Σύγχρονος χορός με τη δύναμη της θέλησης

Mια καρέκλα. Μόνο. Και απόλυτη ησυχία. Ούτε νότα. Μόνο το τρίξιμο από τις πατερίτσες που στέναζαν από το βάρος των δυο χορευτών στη σκηνή του Φεστιβάλ Αθηνών. Του Μαθράν Μπολζ και του χωρίς πόδι Χεντί Ταμπέτ. Δυο σώματα που γίνονταν ένα. Που δημιουργούσαν τέρατα με τρία πόδια. Που έμοιαζαν σαν να πάλευαν δυο πλευρές του ίδιου ανθρώπου. Μόνιαζαν και πάλι χωρίζονταν για να διεκδικήσουν κάτι διαφορετικό. Ολα τούτα στο πρώτο μέρος. Διότι στο δεύτερο, ο Χεντί βρήκε το τακτικό άλλο του μισό, τον αδελφό του Αλί. Και μαζί με την Ελληνίδα Αρτεμη Σταυρίδη (φωτογραφία) είχαν με μοναδικό τρόπο που ισορροπούσε ανάμεσα στα ακροβατικά και τον σύγχρονο χορό, τις πατερίτσες και τη δύναμη της θέλησης να διηγηθούν μια διαφορετική ιστορία. Την αέναη μάχη του έρωτα που συνοδευόταν από τους στίχους πονεμένων ρεμπέτικων και από ένα ταξίδι που άρχιζε από το λεβέντικο ζεϊμπέκικο για να περάσει στον δυναμικό ποντιακό και να καταλήξει σε έναν μοναχικό περιστροφικό δερβίσικο χορό.