[Αγιογραφίες] Βρικόλακες

ΑΛΛΟ το twitter κι άλλο οι ανοιχτές συγκεντρώσεις. Αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Σύνταγμα προχθές Δευτέρα. Στο twitter, ο εξ απορρήτων του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Νίκος Παππάς μπορεί να αισθάνεται υπεράνθρωπος των μαζών. Εμπειρος αριστεριστής όμως, που πέρασε μια βόλτα από τη συγκέντρωση, δεν απέφυγε να επισημάνει ότι η εξέδρα είχε στηθεί προς το κάτω μέρος της πλατείας, με πλάτη τη Βουλή. Επιλογή που δηλώνει ανασφάλεια σε σχέση με το πόσοι θα έρθουν και πώς θα «γράψουν» οι εικόνες.

ΣΤΟ μεγαλύτερο μέρος τους, αυτοί που προσήλθαν να ακούσουν τον Τσίπρα ήταν άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιών. Η νεολαία – δεν μιλάμε για τους «επαγγελματίες» λαβαροφόρους των κομμάτων, που τέτοιους έχει κι ο ΣΥΡΙΖΑ – δεν ήρθε. Γερασμένη είναι, παραδόξως, και η αντίληψη των τσιπραίων για τον πολιτικό σχεδιασμό. Τι νόημα έχει να κάνεις συγκέντρωση σε εποχή που αμφισβητεί την πολιτική πεπατημένη; Οι μεγάλες συγκεντρώσεις είναι ίδιον της Μεταπολίτευσης. Δεν είναι όμως τα κόμματα της Μεταπολίτευσης που έφεραν το Μνημόνιο; Τι νόημα έχει αυτό το ρετρό; Στην πραγματικότητα, οι του ΣΥΡΙΖΑ είναι βρικόλακες που τρέφονται από το σώμα μιας αντίληψης για την πολιτική πεθαμένης από καιρό.

ΓΙΑ όποιον παρακολουθεί πολιτική τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, το κείμενο της ομιλίας του Τσίπρα ήταν σοκ. Αυτός που το ετοίμασε είναι απολιτικός όσο είναι αντιγραφέας. Παράδειγμα η επανάληψη της ατάκας που παρομοιάζει την άρον άρον εκποίηση των ασημικών της οικογένειας με τις αποκρατικοποιήσεις. Τη χρησιμοποίησε «ασυνείδητος, ήσυχος και ευτυχής» – κατά τον στίχο του Καβάφη – ο Τσίπρας. Αραγε ξέρει αυτός – ή αυτοί που γράφουν τους λόγους του – ότι την επινόησε ο Γιώργος Αλογοσκούφης κάπου το 2003, κάνοντας αντιπολίτευση στον τότε υπουργό Οικονομίας Νίκο Χριστοδουλάκη για τη πώληση μέρους των μετοχών της Εθνικής; Αν το λιοντάρι είναι, κατά τη διάσημη διαπίστωση, φτιαγμένο από αφομοιωμένο πρόβατο, ο Τσίπρας έχει ανακυκλώσει μέσα του αρκετό από τον λαϊκισμό της ΝΔ στην αντιπολίτευση και ουκ ολίγη από την παροχολογία του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση.

ΔΕΝ χρειάζεται να σχολιάσει κανείς την αμήχανη εκφορά λόγου. Είναι αναμενόμενη όταν ο ομιλητής δεν βρίσκει ψυχολογικό σύνδεσμο με το κοινό του. Ο Τσίπρας είναι καλός ομιλητής και χαρισματικός πολιτικός. Αλλά η γενική πρόβα του Συντάγματος ήταν μια αφασική εκδήλωση που – εδώ που τα λέμε – δεν είναι σαφές γιατί στήθηκε. Αν, παραδείγματος χάρη, ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται να προσεγγίσει μεσαία ακροατήρια για να μεγαλώσει, τι νόημα είχε το απειλητικά κατακόκκινο φόντο πίσω από τον ομιλητή; Η απάντηση έχει να κάνει με την κατακόκκινη εσωκομματική αντιπολίτευση και, βέβαια, με την παράλληλη συγκέντρωση που έκανε τη Δευτέρα το ΚΚΕ. Οπότε αναρωτιέται κανείς αν ήταν σκόπιμο να τραβήξει την προσοχή επάνω του ο ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας συγκέντρωση στο Σύνταγμα, σε μια φάση που η κυβέρνηση των τριών έχει μπλέξει άσχημα με το θέμα της ΕΡΤ.

ΚΑΠΟΥ εδώ πάμε σε πιο ουσιαστικά ερωτήματα: Θέλει η Κουμουνδούρου εκλογές; Θα τις προκαλούσε με μια πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση; Γιατί δεν υιοθέτησε την πρόταση νόμου ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ με την οποία ζητείται η απόσυρση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου για την ΕΡΤ; Και, σε πιο στενό ορίζοντα, πώς κολλάνε όλα αυτά με μια πορεία όπου ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει παραπατώντας προς το Συνέδριό του;

ΚΑΝΕΙΣ δεν αμφισβητεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα είναι ισχυρός παίκτης στο πολιτικό σκηνικό. Είναι όμως αναμφισβήτητο ότι, πίσω από τις παράφωνες κορόνες, η Κουμουνδούρου πάσχει και αυτή από τη στρατηγική αμηχανία που ταλανίζει και τα άλλα κόμματα σε μια αβέβαιη, μεταβατική εποχή.