[Αγιογραφίες] Βλαχοδήμαρχοι

Ο,ΤΙ κι αν λένε οι συριζαίοι, εκλογές δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Η νέα όμως πολιτική σεζόν που μόλις ξεκίνησε θα έχει πλέι οφ στο τέλος. Ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές. Οι πρώτες θα είναι περισσότερο σαν δημοσκόπηση, αφού αδυνατούν να συγκινήσουν πραγματικά το εκλογικό σώμα. Με τις αυτοδιοικητικές όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οχι μόνο δήμαρχοι και νομάρχες ασκούν εξουσία. Η ανάδειξή τους έχει σημαντική συμβολική σημασία. Ακόμη περισσότερο: το μωσαϊκό της αυτοδιοίκησης, με τις τοπικές ιδιομορφίες και τη σημασία των προσώπων, είναι μεγάλη πρόκληση για τα πολιτικά επιτελεία. Και αποτελεί κριτήριο για τις δυνατότητές τους, αφού η επιλογή υποψηφίων, η διαμόρφωση συμμαχιών και οι προσαρμογές ανάλογα με την πόλη ή την περιφέρεια δεν είναι εύκολα πράγματα.

ΑΠΟ την άποψη αυτή, η μόνη ατάκα που έχει πραγματικό ενδιαφέρον στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ του περασμένου Σαββατοκύριακου είναι η λέξη «βλαχοδήμαρχοι». Είναι η πρώτη κανονιά σε έναν πόλεμο που σιγά σιγά θα αρχίσει. Στην Κουμουνδούρου ο Τσίπρας και οι συν αυτώ ξέρουν πως είναι μια κρίσιμη μάχη. Αρα η πρώτη φάση είναι η απονομιμοποίηση των εν ενεργεία δημοτικών αρχόντων. Αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο. Οι εκλογές του 2010 ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες στην αυτοδιοίκηση. Γιατί, αν πάρουμε τους τρεις μεγάλους δήμους, ο μεν Βασίλης Μιχαλολιάκος στον Πειραιά είναι ένας καθαρά κομματικός υποψήφιος – ανήκει 100% στη ΝΔ. Ωστόσο, ο Γιώργος Καμίνης στην Αθήνα αποτελεί sui generis περίπτωση. Το ίδιο και ο Γιάννης Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη. Τον πρώτο τον αντιμετώπισε πάντα ως αντίπαλο ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο δεύτερος όμως έχει αποδειχθεί πιο ευέλικτος πολιτικά. Στην πραγματικότητα, ο Μπουτάρης εκφράζει όσο κανείς μια εναλλακτική αντίληψη για την πολιτική.

ΕΝΝΟΟΥΣΕ αυτόν ο Τσίπρας όταν μιλούσε για «βλαχοδημάρχους»; Μάλλον όχι – για να μην πούμε, σίγουρα όχι. Πόσω μάλλον όταν ταυτόχρονα σχεδόν ο Μπουτάρης έλεγε δημόσια πως «αργά ή γρήγορα ο Τσίπρας θα γίνει Πρωθυπουργός». Οχι, βέβαια, ότι μια πολιτική σύζευξη Μπουτάρη – ΣΥΡΙΖΑ είναι μια απλή και εύκολη εξέλιξη. Ο Μπουτάρης διατηρεί καλή σχέση με τον Βαγγέλη Βενιζέλο – ανήκουν, άλλωστε, αμφότεροι στην ίδια συνομοταξία εντός της προοδευτικής ελίτ της Θεσσαλονίκης. Οχι όμως ότι αυτό είναι και το απόλυτο εμπόδιο. Το 2010, ο Μπουτάρης είχε πάρει χρίσμα από το ΠΑΣΟΚ επί Γιώργου Παπανδρέου που έτρεχε να τον δει στα γνωστά μοδάτα καφε-ζυθεστιατόρια της Θεσσαλονίκης. Δεν δυσκολεύεται κανείς να τον φανταστεί να βρίσκει ένα modus vivendi με τον Τσίπρα. Για να μην πούμε ότι αν έχεις ανοίξει τις πόρτες του κόμματός σου για τον Αλέξη Μητρόπουλο, τον Κοτσακά και τη Σακοράφα – ε, στην περίπτωση Μπουτάρη θα κάνεις τούμπες.

ΟΛΑ αυτά είναι προς έλεγχο και διαρκή παρατήρηση. Προοιωνίζονται όμως μια εξόχως ενδιαφέρουσα προ-προεκλογική περίοδο για τις αυτοδιοικητικές. Εκεί δεν θα ισχύσει μόνο το «ο εχθρός του εχθρού μου», αλλά και ο εισοδισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν προοδευτικό μεσαίο χώρο, από τις αντοχές και τη συμπεριφορά του οποίου θα κριθούν πολλά στις πραγματικές εκλογές, δηλαδή τις βουλευτικές, όταν αργότερα γίνουν. Εκεί δηλαδή προς το 2015.