Δικηγόροι σε απόγνωση – εκπέμπουν SOS για τη συρρίκνωση του επαγγέλματος

 Μία από τις μεγαλύτερες πληγές είναι η ραγδαία μείωση των συμβολαίων, από τα οποία τα προηγούμενα χρόνια κατάφερναν τα δικηγορικά γραφεία να είναι βιώσιμα. Ενδεικτικά: το 2009 ο αριθμός των συμβολαίων μόνο για τον ΔΣΑ ήταν 70.361, το 2010 ήταν 61.347, το 2011 έπεσε ακόμα περισσότερο στα 40.103, το 2012 στα 22.410, και τους πρώτους μήνες του 2013 το πρόσημο των συμβολαίων έγινε καταφανέστατα αρνητικό, αφού μέχρι το τέλος Ιουνίου είχαν συνταχθεί μόλις 1.744 συμβόλαια.
Απώλειες μετρούν οι δικηγόροι και σε ό,τι αφορά τις παραστάσεις σε ποινικά, αστικά και διοικητικά δικαστήρια. Τη μεγαλύτερη πτώση εμφανίζουν όσοι νομικοί παραστάτες έχουν στο ενεργητικό τους περισσότερες από 10 παρουσίες σε ακροατήρια. Οσο μάλιστα ο αριθμός των παραστάσεων αυξάνεται τόσο – όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία – μικραίνει η πίτα για τους δικηγόρους. Ετσι, ενώ το 2009 1.832 νομικοί είχαν περισσότερες από 50 παραστάσεις κατ’ έτος στο ενεργητικό τους, το 2013 το νούμερο αυτό έχει συρρικνωθεί σε 633 δικηγόρους.
Αντίθετα, αυξητικές τάσεις παρουσιάζει ο αριθμός των δικηγόρων με μηδενικές παραστάσεις. Το 2009 ήταν συνολικά 6.389 ενώ το 2013 8.497 δικηγόροι δεν έχουν καταφέρει να μπουν όπως φαίνεται σε δικαστική αίθουσα.  

Οπως υπογράμμισαν, μάλιστα, οι δικηγόροι «είναι αδιανόητο να υποχρεούνται σε γνωστοποίηση φορολογικών παραβάσεων του πελάτη τους, καθόσον με αυτό τον τρόπο καταργείται στην πράξη το δικαίωμα του πολίτη να απευθυνθεί σε δικηγόρο προκειμένου να ζητήσει νομικές συμβουλές».
Εν αναμονή της κατάθεσης του νέου Κώδικα Δικηγόρων στη Βουλή των Ελλήνων, η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας παραμένει, όπως αναφέρεται σε κοινή ανακοίνωσή τους, «σε εγρήγορση, δηλώνοντας με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν θα δεχθεί καμία ρύθμιση η οποία πλήττει τον χαρακτήρα της δικηγορίας ως δημοσίου λειτουργήματος, υπονομεύει τη θεσμική υπόσταση των δικηγορικών συλλόγων ως φορέων συλλογικής εκπροσώπησης του δικηγορικού σώματος και αντιστρατεύεται το δικαίωμα των συναδέλφων σε μία αξιοπρεπή διαβίωση».