[Αγιογραφίες] Σελίδες

ΣΥΜΦΩΝΑ με τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ, η ζωή ενός άντρα έχει επτά εποχές, αλλά με τον Βαγγέλη Βενιζέλο τείνει να χάσει κανείς πλέον τον λογαριασμό. Αυτή η πολιτική μετενσάρκωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ σε ρόλο Γκένσερ του Σαμαρά είναι από τις πιο αναπάντεχες στροφές της ελληνικής πολιτικής. Κάποιοι επιμένουν ότι ο Βενιζέλος, μέσω Δημήτρη Τσάτσου, είχε γνωρίσει τον επί δεκαετίες ρυθμιστή της γερμανικής πολιτικής ως επικεφαλής τον Φιλελευθέρων και ότι είχε γοητευθεί από αυτόν. Αλλά, ως γνωστόν, οι πίσω σελίδες της Ιστορίας γράφονται και ξαναγράφονται ώστε να ταιριάζουν με την εξέλιξη του παρόντος.

Η πύκνωση του πολιτικού χρόνου από το Μνημόνιο και μετά είναι δεδομένη. Ποτέ όμως δεν έχουμε ζήσει έναν τόσο μακρύ πολιτικό χειμώνα όσο τον φετινό. Αυτό το εννιάμηνο – πριν χτυπήσει ο καιρός θερμοκρασίες τριάντα πέντε βαθμών – ήταν μια στέπα που δεν την πέρασαν όλοι οι πρωταγωνιστές. Τα είχε όλα. Και ψηφοφορίες – όπως το πακέτο των 13,5 δισ. – και μίνι κυβερνητικές κρίσεις. Ο Βενιζέλος είναι ίσως ο μόνος αρχηγός κόμματος από το 1974 και μετά – για το ΠΑΣΟΚ δεν μιλάμε – που βλέπει την κοινοβουλευτική δύναμη του κόμματος του να είναι σαν ακορντεόν. Ορισμένοι, όπως ο Κώστας Σκανδαλίδης, βγήκαν και μπήκαν. Αλλοι και άλλες ψάχνουν μια ευκαιρία να επανέλθουν τώρα που δημιουργείται ένας νέος πολιτικός συσχετισμός. Ο Βενιζέλος πέρασε επίσης ένα φθινόπωρο ψιθύρων και υπονοουμένων για τον ρόλο του στη λίστα Λαγκάρντ, στοχοποιήθηκε και τελικά βγήκε όρθιος – και μάλλον ωφελημένος – από την όλη ιστορία. Στην πολιτική ό,τι δεν σε τελειώνει, σε δυναμώνει.

ΥΠΑΡΧΕΙ μόνο ένα πράγμα που δεν είναι ακορντεόν ούτε έχει πάνω και κάτω. Αυτό είναι το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ που, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπικές ενδείξεις, έγινε μονοψήφιο. Ας είμαστε ευγενικοί κι ας μη δώσουμε τάξη μεγέθους. Ωστόσο, είναι το μικρό αυτό νούμερο που προκαλεί μεγάλη εσωκομματική αστάθεια σε ένα κόμμα που το τελευταίο δεκαήμερο θύμιζε τις φυλές που άφησε στη Λιβύη το κενό του Καντάφι. Αλλοι ήθελαν εκλογές και ανάδυση του κεντροαριστερού τόξου. Αλλοι ήθελαν να αρραβωνιαστεί το ΠΑΣΟΚ τη ΔΗΜΑΡ χωρίς να ξέρουν αν το θέλει και η ΔΗΜΑΡ ή αν είναι λογοδοσμένη. Αλλοι ήθελαν να τα βάλουν με τον Σαμαρά. Και άλλοι απλώς δεν ήξεραν τι ήθελαν. Από αυτό το χάος έβγαλε το ΠΑΣΟΚ ο Βενιζέλος το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, οδηγώντας το στην κυβέρνηση.

Η είσοδος σε ένα διευρυμένο υπουργικό σχήμα ήταν από καιρό επιδίωξη του Βενιζέλου. Πολύ περισσότερο όμως από προσωπική επιδίωξη είναι ένας τρόπος να σταθεροποιηθεί το ΠΑΣΟΚ – αφού δεν υπάρχει τίποτε πιο σταθεροποιητικό από την εξουσία. Από την άλλη, είναι δεδομένο ότι μια κυβέρνηση με στελέχη του ΠΑΣΟΚ μέσα θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Αφήστε που δεν θα νιώθει μόνος και ο Στουρνάρας, τον οποίο, βέβαια, θα σταματήσουν πλέον να χτυπούν ανηλεώς από την Ιπποκράτους.

ΩΡΑΙΑ ή, δεδομένων των συνθηκών, συμπαθητικά όλα αυτά. Το ΠΑΣΟΚ εξασφαλίζει ουσιαστική συμμετοχή στο κυβερνητικό σχήμα και ο Βενιζέλος είναι ο νικητής του χειμώνα. Πολλά όμως θα εξαρτηθούν από την ικανότητα της νέας κυβέρνησης να τελειώσει τη δουλειά – δηλαδή, να βγάλει οριστικά τη χώρα από την κρίση.