[Εμπιστευτικά] Ευαίσθητες ψυχές
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στις ευαίσθητες ψυχές δεν αρέσει ο πόλεμος. Λογικό. Σε ποια ανθρώπινη ψυχή, είτε είναι ευαίσθητη είτε είναι αναίσθητη, μπορεί να αρέσει ένας πόλεμος;
Ευλόγως λοιπόν οι ψυχές αυτές ξεσηκώθηκαν μόλις άκουσαν ότι ο Ομπάμα ενδέχεται να κτυπήσει τον Ασαντ στη Συρία. Και έβαλαν τις φωνές.
Ξεσηκώθηκαν ακόμη και με το ενδεχόμενο να πάει η Ελλάδα παρέα με τον Ομπάμα – παρ’ όλο που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, αφού ούτε ο Ομπάμα το ζητάει, ούτε η Ελλάδα έχει την πολυτέλεια να παίζει το γεράκι στην περιοχή…
Ολα αυτά τα βρίσκω μάλλον λογικά ή αναμενόμενα. Και πολύ ευαίσθητα.
Μόνο που ο πόλεμος στη Συρία δεν θα ξεκινήσει τώρα αν κτυπήσει ο Ομπάμα. Ο πόλεμος στη Συρία μαίνεται ήδη εδώ και ενάμιση χρόνο με πάνω από 110.000 νεκρούς – κυρίως μεταξύ του άμαχου πληθυσμού.
Κι αναρωτιέμαι. Αν οι ευαίσθητες ψυχές αισθάνθηκαν τόση αγανάκτηση με το απλό ενδεχόμενο να κτυπήσει ο Ομπάμα τη Συρία, γιατί δεν έχουν αγανακτήσει νωρίτερα με τα 110.000 πραγματικά πτώματα που έχουν ξαπλώσει ανενόχλητοι ο Ασαντ, η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και τα άλλα παιδιά;
Τι έγινε η ευαίσθητη ψυχή τους; Εκτός κι αν συνηθίζει να εξεγείρεται μόνο όταν οι Αμερικανοί οπλίζουν τους πυραύλους, ενώ δεν έχει κανένα πρόβλημα συνείδησης όταν οι μισοί Σύροι σφάζουν τους άλλους μισούς και αντιστρόφως.
Μόνο που αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε οι ευαίσθητες αυτές ψυχές μάλλον δεν έχουν πρόβλημα με τον πόλεμο – όπως έχουμε όλοι μας. Εχουν πρόβλημα βασικά με την Αμερική. Τους Αμερικανούς είναι που δεν γουστάρουν.
Και γι’ αυτό άλλωστε η κατά τα άλλα αδιαμφισβήτητη ανθρωπιστική και δημοκρατική ευαισθησία τους δεν είχε ποτέ ενδοιασμούς να υιοθετήσει όλα τα καθάρματα της οικουμένης από τον Μιλόσεβιτς και τον Καντάφι έως τον Σαντάμ, τον Μπιν Λάντεν και τώρα τον Ασαντ.
Ολοι αυτοί βλέπετε μοιράζονταν το άθλιο προτέρημα να διεκπεραιώνουν μεν τις πιο αποτρόπαιες πράξεις, αλλά να δηλώνουν ταυτοχρόνως και «εχθροί της Δύσης». Για τις ευαίσθητες ψυχές, η δεύτερη ιδιότητα υπερισχύει της πρώτης.
Πάντα πίστευα ότι ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων. Πολύ φοβούμαι ότι είναι πλέον και ο ανθρωπισμός των επιτηδείων. Εκείνων δηλαδή που αρέσκονται να πιστεύουν ότι ηλίθιοι είναι οι άλλοι.
Και γι’ αυτό αντί να προσεγγίσουν ψύχραιμα, ανθρώπινα και ανεπηρέαστα ένα υπαρκτό και σύνθετο πρόβλημα, το οποίο αφορά το σύνολο σχεδόν της ευρύτερης περιοχής μας, επιχειρούν απλώς να αναβιώσουν ιδεολογικές μάχες παλαιάς κοπής και ξεπερασμένης νοοτροπίας.
Με το αζημίωτο, υποθέτω.
Google news
