[Αγιογραφίες] Τείχη

ΠΑΛΙ καλά που φεύγει και που η έξοδός του συνέπεσε χρονικά με την καθιερωμένη δεξίωση για την επέτειο της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας. Ηταν μια ευκαιρία να θυμηθούμε ότι υπάρχει! Ο λόγος για τον Ντάνιελ Μπένετ-Σμιθ, πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα, εδώ και τρία χρόνια.

ΚΑΚΑ τα ψέματα: ο τελευταίος αμερικανός πρεσβευτής ήταν ο Νίκολας Μπερνς. Και σε ματς του Παναθηναϊκού πήγαινε! Και με τον Κακλαμάνη ή με τον Χριστόδουλο τσακωνόταν! Και να το ξανασκεφτούμε, μας έλεγε, αν είναι να πάρουμε Eurofighter. Φυσικά, έχουν περάσει δέκα χρόνια και τίποτε δεν πήραμε. Ο Μπερνς ήταν ο τελευταίος πρεσβευτής γιατί ο Τόμας Μίλερ που τον διαδέχθηκε, λειτούργησε περισσότερο ως πράκτορας του FBI και πολύ πολύ λιγότερο σαν διπλωμάτης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Αλλά αυτό που τον έκαιγε – η εξάρθρωση ΕΛΑ και 17Ν – επετεύχθη. Αντίστοιχα, ο Μπερνς ήταν ο τελευταίος που έφυγε από την Αθήνα για να πάει σε καλύτερο πόστο. Πρώτα στο ΝΑΤΟ και μετά πίσω στην Ουάσιγκτον όπου ολοκλήρωσε ως υφυπουργός Εξωτερικών. Καθόλου άσχημα δηλαδή.

ΟΙ Αμερικανοί δεν υπάρχουν στην Αθήνα γιατί δυστυχώς δεν υπάρχουμε ούτε εμείς για αυτούς. Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ευρώπη – πόσω μάλλον για χώρες στην περιφέρειά της. Ως αμερικανός Πρόεδρος έχει τη ματιά του στο G-20. Φάνηκε από την επίσκεψή του στην Τουρκία στο ξεκίνημα της θητείας του, αλλά και από την πρόσφατη περιοδεία του στη Νότια Αφρική. Στο G-20 η Ελλάδα, βεβαίως, δεν είναι. Ούτε αποτελεί πλέον χώρα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του παραπετάσματος. Ή στην κακή γειτονιά των Βαλκανίων που, μετά το τέλος της δεκαετίας του ’90, ησύχασε. Η Ελλάδα ανήκει στην ευρωζώνη. Και ως πρόβλημα της ευρωζώνης αντιμετωπίζεται από τους Αμερικανούς που, με επίμονες και υπομονετικές παραστάσεις προς το Βερολίνο, ζητούν να φροντίσει η Γερμανία το ελληνικό πρόβλημα. Αρα ο χειρισμός της ελληνικής υπόθεσης γίνεται σε άλλη κατηγορία.

ΟΧΙ πως η αμερικανική πρεσβεία δεν είναι ενημερωμένη. Ή ότι η Ουάσιγκτον δεν ασκεί πολιτική μέσω ΔΝΤ. Ή ότι ο Παπακωνσταντίνου δεν μιλούσε με τον Γκάιτνερ, όπως ανοιχτές γραμμές με τις ΗΠΑ είχαν ο Παπαδήμος ή τώρα ο Στουρνάρας. Ή ότι τα αμερικανικά ΜΜΕ, πρώτα το Reuters και, πιο πρόσφατα, οι «New York Times» δεν έχουν δείξει ένα ιδιαίτερο και παράξενο ενδιαφέρον για τα ελληνικά τραπεζικά πράγματα που έχει άρωμα παρέμβασης. Με άλλα λόγια, οι εποχές έχουν αλλάξει και μαζί ο τρόπος. Ισως, κρίνοντας και από τις πρόσφατες αποκαλύψεις Σνόουντεν, αν ακούς τους πάντες και τα πάντα στα τηλέφωνα και υποκλέπτεις τα e-mails – ε, δεν έχεις λόγο και να καίγεσαι στο τερέν της κλασικής διπλωματίας. Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί έχουν προχωρήσει, απλώς εμείς δεν το έχουμε ίσως καταλάβει. Ισως γι’ αυτό και ο αριθμός του διπλωματικού τους προσωπικού στην Αθήνα πάει από μείωση σε μείωση.

Ο Ντομινίκ Στρος-Καν σε ένα πέρασμά του από την Αθήνα το 2006 είχε επισημάνει ότι η ελληνική πολιτική τάξη διακρίνεται στο βάθος της ψυχής της από ατλαντισμό. Αποτελεί ειρωνεία ότι επτά χρόνια αργότερα, οι εγχώριοι ατλαντιστές έχουν απέναντί τους την αδιαφορία της υπερδυνάμεως. «Ανεπαισθήτως», που θα ‘λεγε κι ο Κ.Π. Καβάφης, η Ελλάδα έχει βρεθεί μέσα στα τείχη της γερμανικής σφαίρας επιρροής.