[Διαστάσεις] Και αυτοί και εμείς

Πριν από ένα χρόνο, μια συνάδελφος από την «Καθημερινή» έγραψε ένα κείμενο με το οποίο ζητούσε να αποκλειστεί η Χρυσή Αυγή από τη δημόσια σφαίρα και να αρχίσει εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για τις ιδεολογικές ρίζες του κόμματος. Για το κείμενο αυτό δέχθηκε βάναυση, ανυπόγραφη επίθεση σε προσωπικούς τόνους από την ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής, η οποία κατέληγε σε απειλές εναντίον της ζωής της. Οσο και να προσπάθησε, δεν μπόρεσε να βρει την ταυτότητα του συντάκτη, ενώ της διαμηνύθηκε «αρμοδίως», καθώς έχει και μικρό παιδί, να πάψει για λίγο να γράφει εναντίον του συγκεκριμένου κόμματος.

Πριν από λίγες ημέρες, μια συνάδελφος από την «Εφημερίδα των Συντακτών» επισήμανε σε σχόλιό της στο facebook μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζονται σε αυτή τη χώρα ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας. Στον πρώτο έχουν χαθεί εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας χωρίς να ανοίξει μύτη: η ίδια έχασε τη δουλειά της και όχι μόνο δεν αποζημιώθηκε, αλλά της έκλεψαν ό,τι είχε κάνει στη ζωή της. Στον δεύτερο, ο Πρωθυπουργός κλείνει με αυταρχικό τρόπο έναν οργανισμό, οι εργαζόμενοι παίρνουν πλήρη αποζημίωση, αλλά κάποιοι εργατοπατέρες αρνούνται να παραδώσουν το κτίριο. Για την παρατήρηση αυτή, η δημοσιογράφος εξυβρίστηκε, δέχθηκε απειλητικά μέιλ, κλήθηκε να εγκαταλείψει το επάγγελμα.

Ο λόγος του μίσους, που στις περισσότερες περιπτώσεις ξεχειλίζει από ανοησία, δεν έχει χρώμα ούτε ιδεολογία. Δεν εκπέμπεται βέβαια μόνο εναντίον δημοσιογράφων. Πολιτικοί που έχουν το θάρρος της γνώμης τους, όπως η Μαρία Ρεπούση για παράδειγμα, ακούνε όλων των ειδών τις χυδαιότητες κάθε φορά που τολμούν να εκφέρουν μια «αιρετική» άποψη. Το κλίμα του φανατισμού όμως έχει μια ανησυχητική ιδιαιτερότητα όταν κυριαρχεί σε ένα χώρο όπου πρέπει κατ’ εξοχήν να ανταλλάσσονται απόψεις, να κυκλοφορούν ιδέες, ακόμη και να συγκρούονται διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Με άλλα λόγια, φέρουμε εμείς οι δημοσιογράφοι βαριά ευθύνη όταν επιτρέπουμε, έστω και με την αδιαφορία μας ή τη σιωπή μας, να δέχονται επιθέσεις συνάδελφοί μας επειδή οι απόψεις τους δεν είναι σε κάποιους αρεστές. Και φέρουμε ακόμη βαρύτερη ευθύνη όταν καλλιεργούμε εμείς οι ίδιοι αυτό το κλίμα φανατισμού και μισαλλοδοξίας. «Η τελική αναμέτρηση έφθασε και το διακύβευμα παραμένει το ίδιο: ή αυτοί ή εμείς»: με αυτή τη φράση, που παραπέμπει ευθέως στον Τζορτζ Μπους και στους αμερικανούς νεοσυντηρητικούς, καταλήγει σχόλιο πρώην συναδέλφου και νυν προβεβλημένου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ στην εφημερίδα του κόμματός του…

Το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος του Φώτη Κουβέλη είναι εν τέλει ότι έχασε το στοίχημα που έγραφε: «Και αυτοί και εμείς». Εχει πολλά ελαφρυντικά. Οφειλε όμως να γνωρίζει, επειδή είναι και ευφυής και μετριοπαθής, ότι στον γκρεμό όλοι μαζί θα πέσουμε, και «αυτοί» και «εμείς».