριβώς αυτό συνέβη το βράδυ του Σαββάτου στην Bonifika Arena.

Ο Ζήσης κάλυψε την τραυματισμένη αχίλλειο πτέρνα του Σπανούλη, μοιράζοντας 11 ασίστ (τις πρώτες 10 σε 20 λεπτά συμμετοχής) κάνοντας ένα από τα πιο μεστά παιχνίδια του με την Εθνική ομάδα. Ο Μπουρούσης έκανε την ανάγκη φιλότιμο και επειδή για πολλά μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς αλλά για το φιλότιμο που τρέχει από τα μπατζάκια του όχι, ο σέντερ της Ρεάλ Μαδρίτης έβαλε… πλάτη για την ομάδα. Ήταν απέναντι στους Γκονλούμ, Ασίκ, Ερντέν και τα άλλα μεγάλα κορμιά της Τουρκίας, τεράστιος όσο και η διαφήμιση της Tissot που βρίσκεται έξω από το γήπεδο και στην οποία εικονίζεται ο 30χρονος άσο της Εθνικής, που σημείωσε 21 πόντους (σε 19 λεπτά), παίζοντας στο low-post, κατεβάζοντας τα ριμπάουντ, σκοράροντας ακόμη και πίσω από τα 6μ75 που του αρέσει να κινείται…

Ο Παπανικολάου σκέπασε τον Τούρκογλου και έκανε όλους να αναλογίζονται ποιος από τους δύο είναι παίκτης ΝΒΑ, ο Περπέρογλου έπαιξε σαν ολοκληρωμένος all around, κατεβάζοντας την μπάλα για να μην ξοδεύει ενέργεια ο Ζήσης, πόσταρε αντιπάλους, μοίραζε το παιχνίδι, σκόραρε από μακρινή απόσταση, έκανε τα πάντα! Από κοντά και όλοι οι υπόλοιποι. Ο Σλούκας κάλυψε άριστα τα κενά που δημιούργησε στο rotation η απουσία του Σπανούλη, ο Μπράμος έσταξε τα τριποντάκια του (2/3) έκανε τα έξυπνα φάουλ που χρειαζόταν, ο Μαυροκεφαλίδης κέρδισε μάχες, έφθειρε αντιπάλους, ο Φώτσης ήταν θετικός όπως όλοι και ένας αγώνας που έκρυβε κινδύνους και γέμιζε τον κόσμο αγωνία, έγινε θρίαμβος.

Γιατί η ομάδα, όπως λέει και ξαναλέει ο Τρινκιέρι είναι υγιής. Γιατί όλοι οι παίκτες έβαλαν περισσότερο πάθος στο παιχνίδι τους, έκαναν μεγαλύτερη προσπάθεια και συνέβαλαν για να κάνει όλη η ομάδα το step up που χρειαζόταν για να κρύψει την απουσία του Βασίλη Σπανούλη.

Γιατί μόνο αγωνιζόμενη ως ομάδα μπορεί να πετύχει μια ομάδα! Γιατί πάντα χρειάζεται παρέα ώστε να πας περάσεις ωραία, να πας πιο μακριά, να φθάσεις ψηλότερα. Σαν κι εμάς στο Κόπερ, που λίγες ώρες νωρίτερα πίναμε καφέ στο λιμάνι της πόλης και σκεφτόμασταν να ανέβουμε στο καμπαναριό του καθεδρικού Ναού και να δούμε τη θέα από ψηλά.

«Που να ανεβαίνουμε τώρα εκεί πάνω μέσα στη ζέστη;» έλεγε ο ένας, «δεν θα αντέξουμε, γιατί μας πήραν τα χρόνια» αστειευόταν ο άλλος. Όλοι το σκεφτόμασταν μέρες, αλλά κανείς δεν το έκανε μόνος του. Τελικά χθες το μεσημέρι, ο Βασίλης, ο Γιώργος και εγώ ανεβήκαμε με μιας τα 204 σκαλοπάτια, γιατί πολύ απλά το αποφασίσαμε και το κάναμε παρέα. Και εκεί, στο ψηλότερο σημείο του Κόπερ εκείνο που μας φαινόταν δύσκολο αποδείχθηκε πως ήταν αστεία υπόθεση… Όπως συνέβη και για τον αγώνα της Εθνικής με την Τουρκία. 

Ουσιαστικά η ανάβαση στο καμπαναριό έπρεπε να ήταν η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα που θέταμε πριν από τον αγώνα, όταν επιβεβαιώθηκε πως ο Σπανούλης δεν θα αγωνιστεί. Η απάντηση δεν αλλάζει ούτε και για το σημερινό αγώνα με την Ιταλία, που πάλι ο αρχηγός του Ολυμπιακού θα απουσιάσει για την Εθνική. Η ελληνική ομάδα θα τα καταφέρει, αν παίξει με το ίδιο πάθος, αν βγάλει την ίδια ενέργεια, αν παίξει με ομαδικό πνεύμα και προσήλωση στο πλάνο, δίχως εγωισμούς και δεύτερες σκέψεις.