Στην Κουμουνδούρου ψάχνουν το δικό τους success story
Στιγμιότυπο από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά την ομογενοποίηση, ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει το δημοσκοπικό άλμα
Το δικό του success story επιθυμεί να γράψει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα. Το Συνέδριο τελείωσε, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διακήρυξη, πολιτική απόφαση, Καταστατικό, νέα όργανα, όμως όλα αυτά δεν αρκούν…
Για τον απλούστατο λόγο πως η Κουμουνδούρου δεν έχει πλέον το άλλοθι των ανομοιογενών συνιστωσών, ούτε αυτό της μεταβατικότητας σε ένα συμπαγές κόμμα που αποτελούσε αιτία διστακτικότητας για πολλές πρωτοβουλίες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεσία του γνωρίζουν πλέον ότι το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνουν είναι να διεκδικήσουν με αξιώσεις την εξουσία. «Ο κόσμος που μας στηρίζει θέλει να κυβερνήσουμε τώρα και όχι όταν εμείς είμαστε έτοιμοι» αναγνωρίζουν έμπειρα στελέχη της Κουμουνδούρου, αποδεχόμενα την πραγματικότητα που λέει: εάν ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει στις επόμενες εκλογές, τότε λογικά θα χάσει και την ιστορική ευκαιρία να κυβερνήσει.
Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, το επόμενο διάστημα ο Αλέξης Τσίπρας και οι επιτελείς του θα επιδιώξουν να συγκροτήσουν νέες πολιτικές συμμαχίες, ικανές να δημιουργήσουν ένα πλειοψηφικό ρεύμα που σήμερα δεν υπάρχει.
Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ. Οι υπάρχουσες συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως για παράδειγμα με την Κοινωνική Συμφωνία της Λούκας Κατσέλη, δεν διαθέτουν δυναμική για να προσελκύσουν περισσότερους ψηφοφόρους. Αλλωστε αμφισβητούνται ως προς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά και από την εσωκομματική μειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερή Πλατφόρμα που με κείμενό της στον επίσημο ιστότοπο iskra.gr κάνει λόγο για συνωστισμό στελεχών από πολλές ανομοιογενείς δυνάμεις, σχολιάζοντας την πρόσφατη πρωτοβουλία της πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ για μια συμμαχία προοδευτικών, σοσιαλιστικών, οικολογικών και αριστερών δυνάμεων. Κύκλοι της ριζοσπαστικής Αριστεράς διερωτώνται ποια θα μπορούσε να είναι η προγραμματική βάση συνεργασιών δυνάμεων που ξεκινούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, διαπερνούν τη ΔΗΜΑΡ και φθάνουν έως το ΠΑΣΟΚ!
ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ. Από την πλευρά της η ηγεσία του κόμματος δεν αυταπατάται. Οι δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, όπως επίσης και εκείνες που έχει στα χέρια της, δεν δίνουν τη δυνατότητα στον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το μεγάλο άλμα. Και έτσι έχει αποφασίσει να αρχίσει μια προσπάθεια αμφίπλευρης διεύρυνσης.
Προς τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι απλά. Σταθερό προσκλητήριο προς το ΚΚΕ που ικανοποιεί και την Αριστερή Πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη και άνοιγμα σε μικρότερες αριστερές ομάδες και μεμονωμένες προσωπικότητες. Προς τα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ όμως το πράγμα αρχίζει να μπερδεύεται. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να απευθυνθεί σε κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας όπως για παράδειγμα η Δημοκρατική Αριστερά που έχει αποκτήσει κυβερνητική εμπειρία και θα πρέπει να αποδεχτεί όσα αναφέρονται στη φρεσκογραμμένη πολιτική απόφαση του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα ακυρωθούν όλα τα Μνημόνια και οι συντάξεις θα επανέλθουν στα προ του Μνημονίου επίπεδα.
Οπως και να έχει, η πρόταση προς τη ΔΗΜΑΡ αναμένεται να πάρει επίσημο χαρακτήρα και να μην εκφραστεί γενικώς και αορίστως «με μία σαφή αναφορά», εξηγεί υψηλόβαθμο στέλεχος της Κουμουνδούρου. «Θέλουμε να γίνουμε εμβρυουλκός των εξελίξεων», αναφέρει το ίδιο στέλεχος, εξηγώντας ποιο είναι το στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ.
Και με το ΠΑΣΟΚ; Εκεί τα πράγματα είναι απλά. «Δεν γίνεται να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, με το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ», απαντούν σε σχέση με τη δυνατότητα συμπόρευσης μετά τις εκλογές.
Το ίδιο δεν φαίνεται να ισχύει και με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. «Προεκλογικά καμία συνεργασία, όμως μετά τις εκλογές αν σού λείπουν 5-6 βουλευτές γιατί να μη συνεργαστείς», λένε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σχολιάζοντας μάλιστα: «Δεξιό, είναι ό,τι διατηρεί τη Δεξιά στην εξουσία…».
Η στόχευση
Από τώρα στην Κουμουνδούρου φαίνεται πως έχουν συμφωνήσει ότι θα αντιμετωπίσουν τη διπλή αναμέτρηση του Μαΐου απολύτως πολιτικά. Αυτό σημαίνει ότι θα διεκδικήσουν με υποψηφίους τους τις περιφέρειες της χώρας ώστε να γίνει ο χάρτης ροζ και επίσης θα κατεβάσουν προβεβλημένα στελέχη στους κεντρικούς δήμους. Σε ό,τι αφορά τις ευρωεκλογές προσδίδουν σε αυτές χαρακτήρα δημοψηφίσματος σε σχέση με το ποιο κόμμα θέλουν οι πολίτες να κυβερνήσει τη χώρα.