[Εμπιστευτικά] Μαθήματα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η πάνδημη αντίδραση στην απόφαση της κυβέρνησης να κατεβάσει τους διακόπτες στη δημόσια ραδιοτηλεόραση ήταν ένα μάθημα.
Η απογοητευτική (αν και πολυδιαφημισμένη…) συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Πλατεία Συντάγματος ήταν και αυτή ένα μάθημα.
Η κατάρρευση όλων των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων του περασμένου χειμώνα ήταν ένα παρατεταμένο μάθημα.
Γενικώς, η ζωή είναι γεμάτη μαθήματα. Αρκεί να διαθέτει κάποιος τη στοιχειώδη ευφυΐα να τα καταλάβει.
Ακόμη περισσότερο που το μάθημα όλων αυτών είναι τελικώς ένα και κοινό.
Ο κόσμος σε μια δύσκολη περίοδο για τη χώρα δεν γουστάρει τσαμπουκάδες, φασαρίες και υστερίες.
Ο κόσμος έχει απαυδήσει με υποψήφιους σωτήρες, Μεσσίες, κομπογιανίτες και τσαρλατάνους.
Ο κόσμος έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή είναι σύνθετα. Οτι τίποτε δεν είναι απλό. Και ότι τελικά τίποτε δεν είναι τζάμπα.
Ο κόσμος επιτέλους συνειδητοποιεί ότι όλα έχουν το κόστος τους. Τόσο το πρόβλημα όσο και η λύση.
Με άλλα λόγια, η κοινωνία γύρω μας ωριμάζει και προσαρμόζεται με απίστευτη ταχύτητα. Την ίδια στιγμή που το πολιτικό (και μιντιακό, δυστυχώς…) σύστημα κινείται ακόμη σε άλλο μήκος κύματος.
Εβλεπα τους πολιτικούς αρχηγούς να βγαίνουν από το Μέγαρο Μαξίμου και να μεταφέρει ο καθένας μια ρητορική πραμάτεια ακατάληπτου περιεχομένου και κομματικού προορισμού.
Εβλεπα τον Τσίπρα στην εξέδρα να υποδύεται έναν ξεπερασμένο ροκ σταρ που δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη το τέλος του χρόνου.
Παρακολουθούσα τους συναδέλφους μου να αντιδικούν δημοσίως για μια ακατανόητη, αναίτια και κυρίως αναποτελεσματική σειρά απεργιών στα μέσα ενημέρωσης.
Βλέπω τις θλιβερές σκηνές από την «αυτοδιαχειριζόμενη» και «αυτοδιοικούμενη» ΕΡΤ – ειλικρινά σε πιάνει η ψυχή σου…
Ενα ολόκληρο σύστημα εικόνων, συνθημάτων, μεθόδων και σκοπιμοτήτων που εισβάλλει στην καθημερινότητά μας από μια πεθαμένη μακρινή εποχή.
Ακόμη και οι πιο νέοι λένε όλο και πιο παλιά πράγματα. Αναμασάνε τις ανοησίες μιας χρεοκοπημένης Αριστεράς και τις συνωμοσίες μιας δεξιάς παράκρουσης.
Συνειδητοποιώ λοιπόν ότι το πραγματικό δράμα της Ελλάδας δεν είναι η κρίση. Αλλά ότι η κρίση έφερε στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό της.
Η μόνη ελπίδα μου είναι πλέον η κοινωνία.
Αν η κοινωνία γυρίσει ολοκληρωτικά την πλάτη σε αυτό το σύστημα πολιτικών σαλτιμπάγκων, αν δραπετεύσει από την παράνοια, αν αποφασίσει να τρέξει μπροστά ακόμη και μόνη της, αν συνεχίσει να δίνει μαθήματα σοβαρότητας και υπευθυνότητας, τότε υπάρχει ελπίδα.
Διαφορετικά, η χώρα θα βουλιάζει στη μιζέρια. Ή, ακόμη χειρότερα, θα πεθαίνει βουτηγμένη στο χθες.
Σαν κάποιος καινούργιος Τζέι Γκάτσμπι που νομίζει ότι μπορεί να ξαναζήσει ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια.
Google news
