[Στίγμα] I do Αλέξη μου

Είμαι συγκινημένος. Και ενθουσιασμένος ταυτόχρονα. Επειτα από πολλές δεκαετίες στο περιθώριο της πολιτικής, αναγνωρίστηκαν επιτέλους το ταλέντο και οι ικανότητές μου. Αναγνωρίστηκε η δυνατότητά μου να προσφέρω στη δημόσια ζωή, και επιπλέον ότι μπορώ να αναλάβω το δύσκολο έργο να αναμορφώσω την Αθήνα. Να της δώσω τη χαμένη της αίγλη. Να την ξανακάνω «κόρη του ουρανού».  «Διαμαντόπετρα στης Γης το δαχτυλίδι» και άλλα τέτοια συγκλονιστικά. Πρωτεύουσα του κόσμου, όπως την είχε κάνει έπειτα από κοπιώδεις προσπάθειες (και δικά μας λεφτά) η Drama Queen Gianna την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων.

Υπό την έννοια αυτή ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ (I do Αλέξη μου) χωρίς δεύτερη συζήτηση την πρόταση που μου απηύθυνε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω της «Αυγής» (και του αρθρογράφου της Θανάση «τρώω ένα καφάσι φράουλες με Τσερνόμπιλ για να αποδείξω τη συνωμοσία του παγκόσμιου καπιταλισμού εις βάρος της ΕΣΣΔ» Καρτερού – μεγάλη φωτογραφία) να είμαι υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας!

Χαίρομαι ειλικρινά που το αγαπημένο κόμμα της χαράς και το εξίσου αγαπημένο αριστερό αγόρι Αλέξης βρίσκουν ότι εγώ είμαι η λύση για την Αθήνα απέναντι στο ναυάγιο Καμίνη, και όχι η φίλη Γιάννα παρά τα όσα έχει προσφέρει – και στο κόμμα, προ και μετά των εκλογών.

Είναι φανερό ότι επελέγην επίσης ως η λύση απέναντι στο πρόβλημα της συσπείρωσης των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς, διότι διαθέτω τις σχετικές «περγαμηνές» αλλά και τις απαραίτητες «άκρες» – με τη Γιάννα, μόνο την αποσυσπείρωση θα επιτύγχαναν.

Και δεν είμαι αστός. Αυτό και αν είναι ΤΟ προσόν μου.  Δεν κατάγομαι από αστική οικογένεια, είμαι ένα πραγματικά λαϊκό παιδί, το οποίο μπορεί να γεννήθηκε στα Γιάννενα, αλλά έζησε, πήγε σχολείο, μεγάλωσε, και εξακολουθεί να  ζει στον Αγιο Δημήτριο, τον οποίο παλιά τον έλεγαν Μπραχάμι – άρα μπορώ να αντιμετωπίσω με επιτυχία τις προκλήσεις τύπου Κασιδιάρη και Χρυσής Αυγής. Η Drama Queen με τι κότσια; Από τα ορεινά της Φιλοθέης; Μην τρελαθώ τώρα.

Φυσικά όταν λέω ότι αποδέχομαι την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ να είμαι υποψήφιος για τον Δήμο της Αθήνας χωρίς δεύτερη συζήτηση, δεν εννοώ και χωρίς όρους. Για παράδειγμα: θέλω (απαιτώ) ως επικεφαλής της επικοινωνιακής μου ομάδας το αγόρι με το βελούδινο βλέμμα Σκουρλέτη – κάτι τέτοιο θα μας φέρει πιο κοντά. Και θέλω οπωσδήποτε και τον Θανάση «τρώω ένα καφάσι φράουλες κ.λπ.» Καρτερό στην ίδια ομάδα γιατί ένας σταλινικός είναι πάντα απαραίτητος σε μια τόσο δύσκολη προσπάθεια…

Τα υπόλοιπα, συνδυασμό και τέτοια, θα τα βρούμε. Καλή καρδιά να υπάρχει, και όλα θα λυθούν. Σημασία έχει ότι ήρθε η ώρα μου – και της Αθήνας!..

Πάμε από την αρχή…

Μέχρι τότε, οπότε και θα επέλθει η επίσημη συμφωνία για τον Δήμο της Αθήνας, είμαι υποχρεωμένος να ασχολούμαι με διάφορα πεζά θέματα όπως το τι πιστεύει η Δεξιά για τον Ανδρέα, το ΠΑΣΟΚ της εποχής του και μετέπειτα, και άλλα τέτοια ανιαρά. Η τελευταία αφορμή ήταν μια συνέντευξη του πιστού Χρύσανθου (Λαζαρίδη) χθες στο πρωινό του MEGA, όπου ο άνθρωπος είπε τα αυτονόητα: ό,τι έγινε, έγινε, τώρα πρέπει να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ για να βγει η χώρα από την κρίση.

Του τηλεφώνησα, σε σχέση με τα όσα είπε πρόσφατα στο Συνέδριο ο Μάκης Βορίδης και προκάλεσαν μερικά εγκεφαλικά σε πασόκους και άλλους.

– Ναι, αλλά αυτά που είπε ο Βορίδης ενόχλησαν πολύ το ΠΑΣΟΚ.

Κατάλαβα. Η κυβέρνηση πρέπει να ξεκινήσει από την αλφαβήτα μιας σχέσης: πριν πεις οτιδήποτε, πάρε βαθιά ανάσα, μέτρα ώς το δέκα, και μετά σκέψου αν πρέπει να πεις αυτό που ήθελες να πεις…

Τη λύση θα δώσει η ζωή

Στο μεταξύ, ούτε και χθες βρήκα άκρη με τη λεγόμενη προγραμματική συμφωνία η οποία υποτίθεται ότι θα αποτελούσε τη βάση για τη συγκρότηση της κυβέρνησης. Ρώτησα τον άνθρωπό μου στο Μέγαρο Μαξίμου για το πού βρίσκεται η υπόθεση. Εδειξε άγνοια. Αλλά όχι και απαισιοδοξία.

– Οπότε;

Σωστό, τι με έχει πιάσει και εμένα και ασχολούμαι με αυτό το θέμα; Αλλωστε, όπως μου είπε στενός συνεργάτης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών Βαγγέλη «σε μια εβδομάδα, μπορεί αυτή η ιστορία να μην έχει κανένα νόημα. Θα δώσει λύση η ίδια η ζωή, δηλαδή οι συνομιλίες με την τρόικα».

Ε, γιατί να βιάζονται…

Α πα πα, δεν το πιστεύω!

Στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο πλησιάζει το Συνέδριο του κόμματος (11 με 14 του μηνός), τόσο ακονίζουν μαχαίρια. Το τελευταίο θύμα αυτής της ιστορίας ονομάζεται Σόφη Παπαδόγιαννη (μικρή φωτογραφία), είναι μέλος της Τ.Ο. Γαλατσίου, και στην εσωκομματική διαδικασία δεν κατάφερε να εκλεγεί σύνεδρος (διάβαζε την «πετσόκοψαν» κανονικά). Γιατί όμως πρέπει να μας απασχολεί η κυρία; Διότι, όπως μου είπαν, είναι ηγερία της τάσης (θα την ονομάσω κομψά τη φράξια) Λαφαζάνη, γεγονός το οποίο έχει στείλει στα κεραμίδια τον φίλο Παναγιώτη. Χρεώνει το κόψιμο της Σόφης από το Συνέδριο στον πατριώτη μου Παπαδημούλη και στον Ρινάλντι που είναι σύμμαχοι του προέδρου Τσίπρα.

Θυμίζω απλώς ότι η Σόφη ήταν αυτή που συνήθως κοσμούσε το προεδρείο της Κεντρικής Επιτροπής και πως γίνεται προσπάθεια να διασωθεί με κάποιον τρόπο ώστε να εκλεγεί σύνεδρος…

Τσσς, τσσς, γίνονται τέτοια στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν το πιστεύω…

Είναι από μόνος του κίνητρο

Αργά το βράδυ απόλαυσα από την τηλεόραση τελετή παράδοσης ξιφών στους νέους σημαιοφόρους του Πολεμικού Ναυτικού, όπου και πάλι τις εντυπώσεις έκλεψε ο ευσταλής, και πάντοτε κομψός, υπουργός Δημήτρης Αβραμόπουλος. Κοιτάζοντάς τον, με πόση ευσυνειδησία και επαγγελματική δυνατότητα μοίραζε σπαθιά και χαιρετούρες,  κατέληξα πως ναι, ο Αβραμόπουλος από μόνος του είναι ένα κίνητρο να πηγαίνει κανείς πλέον σε παρελάσεις!