[Ιστορίες] Ολα ξεκίνησαν με μια φήμη

Μια φήμη που διαδόθηκε με αστραπιαία ταχύτητα στην Τσετσενία. Στην Ευρώπη, έλεγαν ο ένας στον άλλον, υπάρχει μια χώρα πολύ πλούσια και η κυβέρνησή της αποφάσισε να ανοίξει τις πύλες στους πρόσφυγες από την Τσετσενία, θα δεχθεί 40.000 ανθρώπους, θα δώσει στον καθένα τους από 4.000 ευρώ και ένα κομμάτι γης. Η φήμη απέκτησε τέτοια δύναμη, που τελικά ένας δημοσιογράφος μιας εφημερίδας, η οποία ανήκει στη φιλορωσική κυβέρνηση της Τσετσενίας, αποφάσισε να τηλεφωνήσει στην πρεσβεία της Γερμανίας στη Μόσχα. Ο γερμανός αξιωματούχος διέψευσε τα πάντα. Στην Τσετσενία, όμως, μια φήμη μπορεί να υπερισχύσει των δηλώσεων ενός διπλωμάτη – ιδιαίτερα όταν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής του βρίσκεται ένας δημοσιογράφος στο κυβερνητικό μισθολόγιο.

Κι έτσι η φήμη την οποία είχαν ξεκινήσει επαγγελματίες του trafficking συνέχισε να εξαπλώνεται και σε κάποια χωριά, ολόκληροι δρόμοι άδειασαν· οι κάτοικοι επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία και κατευθύνθηκαν δυτικά. Οι περισσότεροι πέρασαν πρώτα στην Ουκρανία, από εκεί στην Πολωνία, από εκεί στη Γερμανία – λαθραία πάντα. Μέσα Μαΐου, η εφημερίδα «Βέστι Ρεεσπούμπλικι», ιδιοκτησία και αυτή της κυβέρνησης του Ραμζάν Καντίροφ, βάλθηκε να χλευάζει. Στη διάρκεια των πολέμων, σχολίασε, οι Τσετσένοι «έφευγαν εξαιτίας των εκρήξεων, των μαζικών εκκαθαρίσεων και των απαγωγών, σήμερα όμως έχουν άλλο λόγο: αναζητούν την καλή ζωή. Ελα όμως που ούτε ένας Τσετσένος δεν έχει δει τα επιδόματα, τα διαμερίσματα και τα αυτοκίνητα που υποτίθεται ότι τον ανέμεναν!».

Σχεδόν 10.000 αιτήσεις για άσυλο από πολίτες της Ρωσίας δέχθηκε το πρώτο εξάμηνο του 2013 η Γερμανία – έναντι 3.302 αιτήσεων όλο το 2012. Γερμανοί αξιωματούχοι επιβεβαιώνουν πως στη συντριπτική τους πλειονότητα οι πρόσφυγες είναι Τσετσένοι. Ακτιβιστές φοβούνται πως οι Αρχές θα υιοθετήσουν και στην περίπτωσή τους τις διαδικασίες εξπρές που ήδη χρησιμοποιούνται για τους αιτούντες άσυλο από τις βαλκανικές χώρες, με μεγάλα αρνητικά ποσοστά, ώστε να περάσουν ένα αυστηρό μήνυμα. Αλλά η Τσετσενία είναι μακριά, ο Ραμζάν Καντίροφ (επιστήθιος φίλος τόσο του Πούτιν όσο και του Ζεράρ Ντεπαρντιέ) αδίστακτος, το κλίμα του τρόμου στην περιοχή απόλυτο και πολλοί άνθρωποι τόσο απελπισμένοι ώστε να τους αρκεί μια φήμη.