Η διέξοδος για τους διεθνείς

Η συμφωνία του Φάνη Γκέκα με την Κόνιασπορ δίνει ξανά οξυγόνο στον διεθνή κυνηγό. Του δίνει όραμα πως θα κληθεί εκ νέου στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, κάτι που είναι και το ζητούμενο για τον επιθετικό.

Αλλά φυσικά, ο Γκέκας δεν είναι ο μοναδικός που θέλει πάση θυσία να βρίσκεται στις επιλογές του ομοσπονδιακού τεχνικού. Το ίδιο συμβαίνει με όλους τους ποδοσφαιριστές. Η εποχή που η κλήση στην εθνική ομάδα ήταν αγγαρεία πέρασε ανεπιστρεπτί. Τώρα, οι διεθνείς αντιλαμβάνονται ότι το κασέ τους ανεβαίνει με τις συνολικές παρουσίες τους, ενώ αποκτούν συνεχείς παραστάσεις με τους διεθνείς αγώνες των εθνικών ομάδων. Και ίσως για τον λόγο αυτόν επιδιώκουν να συναναστρέφονται με ατζέντηδες που έχουν άκρες στο εξωτερικό, διαθέτουν τη δύναμη να τους φέρουν πιο κοντά σε μια ευρωπαϊκή ομάδα. Δεν είναι μυστικό ότι συχνά-πυκνά στις προπονήσεις, ή λίγο αργότερα, εμφανίζονται ατζέντηδες και συζητούν με τους παίκτες. Ορισμένοι το αντιμετωπίζουν ως φυσιολογική και λογική εξέλιξη, ας πούμε ότι μιλάμε για σημεία των καιρών. Ακόμη και «μεταγραφές» μπορεί να κλείσουν, με δεδομένο ότι οι ποδοσφαιριστές επιδιώκουν πάντα το καλύτερο για την καριέρα τους και αντιλαμβάνονται το «ρεύμα». Κυρίως όμως γνωρίζουν ότι επειδή ελάχιστοι δίνουν σημασία στα δρώμενα του ελληνικού πρωταθλήματος, πρέπει να έχουν παρουσίες στη διεθνή σκηνή. Είτε με τις ομάδες τους, κάτι που συνεπάγεται κυρίως Τσάμπιονς Λιγκ, είτε στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Πρόκειται για διέξοδο και άλλωστε, ακόμη και ο Χολέμπας που έχει τον Ολυμπιακό, διαπιστώνει πόσο καλό του κάνει η λέξη «διεθνής» που αναγράφεται στο βιογραφικό του. Ανεβαίνει επίπεδο.

Η βιομηχανία του ποδοσφαίρου έχει αλλάξει. Από το συλλογικό, πήγαμε στο διεθνές. Το αφουγκράζονται οι διεθνείς από τις συναναστροφές τους, το αντιλαμβάνονται οι παράγοντες, το προσπαθούν οι ατζέντηδες με τις υψηλές γνωριμίες τους ανά την Ευρώπη.