[Εμπιστευτικά] Θύτες και θύματα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Καταλαβαίνω πολύ καλά τη δυσκολία των δημάρχων να λερώσουν τα χέρια τους με απολύσεις και μετατάξεις δημοτικών υπαλλήλων δέκα μήνες πριν από τις δημοτικές εκλογές.
Αλλά κανείς δεν τους φταίει αν (με την ανοχή τριών διαδοχικών κυβερνήσεων) κορόιδευαν έως τώρα την κοινωνία και άφησαν τα πράγματα να φτάσουν στο μη περαιτέρω.
Και κανείς δεν τους φταίει αν προσδοκούσαν ή υπολόγιζαν να ματώσει ολόκληρη η Ελλάδα εξαιρουμένης της ιεράς αγελάδος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Διότι πολύ φοβούμαι ότι τελικά στη βάση της δυσφορίας και των αντιδράσεων υπάρχει μια ουσιώδης παρανόηση όσων αντιδρούν.
Θεωρούν ότι η προσπάθεια ή η προσαρμογή μιας ολόκληρης χώρας μπορεί να επιδέχεται εξαιρέσεις.
Και ότι το ζητούμενο για τον καθένα είναι να καταφέρει με τη φωνή, τον τσαμπουκά και το παραγοντιλίκι να αποτελέσει την εξαίρεση.
Είναι αλήθεια ότι οι κυβερνήσεις έκλεισαν σε πολλούς το μάτι.
Η συνειδητή προσπάθεια της κυβέρνησης Παπανδρέου το κρίσιμο διάστημα 2010-2011 να προστατεύσει το Δημόσιο ακόμη και αν μεταφέρθηκε έτσι όλο το κοινωνικό κόστος της προσαρμογής στον ιδιωτικό τομέα αποτελεί το δεύτερο τραγικό σφάλμα της, μετά το Μνημόνιο.
Από τις «διαθεσιμότητες» στις «εφεδρείες» και από τους οργανισμούς που συγχωνεύονταν αλλά δεν καταργούνταν, χρησιμοποίησε όλα τα πιθανά και απίθανα τερτίπια για να προστατεύσει την πελατεία της από τον λογαριασμό.
Και κυρίως καλλιέργησε την εντύπωση ότι με την πατρονία και τον κομματισμό κάποιοι θα μπορέσουν να τη βγάλουν καθαρή.
Φτάσαμε λοιπόν στο 2013 – τρία χρόνια μετά το Μνημόνιο – και μόνο τώρα μπαίνει χέρι στο κράτος.
Μπαίνει χέρι καθυστερημένα, ισοπεδωτικά και άγαρμπα, επειδή τίποτα δεν έγινε έγκαιρα, μεθοδικά και αξιοκρατικά.
Αποτέλεσμα; – για να μην ξεχνιόμαστε… Ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα, το 60% των νέων να μη βρίσκει δουλειά.
Κι ούτε μία συναυλία για πάρτη τους – ενώ στην ΕΡΤ πάνε από κοντσέρτο σε κοντσέρτο…
Υπό αυτή την έννοια λοιπόν οι δήμαρχοι είναι σήμερα και θύτες και θύματα.
Θύτες επειδή έως τώρα κρύβονταν για να τη βγάλουν καθαρή.
Θύματα επειδή αναγκάζονται πλέον να πράξουν το επιβεβλημένο στις χειρότερες δυνατές συνθήκες.
Θύτες επειδή χρησιμοποίησαν την πολιτική σκοπιμότητα για να επιτύχουν ευνοϊκή μεταχείριση.
Θύματα επειδή αυτή τη μέθοδο πρώτα τα κόμματα και οι κυβερνήσεις επινόησαν για να πολιτευθούν.
Και γι’ αυτό όταν ακούω τις κορόνες των δημάρχων ή των συνδικαλιστών αναρωτιέμαι πού θα βρισκόμασταν σήμερα αν η ΠΟΕ-ΟΤΑ, η ΠΟΣΠΕΡΤ, η ΓΕΝΟΠ ή η ΟΛΜΕ είχαν λειτουργήσει εγκαίρως ως φορείς εξυγίανσης του ευρύτερου Δημοσίου και όχι ως φυτώρια παραγοντισμού και συντεχνιασμού.
Ισως να μην είχαμε καν Μνημόνιο!..
Google news
