[Εμπιστευτικά] Τώρα οι δυο τους!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Tον Σεπτέμβριο του 1947, στις πιο μαύρες ημέρες του Εμφυλίου, οι δύο ιστορικές παρατάξεις της χώρας αποφάσισαν να συμπράξουν μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης του αστικού συστήματος.
Ηταν μια σύμπραξη που ξέφευγε από τα ιστορικά δεδομένα και την τρέχουσα πολιτική λογική.
Μέσα σε μερικά εικοσιτετράωρα και κάτω από τις πιέσεις ξένων και ημετέρων χρειάστηκε να παραμεριστούν δεκαετίες αντιπαλότητας, εχθρότητας και σύγκρουσης
Οι Λαϊκοί του Κ. Τσαλδάρη και οι Φιλελεύθεροι του Θ. Σοφούλη σχημάτισαν κυβέρνηση και μάλιστα ο Τσαλδάρης (αν και αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος) παραχώρησε την πρωθυπουργία στον αρχαιότερο Σοφούλη.
Τη σύμπραξη αυτή πολλοί θεώρησαν τεχνητή, αναποτελεσματική και ετοιμόρροπη.
Παρά τα προγνωστικά, όμως, η κυβέρνηση Λαϊκών και Φιλελευθέρων ολοκλήρωσε την τετραετία. Οδήγησε τη χώρα στις εκλογές το 1950 αφού προηγουμένως υπερίσχυσε κατά κράτος στον Εμφύλιο.
Το 1950 οι δρόμοι των δύο ιστορικών παρατάξεων χώρισαν ξανά. Αλλά εν τω μεταξύ είχαν διατηρήσει την Ελλάδα στον χώρο των δυτικών ευρωπαϊκών δημοκρατιών.
Εξήντα έξι χρόνια αργότερα, οι δύο παρατάξεις συμπράττουν εκ νέου. Στη θέση του Τσαλδάρη και του Σοφούλη είναι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος.
Οι συνθήκες φυσικά είναι διαφορετικές. Αλλά το διακύβευμα έχει κοινά στοιχεία.
Αλλη μία φορά μετά το 1946-49, η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί έξω από τον πυρήνα των ευρωπαϊκών δημοκρατιών, να εξοβελιστεί από το κέντρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να κάνει ένα άλμα στο άγνωστο.
Τότε ο Εμφύλιος ήταν μια ανοιχτή ένοπλη αναμέτρηση. Τώρα ο «ψυχρός εμφύλιος» που ζούμε, είναι μια σύγκρουση χαμηλότερης έντασης αλλά ανάλογων κινδύνων.
Κάπως έτσι, λοιπόν, το γύρισμα της Ιστορίας έφερε τις δύο ιστορικές παρατάξεις, άλλη μία φορά, σε κοινή έπαλξη. Ωμο με ώμο. Χωρίς εταίρους και χωρίς μεσολαβητές.
Ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει την έκβαση της προσπάθειας. Αλλά τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Βενιζέλος θα μπορούσαν ίσως να διδαχτούν από την επιτυχία των μακρινών προκατόχων τους.
Μια επιτυχία που στηρίχτηκε στην αποφασιστικότητα κατά την αναμέτρηση αλλά και στη γενναιοδωρία κατά τη συνεργασία.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η λυδία λίθος στις εξελίξεις θα προκύψει από τη συναντίληψη και την προσωπική χημεία μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου.
Είμαι βέβαιος πως δεν θα είναι απλό ούτε εύκολο. Είμαι επίσης βέβαιος πως πολλές φορές θα χρειαστεί να πλεύσουν εναντίον του χαρακτήρα τους, του κομματικού συμφέροντος, των πάσης φύσεως «-όπουλων» ή παρατρεχάμενων που κουβαλούν.
Αυτός όμως είναι ο δρόμος της εθνικής επιβίωσης και άλλος δεν υπάρχει.
Ως εκ τούτου, όπως έλεγε και ο Κένεντι, «όποιος δεν αντέχει τη ζέστη να βγει από την κουζίνα»!…
Google news
