[Αγιογραφίες] Κέφια

ΤΑ έχει κάνει όλα στην πολιτική ο Αντώνης Σαμαράς. Δεν χρειάζεται περιπτωσιολογία με αφετηρία το 1977. Ηταν θέμα πιθανοτήτων να πετάξει κάποια στιγμή και μια κουβέντα παραπάνω εκτός κάμερας, στο γύρισμα ενός μηνύματος. Φυσικά, η πιθανότητα να έχεις δικό σου μοντέρ και αυτός να αφήσει το «γαμώ το κεφάλι μου» είναι πολύ πιο σπάνια. Αλλά ο νόμος του Μέρφι συνήθως υπερισχύει, όταν έχει κέφια, του νόμου των πιθανοτήτων.

ΑΝ έχεις κάνει πολιτική ξέρεις ότι στο παιχνίδι αυτό όλα είναι θέμα ρεφλέξ. Και το σωστό ρεφλέξ εδώ δεν είναι να κάνεις του κεφαλιού σου – δηλαδή να κάνεις λογοκρισία – γιατί στην εποχή του YouTube το Διαδίκτυο παίρνει φωτιά με κάτι τέτοια. Οπότε το Μαξίμου κινήθηκε γρήγορα και αναγνώρισε το θέμα, γιατί αυτό θα μείωνε κατακόρυφα την αξία του. Παρ’ όλα αυτά, το περιστατικό αποτελεί καλειδοσκόπιο για το τι πολιτικός είναι και πώς κάνει πολιτική ο Σαμαράς. Το ένα δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το άλλο.

Ο Σαμαράς είναι πολιτικός της δράσης και συχνά της παρόρμησης – πράγμα που πάντα έχει ρίσκο. Δεν είναι πολιτικός που μετράει την επικοινωνία, που κρύβεται, που κρατιέται και το παίζει Βούδας – όπως κάποιος προκάτοχός του στη ΝΔ, ονόματα δεν λέμε. Αντιθέτως, είναι άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τη δημόσια ζωή σαν ένα συνεχές αφήγημα στο οποίο δεν φοβάται κανείς να αναπροσαρμόσει το ύψος και το ύφος του λόγου. Μια πολιτική διαρκούς κίνησης λοιπόν, που διορθώνει τη στόχευση μέχρι να την πετύχει και που δεν δυσκολεύεται να λειτουργήσει σε νέα δεδομένα, είτε είναι η εύρεση χημείας με τον Γιάννη Στουρνάρα – άγνωστο επί της ουσίας στον Σαμαρά προτού πάει στο υπουργείο Οικονομικών – είτε η συγκατοίκηση με τον Βαγγέλη Βενιζέλο στην κυβέρνηση. Ενας άνθρωπος που δεν φοβάται να δράσει, δεν φοβάται, βέβαια, ούτε να μιλήσει. Τώρα – αν προέρχεσαι εκ πατρός από οικογένεια της Πύλου που μετράει διψήφιο αριθμό μελών και εκ μητρός από τους Μπενάκηδες και τους Δέλτα, τότε μπορεί να πεις και καμιά κουβέντα παραπάνω.

ΩΡΑΙΑ – και πώς γράφουν όλα αυτά στην κοινή γνώμη; Εδώ δεν έχει κανείς παρά να εκτιμήσει ένα δεδομένο. Εδώ κι έναν χρόνο ο Σαμαράς είναι ανθρώπινος και όχι σκηνοθετημένος. Από την περιπέτεια με το μάτι – που τον έφθασε στο χειρουργείο – έως την εξάντληση στο βήμα του ομιλητή στο Συνέδριο της ΝΔ, ο Πρωθυπουργός δεν επιζητεί το πομπώδες ύφος της εξουσίας. Το ακροατήριό του ξέρει αυτά που περνάει, κάτι που ταιριάζει σε μια Ελλάδα που κι αυτή περνάει ζόρικα. Η εποχή δεν είναι κουλ και προσφέρεται πολύ καλύτερα σε έναν πολιτικό που δεν δραματοποιεί – αλλά δεν αρνείται και τη δραματική ένταση των στιγμών: τη ζει ή, αν θέλετε, την ενσαρκώνει.

ΘΑ ήταν στοίχημα – αν δεν ήταν πραγματικότητα. Κι αυτή είναι η τελευταία παρατήρηση που μπορεί κανείς να επιχειρήσει. Η πύκνωση του πολιτικού χρόνου είναι τόσο μεγάλη που οδηγεί σε πρωθυπουργική υπερκινητικότητα – όπως το διάγγελμα για τον ΦΠΑ. Η υπερκινητικότητα φέρνει, επόμενο είναι, τον κίνδυνο να γίνουν και κάποια φάλτσα. Αυτά, ναι, διορθώνονται στην πορεία. Από την άλλη, όμως, θυμίζουν ότι το Μαξίμου πρέπει να ελέγξει το τέμπο, τον ρυθμό, που είναι από τα βασικά στοιχεία της πολιτικής. Από το allegro ίσως πρέπει να πάει στο moderato cantabile.