[Εμπιστευτικά] Αντίτιμο ανικανότητας
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πριν από μήνες παίνευα εδώ τη δέσμευση της κυβέρνησης για ένα νέο, απλούστερο και δικαιότερο φορολογικό σύστημα.
Την επομένη μου τηλεφώνησε ένας αναγνώστης.
– Μη χαίρεστε, μου λέει. Κάθε φορά που μιλάνε για νέο φορολογικό σύστημα να ξέρετε ότι εννοούν απλώς περισσότερους φόρους!..
– Γιατί το λέτε αυτό; τον ρώτησα.
– Επειδή δεν ξέρουν να κάνουν τίποτε άλλο.
Με μερικούς μήνες καθυστέρησης οφείλω να ομολογήσω ότι ο άνθρωπος είχε δίκιο.
Το νέο φορολογικό σύστημα που δόθηκε στη δημόσια διαβούλευση δεν είναι τελικά παρά το πρόσχημα για άλλη μία φορολογική επιβάρυνση.
Η έλλειψη φαντασίας μάλιστα είναι τέτοια ώστε δεν φορολογούν απλώς όλο και περισσότερο, αλλά φορολογούν όλο και περισσότερο τους ίδιους.
Το νέο φορολογικό σύστημα, για παράδειγμα, συνίσταται σε μια επιβάρυνση της νομότυπης ληστείας που ονομάζεται «παρακράτηση φόρου» και η οποία στρέφεται κυρίως κατά των μισθωτών και των συνταξιούχων.
Την ίδια στιγμή που δεν περιλαμβάνει την παραμικρή φορολογική ελάφρυνση, ούτε καν διευκόλυνση.
Ο προσδιορισμός της παρακράτησης αντιμετωπίζεται περίπου ως προνόμιο του υπουργού Οικονομικών, το οποίο ασκείται κατά το γούστο του και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Κατόπιν αυτών, αρχίζω να πιστεύω ότι στη χώρα μας η φορολογική αφαίμαξη των μισθωτών και των συνταξιούχων μάλλον επέχει θέση κρατικής ιδεολογίας.
Οχι επειδή οι οικονομικές αρχές μισούν ιδιαιτέρως τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, δεν το πιστεύω. Αλλά επειδή είναι μια εύκολη λύση, άμεσης και σίγουρης απόδοσης.
Ως εκ τούτου, καταφεύγουν σε αυτήν όσοι αδυνατούν να σκεφτούν κάτι καλύτερο, να σχεδιάσουν κάτι αποτελεσματικότερο και να υλοποιήσουν κάτι αποδοτικότερο.
Επεσαν έξω στον ΕΟΠΥΥ; «Να κόψετε τότε τις συντάξεις!» εισηγείται ο Τόμσεν. Να πληρώσουν, δηλαδή, οι συνταξιούχοι επειδή πέντε-δέκα ανίκανοι έριξαν έξω τον ΕΟΠΥΥ.
Υπό αυτή την έννοια η μοίρα των μισθωτών και των συνταξιούχων δεν είναι παρά το αντίτιμο της ανικανότητας όσων έχουν αναλάβει εκ του νόμου την αρμοδιότητα να τους προστατεύουν.
Ετσι λοιπόν η επερχόμενη νέα αφαίμαξη δεν προκύπτει από καμία διάθεση εξορθολογισμού της φορολογίας. Προκύπτει κυρίως από την ανάγκη να καλυφθεί η αποτυχία στην είσπραξη των φορολογικών εσόδων και η αδυναμία διεύρυνσης της φορολογικής βάσης.
Την οποία, ούτως ή άλλως, η νέα αφαίμαξη αποκλείεται να αντιμετωπίσει.
Αφενός επειδή όσο υψηλότερη είναι η φορολογία τόσο ισχυρότερο γίνεται το κίνητρο της φοροδιαφυγής.
Αφετέρου επειδή ο ανίκανος άνθρωπος θα παραμείνει ανίκανος, όσο κι αν αυξήσει τους φόρους…
Διότι αν η ανικανότητα θεραπευόταν διά της φορολόγησης, τότε η φοροδιαφυγή θα είχε εκλείψει οριστικά και προ πολλού.
Google news
