[Διαστάσεις] Ο λαός (δυστυχώς) ξεχνά

Την περασμένη Δευτέρα δημοσιεύθηκε στη «Λιμπερασιόν» ένα κείμενο με τίτλο «Η Ακροδεξιά επιβάλλει τον νόμο στην Ελλάδα;». Οι έλληνες διανοούμενοι που το υπέγραφαν διαμαρτύρονταν γιατί «σε μια χώρα κάτω από τον ζυγό της τρόικας, όπου τα θεμελιώδη δικαιώματα και οι δημοκρατικές ελευθερίες παραβιάζονται συστηματικά, μια χώρα σε διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης», φτάνει στα δικαστήρια μια υπόθεση όπου η Χρυσή Αυγή δεν είναι κατηγορούμενη αλλά μηνυτής. Πρόκειται για τη μήνυση κατά του γραμματέα του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος Σάββα Μιχαήλ και του πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Κωνσταντίνου Μουτζούρη με τις κατηγορίες της συκοφαντικής δυσφήμισης, της διέγερσης σε βιαιοπραγίες και της διατάραξης κοινής ειρήνης.

Η δίκη έγινε αυτή την εβδομάδα και χθες οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Οι περισσότεροι από τους μάρτυρες υπεράσπισης επισήμαναν ότι η δίκη δεν έπρεπε καν να γίνει, καθώς το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής και όχι η έκκληση ενός κόμματος σε αντιφασιστική διαδήλωση με σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά». Οσο για τους μάρτυρες κατηγορίας των μηνυτών, δεν προσήλθαν καν στο δικαστήριο. Καμία Ακροδεξιά, λοιπόν, δεν επιβάλλει τον νόμο στην Ελλάδα. Ούτε έχουν όλα αυτά σχέση με την τρόικα. Η υπόθεση αυτή φέρνει όμως και πάλι στο προσκήνιο το ερώτημα πώς πρέπει να αντιμετωπίζει μια δημοκρατία ένα κόμμα που προπαγανδίζει ανοιχτά τη ναζιστική ιδεολογία.

Αποτέλεσε ατόπημα η εκδίκαση της μήνυσης της Χρυσής Αυγής; Οχι, ένας εισαγγελέας παρέπεμψε την υπόθεση, ένα δικαστήριο αθώωσε τους κατηγορουμένους και η δημοκρατία βγήκε ισχυρότερη. Το ότι κρεμάμε τους φασίστες είναι «πολιτικό σύνθημα με σαφή αντιφασιστική κατεύθυνση», όπως υποστήριξε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης; Οχι, στη δημοκρατία δεν κρεμάμε ούτε τον χειρότερο εχθρό μας, ορθώς όμως οι δικαστές θεώρησαν ότι το σύνθημα έχει μεταφορικό χαρακτήρα. Επιδεικνύει ανοχή ο δικαστικός μηχανισμός προς την πλευρά της Χρυσής Αυγής; Ενδεχομένως – αλλά το πρόβλημα δεν είναι αμιγώς νομικό, είναι κοινωνικό, είναι πολιτισμικό, είναι εξόχως πολιτικό.

Σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση, ένας στους πέντε ερωτηθέντες δήλωσε ότι συμφωνεί με τα συσσίτια «μόνο για Ελληνες». Φαντάζομαι πως ενθουσιασμό θα προκάλεσε και η «παραχώρηση» του Νίκου Μιχαλολιάκου ότι αν σε ένα τέτοιο συσσίτιο προσέλθει ένα πεινασμένο και εξαθλιωμένο ξένο παιδάκι, ε, θα κάνει μια εξαίρεση και θα το ταΐσει. Ακουσα μάλιστα έναν σχολιαστή χθες στο ραδιόφωνο να λέει ότι κατά βάθος ο Μιχαλολιάκος είναι πιο ήπιος από άλλα στελέχη του κόμματός του. Να σοβαρευτούμε: γι’ αυτόν τον κατήφορο δεν φταίει η τρόικα. Ούτε μπορεί να αντιμετωπιστεί η κοινωνική απήχηση του ρατσισμού από τους δικαστές. Το σύνθημα είναι στην πραγματικότητα το αντίθετο: ο λαός δεν κρεμά αλλά, δυστυχώς, ξεχνά.