[Ενστάσεις] Η κλαψούρα της καψούρας

Ο τραγουδιστής Αντώνης Ρέμος δεν πρέπει να έχει παράπονο με τη δημοσιότητα. Ως πετυχημένος στο είδος που ορισμένοι ονομάζουν λαϊκοπόπ (αλλά προσωπικώς, επιτρέψτε μου να το αποκαλώ σκυλέ, ντεμέκ σκυλάδικο δηλαδή ή κοσμικό σκυλάδικο) δεν προλαβαίνει να μαζεύει δημοσιότητα και χρήμα. Το νυχτοκάματο, βεβαίως, λόγω κρίσης έχει πέσει – αλλά, εντάξει, άμα είσαι φίρμα βγαίνει το ψωμάκι. Μπορείς, ας πούμε, το Σάββατο να τραγουδάς σε κέντρο στην παραλία της Γλυφάδας και την Κυριακή να τα δίνεις όλα στο ετήσιο πάρτι του Namos, στην κοσμική Ψαρρού της Μυκόνου, για πλούσιους και διάσημους – με την παρουσία του ΣΔΟΕ, παρακαλώ, για να εξασφαλιστεί ότι το μαγαζί δίνει αποδείξεις. Ε, εντάξει, μπορεί στο τσακίρ κέφι να σου φύγει και ο νταλγκάς για τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε που φταίνε για όλα. Τι τους λες; Να ‘ρθούν (η καρ…λα και ο π…στης) να δουν ότι τα Μνημόνια δεν μας πτοούν κι εμείς περνάμε καλά – ιδίως αυτός, άμα δει τι μάγκες είμαστε, θα περπατήσει!

Κάπως έτσι κύλησε η βραδιά την Κυριακή το βράδυ στη Μύκονο. Και κάτι οι φίρμες της κοσμικότητας, κάτι οι σαμπάνιες, κάτι τα μπινελίκια κατά των γερμανών πολιτικών, μοιραίο ήταν να βγει στην επιφάνεια και ο ευσεβισμός της ηθικολογίας. Αντε ρε, δεν ντρεπόσαστε, προκαλείτε με τη χλιδή σας, ακούς μια σαμπάνια εξάλιτρη 28.000 ευρώ – και σας φταίει κι από πάνω ο Σόιμπλε; Αυτό μόνο εμείς δικαιούμαστε να του τα σούρνουμε. Εμείς, οι αντιμνημονιακοί. Οι έντεχνοι, οι τραγουδοποιοί, με τα λαγούτα και τις κιθάρες. Εμείς, της παράδοσης. Που είμαστε κι αριστεροί – όχι σαν εσένα, που τραγουδάς για τους πλούσιους και οι φίλοι σου, ο Γονίδης, ο Notis, ο Πλούταρχος γουστάρουνε τη Χρυσή Αυγή.

Το πάρτι του Namos, λένε οι ρέκτες, είναι ό,τι απέμεινε από το μεγάλο χλιδάτο κοσμικό event στο ίδιο μέρος το καλοκαίρι του 2009, προτού σκάσει η κρίση. Ανάλογης εμβέλειας για τον κόσμο του «σκυλέ» με το πάρτι της Βουλιαγμένης, από τη δεκαετία του 1980, θεωρήθηκε το απόλυτο ξεσάλωμα, συμβολίζοντας την απόλυτη ασυδοσία.

Το λεγόμενο έντεχνο, κάποια στιγμή, μετατράπηκε σε δεξαμενή μιας εθνολαϊκής κλαψούρας, πριν έρθει η κρίση. Μετά την κρίση, πάντως, κλαίνε γοερά δημοσίως και οι εκπρόσωποι της γνήσιας, αφειδώλευτης καψούρας.

Συμπέρασμα: οι αισθητικές διαφορές του Ρέμου, π.χ., με τον Κραουνάκη τελειώνουν εκεί όπου αρχίζει η πολιτική κριτική, η προσπάθεια οικειοποίησης της (μη πολιτικής) απελπισίας και της αγανάκτησης του κόσμου. Στο σημείο αυτό, υπάρχει κοινότητα αισθημάτων και εκφράσεων. Βενσερέμος.