[Αγιογραφίες] Κόντρα

«ΠΙΟ δυνατός, πιο ενωμένος και πιο ώριμος» βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ από «τη γόνιμη διαδικασία του Συνεδρίου». Τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας. Οπου ακούς πολλά επίθετα – η εποχή των κερασιών τελείωσε – παίρνεις μικρό καλάθι. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε από τη διαδικασία του Συνεδρίου εμπλουτισμένος και με εσωκομματική αντιπολίτευση. Η Λαφαζάνειος Αριστερή Πλατφόρμα εκφράστηκε διά του λευκού και στην εκλογή του Δημήτρη Βίτσα ως γενικού γραμματέα της νέας Κεντρικής Επιτροπής.

ΦΥΣΙΚΑ, ας μην τα δραματοποιούμε όλα αυτά: τα μεγάλα κόμματα – και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον μεγάλο κόμμα – μπορεί να έχουν και εσωκομματική αντιπολίτευση. Λέμε «μπορεί», γιατί αυτό δεν είναι δεδομένο. Εσωκομματική αντιπολίτευση η ΝΔ των Καραμανλήδων – Κωνσταντίνου και Κώστα – ή το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα δεν είχαν. Δεν είχαν γιατί είχαν ισχυρούς ηγέτες. Στην παρακμή του Παπανδρέου, τα τελευταία χρόνια, εσωκομματική αντιπολίτευση εμφανίστηκε και τελικά μέσα από αυτήν – όπως η Αθηνά μέσα από το κεφάλι του Δία – βγήκε ο Κώστας Σημίτης. Τέλος πάντων, περασμένα ξεχασμένα. Η εδραίωση της παρουσίας του Παναγιώτη Λαφαζάνη στον ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα του τελευταίου δεκαπενθημέρου. Τι σημαίνει όμως;

ΣΗΜΑΙΝΕΙ δύο πράγματα:

ΠΡΩΤΟΝ, αυτό που ήδη είπαμε, ότι ο Τσίπρας δεν θα είναι το είδος του πανίσχυρου ηγέτη-ηγεμόνα που έχουμε δει σε διάφορα κόμματα. Κακά τα ψέματα. Ποτέ δεν ήταν. Πάντα – από το 2008 όταν τον επέβαλε ο Αλαβάνος – ο Τσίπρας είχε δυσκολία να διαχειριστεί το εσωκομματικό μέτωπο. Οχι αναγκαστικά γιατί δεν έχει αίσθηση τακτικής – που δεν πολυέχει. Αλλά γιατί όταν πας κατευθείαν από τη νεολαία στην αρχηγία κάτι σου λείπει. Ο χρόνος δεν υποκαθίσταται στην πολιτική. Φαίνεται – τηρουμένων των αναλογιών – και στην περίπτωση του Νίκου Ανδρουλάκη, νεότατου γραμματέα στο ΠΑΣΟΚ. Κάτι λείπει – τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Ούτως ή άλλως, ο Τσίπρας θα πρέπει πλέον να συνθέτει στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που, κακά τα ψέματα, συνέβαινε ήδη.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, η εγγραφή της φυσιογνωμίας του Λαφαζάνη, με τα κλασικά, σχεδόν δογματικά, αριστερά χαρακτηριστικά της, αναγκαστικά μετακινεί τον Τσίπρα πιο δεξιά. «Δεξιά» με τη μεταφορική έννοια που είναι «δεξιός» όποιος αριστερός θέλει την εξουσία, άρα είναι διατεθειμένος να κάνει τους αναγκαίους συμβιβασμούς. Πέρα όμως από αυτό, ο Λαφαζάνης επαναφέρει και εκφράζει το φάντασμα του Αλέκου Αλαβάνου με τη δραματουργική συνεκδοχή πως «κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο του ΣΥΡΙΖΑ» – γιατί βασίλειο είναι. Και εδώ τα πράγματα μπερδεύονται γιατί η δυναστική αυτή γραμμή έχει απόψεις που δυσκολεύουν τον Αλέξη – ιδίως στο θέμα του ευρώ. Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν αναγκαστικά υποδοχέας του ρεύματος υπέρ της επιστροφής στη δραχμή είναι κάτι που είχε επισημανθεί εδώ και καιρό από τους προβλεπτικούς. Τώρα επιβεβαιώνεται – και μάλιστα γρήγορα.

ΜΕ άλλα λόγια, η άνοδος του γενειοφόρου Λαφαζάνη αντανακλά στο status του ξυρισμένου κόντρα Τσίπρα. Ολα αυτά δεν σημαίνουν αναγκαστικά σύγκρουση ή διάσπαση. Αλλά σίγουρα η πλοκή του έργου γίνεται πιο περιπεπλεγμένη.