[Προβολείς] Ακολουθεί ελαφρά μουσική

Ενα βράδυ που ‘βρεχε, που ‘βρεχε μονότονα, 415 π.Χ. ήτανε θαρρώ, κάποιος Αλκιβιάδης, προτεζέ του Περικλή, γόης και με ντοκτορά στον δημόσιο βίο, επιστρέφοντας ντίρλα από την Πλατεία Αγίας Ειρήνης και Αβραμιώτου γωνία, έκοψε τις Ερμές κεφαλές. Αχ αυτός ο άτιμος, ήθελε αχ σκότωμα. Ενας λόγος παραπάνω που οι συγκεκριμένες κεφαλές έπαιζαν τον ρόλο του οδοδείκτη, με έναν φαλλό στη θέση όπου βλέπουμε σήμερα το βελάκι της υποχρεωτικής διαδρομής. Δυστυχώς, αντί να σπεύσουν επιτόπου, τα εξωτερικά συνεργεία του Δήμου ολιγώρησαν κι έτσι το άλλο πρωί οι άνδρες Αθηναίοι ξύπνησαν κατά τι ελαφρότεροι στο κάτω διάζωμα.
Ενα αίσθημα μαζικού ευνουχισμού συνεπήρε τότε την πόλη και οι πολίτες, από ένα δυσεξήγητο ένστικτο θανάτου άρχισαν να επιδίδονται σε ομαδικούς αυτοακρωτηριασμούς και λοιπές πράξεις πολιτικής παραφροσύνης. Ετσι όπως σας το λέω. Τα υπόλοιπα τα λέει και το τραγούδι: για κάποιο παραστράτημα, για μια παλιοαιτία, η Αθηναϊκή Δημοκρατία πήρε την κάτω βόλτα, το ολιγαρχικό πραξικόπημα έγινε πραγματικότητα και ο αρχαίος ερωτικός κόσμος άρχισε να φλερτάρει με τον θάνατό του. Η καρδιά μου σκίστηκε, / η καρδιά μου εσπάραξε / ένα βράδυ που ‘βρεχε μέχρι που εχάραξε. Κι αν δεν αντιλαμβάνεστε το δυσοίωνο του Νίκου Γούναρη, ο οποίος ερμηνεύει απολύτως το σημερινό μας πολιτικό κατάντημα, θα σας το παραστήσω πιο μελοδραματικά: «Εβγαλε βρώμα η Ιστορία ότι ξοφλήσαμε, τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα», όλοι μαζί, παιδιά.