Μεγάλη ημέρα η σημερινή. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, την ώρα που θα κυκλοφορούν οι εφημερίδες θα έχουν ήδη ανακοινωθεί τα στοιχεία του δευτέρου τριμήνου, που θα δείχνουν ότι η χειρότερη οικονομική αναταραχή στην Ευρώπη μετά την Υφεση του 1929 έλαβε τέλος. Η ανάπτυξη θα είναι μικρή, μικρότερη για παράδειγμα από εκείνη της Ιαπωνίας, αλλά πάντως θα έχει θετικό πρόσημο. Οι χθεσινοί «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» εικονογραφούν το σχετικό ρεπορτάζ με δύο χέρια που τσουγκρίζουν δύο ποτήρια μπίρας. Τα ποτήρια είναι, για συμβολικούς προφανώς λόγους, μισογεμάτα. Και η σκηνή εκτυλίσσεται, για καθόλου συμβολικούς λόγους, στη Γερμανία.
Πράγματι, η πολυδιαφημισμένη έξοδος της ευρωζώνης από την κρίση δεν σημαίνει πολλά πράγματα για τον Νότο. Η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Η εσωτερική ζήτηση είναι χαμηλότερη των προσδοκιών. Και οι μισθολογικές περικοπές θα συνεχιστούν. Η Ελλάδα θα χρειαστεί σύντομα νέο πακέτο βοήθειας, οι προεκλογικές διαψεύσεις της Μέρκελ δεν πείθουν κανέναν. Οσο για την τέταρτη οικονομία της ευρωζώνης, την Ισπανία, ο Ολι Ρεν υπήρξε την περασμένη εβδομάδα σαφής. Αν η χώρα αυτή θέλει να βγει από το τούνελ, έγραψε ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων στο μπλογκ του, πρέπει να κάνει θυσίες. Και η πρώτη θυσία είναι η οριζόντια μείωση όλων των μισθών κατά 10%. Οπως έκανε η Ιρλανδία και η Λετονία, τα δύο success stories της ευρωζώνης.
Ο Ολι Ρεν κάνει λάθος. Και διατηρεί στη ζωή έναν επικίνδυνο μύθο. Οπως έχει δείξει η ιστορία της τελευταίας τριετίας, η μείωση των μισθών υπονομεύει την ανάπτυξη. Αλλά και τα παραδείγματα που χρησιμοποίησε είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα. Στην Ιρλανδία η πολιτική της λιτότητας έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη μεταφορά πόρων στην ιστορία της χώρας από τις κατώτερες και μεσαίες τάξεις προς τις ανώτερες (το είπε στην εφημερίδα «Irish Examiner» ο Σον Χίλι, διευθυντής του ιδρύματος Social Justice). Στη Λετονία το ένα τρίτο των δημοσίων υπαλλήλων έχασε τη δουλειά του, οι ανισότητες εκτοξεύτηκαν στα ύψη και ο πληθυσμός μειώθηκε μέσα σε μια δεκαετία κατά 13% λόγω της μετανάστευσης. Και γιατί δεν ξεσηκώθηκε ο κόσμος; Επειδή οι μνήμες της σοβιετικής κυριαρχίας έχουν μειώσει δραστικά τα περιθώρια αντίστασης στις απαιτήσεις του σκληρού καπιταλισμού...
Αυτό που χρειάζεται στην πραγματικότητα η ευρωζώνη, επισημαίνει ο διευθυντής του Ινστιτούτου Bruegel, Γκούντραμ Βολφ, είναι ένα «γερμανικό θαύμα». Με άλλα λόγια, πρέπει να αυξηθεί η εσωτερική ζήτηση στη Γερμανία, ώστε να ενισχυθούν οι εξαγωγές χωρών όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία και να καταστεί δυνατή στη συνέχεια η οικονομική τους ανάπτυξη. Και για να συμβεί αυτό πρέπει το Βερολίνο να αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις, που είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Οπως, φυσικά, και να άρει τις αντιρρήσεις του για την τραπεζική ένωση. Αλλά γι' αυτό θα πρέπει να περιμένουμε τις γερμανικές εκλογές.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από