[Εμπιστευτικά] Το αντίτιμο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Λυπάμαι αλλά αν ο Σόιμπλε διασκεδάζει να μας κάνει καψώνια τύπου λόχου ανεπιθυμήτων, τότε μάλλον λογικά ο Ρέμος τού απαντά με χιούμορ τύπου Κα Ψι Μι.
Διότι το σημαντικότερο δεν είναι τελικά η ποιότητα του χιούμορ ενός έλληνα τραγουδιστή.
Αλλά η πολιτική συμπεριφορά ενός γερμανού πολιτικού και της παρέας του… που θέλουν να λέγονται Ευρωπαίοι, που θα έπρεπε να συμπεριφέρονται ως Ευρωπαίοι και οι οποίοι δεν θα έπρεπε κανονικά να διασκεδάζουν ταπεινώνοντας ή προσβάλλοντας μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα για λόγους εσωτερικής (τους) κατανάλωσης.
Τόσο απλό. Αλλά (υποθέτω) και τόσο δύσκολο να το καταλάβουν.
Διάβαζα ότι ένας δημοσιογράφος του «Spiegel» ρωτούσε τον υφυπουργό Δημόσιας Τηλεόρασης πότε σταμάτησαν να λαδώνονται οι έλληνες συντηρητικοί και σοσιαλιστές πολιτικοί.
Η απάντηση είναι τόσο προφανής που καθιστά την ερώτηση περιττή.
Οι έλληνες πολιτικοί σταμάτησαν να λαδώνονται όταν σταμάτησαν και οι γερμανικές εταιρείες να μοιράζουν μίζες – η Siemens, η Ferrostaal και οι υπόλοιπες…
Ο ερωτώμενος θα μπορούσε επίσης να προσθέσει ότι οι έλληνες πολιτικοί σταμάτησαν να λαδώνονται όταν σταμάτησαν να τα «παίρνουν» οι γερμανοί Πρόεδροι της Δημοκρατίας – δύο αναγκάστηκαν να παραιτηθούν μέσα στα τελευταία τρία χρόνια…
Και με την ευκαιρία θα μπορούσε να ρωτήσει τι έγινε με το σκάνδαλο για τα «μαύρα ταμεία» του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος επί Χέλμουτ Κολ, που υποχρέωσε τον διάδοχό του Σόιμπλε σε παραίτηση από την προεδρία του κόμματος – αν δεν απατώμαι, δεν διαλευκάνθηκε ποτέ…
Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ σε αυτό το μοτίβο.
Αλλά δεν θα το κάνω διότι (σε αντίθεση με τους γερμανούς δημοσιογράφους και πολιτικούς…) δεν πιστεύω ότι υπάρχουν «διεφθαρμένοι λαοί» ούτε «διεφθαρμένες χώρες».
Δεν πιστεύω δηλαδή ότι οι Ελληνες γεννιούνται τεμπέληδες και λαμόγια, ακριβώς όπως δεν πιστεύω ότι οι Γερμανοί γεννιούνται χιτλερικοί, γουρούνια και ρατσιστές.
Δυστυχώς όμως μάλλον το πιστεύουν εκείνοι.
Και γι’ αυτό θέλουν να δείχνουν συνεχώς ότι υποβάλλουν τη χώρα μας όχι σε ένα πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής (προσαρμογή σε τι άραγε;) αλλά σε μια ευρύτερη ηθική διαπαιδαγώγηση.
Η οποία ασκείται κατά τα γερμανικά πρότυπα με καψώνια, τιμωρίες και προσβολές.
Και η οποία (όπως θα έχετε διαπιστώσει) άρχισε ως μια προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης και κατέληξε σε ένα αδιευκρίνιστο «πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων», που επιβάλλεται με τη μέθοδο του εκβιασμού και των καψωνιών χωρίς να ερωτάται κανείς από τους ενδιαφερομένους.
Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, τα κακόγουστα καλαμπούρια για τον Σόιμπλε και τη Μέρκελ είναι το ελάχιστο αντίτιμο μιας αποκρουστικής συμπεριφοράς.
Και αν τα αποδοκιμάζουμε είναι επειδή εμείς τουλάχιστον παραμένουμε μεγαλόθυμοι και ευπρεπείς…
Google news
