[Διαστάσεις] Μας βρήκε η ποίηση

Το τοπίο ήταν ειδυλλιακό. Στη βεράντα του Μουσείου της Ακρόπολης, με τον Παρθενώνα δεξιά μας και τον λόφο του Φιλοπάππου απέναντι, παρακολουθήσαμε προχθές το βράδυ μια συζήτηση που δεν είχε σχέση ούτε με την ΕΡΤ ούτε με εκλογές. Ακούσαμε για τον Καστοριάδη και τον Αξελό, για τον Σαρτρ και τον Αραγκόν, για το ιστορικό ταξίδι του πλοίου «Ματαρόα», για την πορεία της Λέσχης του Δίσκου και για τον Μάη του ’68. Ο Τίτος Πατρίκιος διάβασε από τη συλλογή «Σε βρίσκει η ποίηση», ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ το απήγγειλε στη συνέχεια μεταφρασμένο στα γαλλικά, ενώ τους συνόδευε στο πιάνο ο γάλλος συνθέτης Τιερί Πεκού. Και την εκδήλωση έκλεισε η Κυβέλη Καστοριάδη, η κόρη του φιλοσόφου, τραγουδώντας το «Ζεϊμπέκικο» του Διονύση Σαββόπουλου σε διασκευή και ενορχήστρωση του Πεκού και μουσική διεύθυνση του Διονύση Δερβιτσιώτη-Μπουρνιά.

Για μιάμιση ώρα μεταφερθήκαμε σε μιαν άλλη εποχή και σε έναν άλλο κόσμο. Αφήσαμε στην άκρη την πολιτική που «σε δελεάζει με όνειρα δόξας, χρήματος, αθανασίας» και βρήκαμε εκείνη που «σου ψιθυρίζει μυστικά που πρέπει εσύ να εξιχνιάσεις». Ο Κον-Μπεντίτ αρνήθηκε βέβαια να μιλήσει για τον Μάη («ανήκει πια στην αρχαιότητα»), ο Πατρίκιος αρνήθηκε να πει με βεβαιότητα αν θα τα καταφέρουμε («έχω πληρώσει τις βεβαιότητες στη ζωή μου»), αλλά υπήρχε διάχυτη στην ατμόσφαιρα η αίσθηση ότι είμαστε μέρος ενός κοινού ευρωπαϊκού χώρου, ενός κοινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, από τον οποίο κανείς – ούτε εμείς οι ίδιοι, κυρίως εμείς οι ίδιοι – δεν μπορεί να μας διώξει.

Και αυτή η πρόσκαιρη αίσθηση οφειλόταν ασφαλώς στον Ντάνι, σ’ αυτόν τον παθιασμένο «Grec et Εuropéen, Ελληνα και Ευρωπαίο» όπως αυτοσυστήνεται στο τελευταίο του Κάλεσμα της Αθήνας, που δεν κρύβει πια την αγάπη του για την Ελλάδα αν και αρνείται ότι το μυαλό του «μιλάει ελληνικά», που δήλωσε χθες ότι το λουκέτο στην ΕΡΤ θυμίζει Πούτιν και Ιράν, που εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει πώς ενάμισι εκατομμύριο Ελληνες βγήκαν στους δρόμους κατά των «γυφτοσκοπιανών» με προτροπή της Εκκλησίας («και του Σαμαρά», μου ξέφυγε και φώναξα, για να με αγριοκοιτάξουν οι καλοντυμένες κυρίες που κάθονταν δίπλα μου), όπως εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να ταυτιστούμε με το κράτος μας. Αν ο Σαρτρ έλεγε «η κόλαση είναι οι άλλοι» – είπε – οι Ελληνες φαίνεται να λένε «το κράτος είναι οι άλλοι». Η έκκλησή του να σταματήσουμε πια να αντιδικούμε με την ΠΓΔΜ για την ονομασία της δεν άρεσε στον Πατρίκιο, η πρότασή του να συγκροτήσουμε ενιαίο οικονομικό χώρο με την Τουρκία δεν άρεσε στο ακροατήριο, αλλά έτσι είναι ο Ντάνι, πεισματάρης, αιρετικός, ανυπότακτος.

Ακόμη κι εμείς να πέσουμε, αυτός εκεί θα είναι, στις επάλξεις.