[Διαστάσεις] Το οπλοστάσιο της δημοκρατίας

Ας δούμε αρχικά ποιοι τρόποι ΔΕΝ ενδείκνυνται για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Ο ξυλοδαρμός ενός ακροδεξιού, ας πούμε, και στη συνέχεια η ανάρτηση των προσωπικών του στοιχείων στο Διαδίκτυο είναι η καταστροφικότερη τακτική που θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί για να καταπολεμηθεί ο νεοναζισμός και η απήχησή του. Οποιος δέχεται επίθεση έχει ασφαλώς δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Η οργανωμένη επίθεση όμως εναντίον κάποιου εξαιτίας των ιδεών του – όσο αποκρουστικές και αν είναι αυτές – ή του χρώματος του δέρματός του είναι παράνομη πράξη και πρέπει να τιμωρείται. Η δημοκρατία δεν μπορεί να αντιγράφει τα όπλα εκείνων που θέλουν να την καταλύσουν. Εχει τα δικά της.

Δεν ενδείκνυνται επίσης τα ανοίγματα του κυβερνώντος κεντροδεξιού κόμματος προς την Ακροδεξιά. Το έκανε ο Νικολά Σαρκοζί και η ζημιά ήταν διπλή: ο ίδιος έχασε την εξουσία και το Εθνικό Μέτωπο ενισχύθηκε. Το επιχειρεί τον τελευταίο καιρό η Νέα Δημοκρατία, όπως δείχνει η πολιτική της στο θέμα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου ή του νόμου για την ιθαγένεια. Ο Βύρων Πολύδωρας προχώρησε ένα βήμα περισσότερο, ζητώντας τη συνεργασία του κόμματός του με τη Χρυσή Αυγή αφού, όπως είπε, ο κίνδυνος δεν προέρχεται από αυτήν, αλλά από την τρόικα. Αν ήταν άλλη εποχή, και λιγότερο τρομακτικές οι δημοσκοπήσεις, μπορεί και να βάζαμε τα γέλια. Αλλά τώρα δεν έχουμε τέτοιες πολυτέλειες. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον παραληρούντα βουλευτή ότι τα πράγματα είναι σοβαρά.

Σοβαρή, συγκροτημένη και πολιτική πρέπει λοιπόν να είναι και η αντίδραση. Ενα παράδειγμα: τα κόμματα του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου» θα μπορούσαν να ανακοινώσουν ότι στις επόμενες δημοτικές εκλογές θα στηρίξουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τους σημερινούς υπερκομματικούς και, κατά γενική ομολογία, επιτυχημένους δημάρχους. Από τώρα; Ναι, από τώρα, για να κοπεί από νωρίς ο βήχας στους φασίστες. Ο υπουργός Πολιτισμού, τον οποίο συνάντησα πρόσφατα σε μια εκδήλωση, με διαβεβαίωσε ότι ήταν πάντοτε υπέρ του Καμίνη και του Μπουτάρη. Φαντάζομαι πως θα το δηλώσει και δημοσίως. Είναι μια αρχή.

Παράλληλα, όμως, πρέπει να γίνει δουλειά σε βάθος για να ξεριζωθεί ένας ιός που κινδυνεύει να γίνει μόδα.

Ερευνα που δημοσίευσε προχθές η Εφημερίδα των Συντακτών δείχνει ότι το 29% των Ελλήνων που ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή τον Ιούνιο του 2012 είχαν κίνητρο τη διαμαρτυρία/αγανάκτηση/τιμωρία, ενώ το 27% ήθελαν να καταγγείλουν την κρατούσα πολιτική απέναντι στο Μεταναστευτικό και τα σύνορα. Το πρώτο επιχείρημα αντιμετωπίζεται βραχυπρόθεσμα με καλύτερη κυβέρνηση και μακροπρόθεσμα με καλύτερη παιδεία.

Το δεύτερο επιχείρημα απαντάται με αποφασιστικότερη αστυνόμευση, που πρέπει να κινείται όμως στα πλαίσια του νόμου. Καταλυτικό ρόλο θα παίξει και η βοήθεια της Ευρώπης. Τώρα, γιατί αύριο θα είναι αργά.