[Εμπιστευτικά] Πλην Λακεδαιμονίων
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια το ΠΑΣΟΚ ξαναβρέθηκε όλο μαζί για να γιορτάσει τα γενέθλιά του και για να συζητήσει.
Ο σημερινός αρχηγός, ο προηγούμενος αρχηγός και ο προκάτοχος του προηγούμενου αρχηγού στο ίδιο τραπέζι, με όλα τα κορυφαία στελέχη της παράταξης και πολλούς νεότερους, δεν ήταν συνηθισμένο θέαμα μετά το 2004. Το είδαμε χθες και σήμερα.
Υπό αυτήν την έννοια, λοιπόν, είναι κάτι σαν ευρεία οικογενειακή σύναξη – πλην Λακεδαιμονίων και ανεγκέφαλων…
Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι οι καλές οικογένειες δεν μαζεύονται μόνο στα γενέθλια. Μαζεύονται και στα μνημόσυνα.
Αλλά οι δεκαέξι μήνες που έχουν μεσολαβήσει από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 ήταν αρκετός χρόνος για πένθος. Τώρα, είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει, θα πρέπει να κοιτάξουν και λίγο μπροστά.
Για πολλούς λόγους. Αλλά κυρίως για έναν ιδιαιτέρως σοβαρό.
Επειδή το «ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτέμβρη» που μοίραζε μισθούς, προσλήψεις και επιδόματα από δανεικά, τραγουδώντας ανέμελα «θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες», πάει, τελείωσε. Το έκλεισαν οι καιροί και οι ψηφοφόροι.
Τελείωσε τόσο οριστικά ώστε ακόμη και η κακόγουστη μίμησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να πείθει άλλους από κάποιους φαύλους συνδικαλιστές του Δημοσίου.
Το ΠΑΣΟΚ όμως δεν είναι μόνο όσα τελείωσαν. Είναι και όσα προσέφερε στον τόπο. Είναι και όσα θα προσφέρει. Είναι το πτώμα του και το μέλλον του ταυτοχρόνως.
Γι’ αυτό και είναι ιδιαιτέρως θετικό, έστω σε επίπεδο συμβολισμού, ότι το ΠΑΣΟΚ αποδέχεται με τη σημερινή σύναξη την κληρονομιά και της θετικής διακυβέρνησης Σημίτη και της καταστροφικής περιόδου Παπανδρέου.
Ευτυχώς Ή δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ είναι και τα δύο μαζί.
Είναι όσα προηγήθηκαν αλλά και όσα ακολούθησαν. Δεν έχει νόημα να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους ούτε να κοροϊδεύονται μεταξύ τους. Δεν έχουν άλλον δρόμο από το να μιλήσουν έντιμα και ανοιχτά.
Διότι τελικά αυτό ακριβώς διακρίνει τις μεγάλες ιστορικές παρατάξεις: η ανάληψη ευθύνης. Ευθύνη απέναντι στον τόπο. Αλλά και απέναντι στον εαυτό τους. Ευθύνη για όσα καλά και κακά διέπραξαν στην πορεία τους.
Τις διακρίνει επίσης η αίσθηση του ενιαίου και του όλου.
Γι’ αυτό και, πέρα από πρόσωπα, πικρίες, φιλοδοξίες, διαφωνίες και επιφυλάξεις, το θεμελιώδες ζητούμενο σήμερα στην ευρύτερη Κεντροαριστερά είναι η βούληση να βαδίσουν όλοι μαζί. Στα εύκολα και στα δύσκολα.
Κάτι που ελπίζω να ισχύει για τους παρόντες στην επετειακή εκδήλωση.
Κάτι που θα έπρεπε να ισχύει και για τους Λακεδαιμονίους.
Και που προσωπικά δεν θα είχα πρόβλημα να ισχύσει ακόμη και για τους ανεγκέφαλους.
Google news
