[Αγιογραφίες] Ποτήρια

Τετρακόσια είκοσι έξι νεκρά παιδιά. Αυτός, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, είναι ο απολογισμός της χρήσης χημικών από το καθεστώς Ασαντ. Ωστόσο, στις δώδεκα ημέρες που έχουν περάσει από τις 21 Αυγούστου, όταν χρησιμοποιήθηκε το αέριο σαρίν, η διεθνής κοινότητα δεν έχει ακόμη βρει τον τρόπο να αντιδράσει. Ακαπνο και το Σαββατοκύριακο που πέρασε. Οπως επισήμαιναν οι αναλυτές του διεθνούς Τύπου, το περασμένο Σάββατο αντί ο Ασαντ να δει να σκάνε αμερικανικοί πύραυλοι Τόμαχοκ στις στρατιωτικές βάσεις της Συρίας παρακολούθησε τη μεταστροφή του Ομπάμα που αποφάσισε να ζητήσει ψήφο από το Κογκρέσο.

ΤΙ ακριβώς συμβαίνει; Πολλά πράγματα συγχρόνως. Δύο από αυτά τα διατυπώνει, με τη γνωστή ωμότητα των καραβανάδων, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ στρατηγός Ντέμπσεϊ. Πρώτον, κανένας από τους αντιμαχόμενους στη Συρία δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ούτε οι σαλαφιστές οπλαρχηγοί ούτε ο Στρατός του Ασαντ, που υποστηρίζονται από τους Ιρανούς και τη Χεζμπολάχ. Αμφότερες οι πλευρές έχουν έως τώρα αποδειχθεί άκρως αιμοσταγείς, με τους καθεστωτικούς να προηγούνται. Δεύτερον, δεν υπάρχει πίεση χρόνου για την επέμβαση. Γιατί; Διότι ουδείς πρόκειται να πάει να πολεμήσει. Πύραυλοι θα πέσουν και βομβαρδισμοί θα πραγματοποιηθούν – κατά πάσα πιθανότητα σε μία νύχτα. Οχι για να πέσει ο Ασαντ. Αλλά για να «τιμωρηθεί», διότι η χρήση χημικών όπλων θεωρείται κόκκινη γραμμή. Αυτό λέει ο Φρανσουά Ολάντ. Τα ίδια είχε πει και ο Ομπάμα ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2012.

ΑΣΦΑΛΩΣ, χρήση χημικών είχε ήδη γίνει και μάλιστα εδώ και αρκετό καιρό. Την είχε αποτυπώσει μια καταπληκτική σειρά δημοσιευμάτων της εφημερίδας «Μοντ» που είχε στείλει στα κρυφά έναν ρεπόρτερ και έναν φωτογράφο μαζί με τους αντάρτες. Αλλά η κλίμακα δεν ήταν τέτοια που να λάβει τα χαρακτηριστικά βαρβαρότητας. Στην Ουάσιγκτον μπορούσαν ακόμη να κάνουν ότι δεν καταλάβαιναν. Η σταγόνα που να ξεχειλίζει το ποτήρι δεν είχε πέσει. Λίγο σαν τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, όταν χρειάστηκε η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα – υπό τα απαθή βλέμματα των ολλανδών κυανοκράνων – για να στραφεί αποφασιστικά η Δύση κατά των Σέρβων.

Η 21η Αυγούστου – και οι φωτογραφίες από όλα αυτά τα παιδιά που «αποκοιμήθηκαν», δηλαδή δεν ξύπνησαν ποτέ – τα άλλαξε όλα. Ο Ασαντ δεν είχε περάσει την κόκκινη γραμμή. Την είχε ποδοπατήσει. Και πάλι όμως το ενδιαφέρον είναι ότι, σε επίπεδο κοινής γνώμης, η Δύση απλώς γύρισε πλευρό. Ούτε στη Βρετανία ούτε στη Γαλλία ούτε στις ΗΠΑ αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις διάθεση της κοινής γνώμης για παρέμβαση. Κουρασμένες από την κρίση, αναισθητοποιημένες έπειτα από δεκαετίες αλληλοσφαγών στη Μέση Ανατολή, προβληματισμένες από τις άκαρπες σταυροφορίες στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, οι κοινωνίες της Δύσης απλώς δεν ενδιαφέρονται. Αυτό δεν είναι άσχετο – ασχέτως άστοχων πολιτικών χειρισμών – με τη χυλόπιτα που έφαγε η κυβέρνηση Κάμερον στη Βουλή των Κοινοτήτων. Από το Βιετνάμ έχει η Βρετανία να μείνει θεατής σε αμερικανικό πόλεμο.

ΚΑΠΩΣ έτσι η επέμβαση στη Συρία είναι μια μηνυματοδοσία μεταξύ ελίτ. Αν θα βρέξει πυραύλους στη Δαμασκό – όπου η επιλογή στόχων δεν θα είναι εύκολη – είναι για να πάρουν το μήνυμα Ιρανοί, Κορεάτες και άλλοι κάτοχοι μη συμβατικού οπλοστασίου. Κατά τα λοιπά, οι βομβαρδισμοί θα είναι χειρουργικοί, όχι για να μην την πληρώσουν οι άμαχοι, αλλά για να μην πληγεί καθοριστικά το καθεστώς Ασαντ.