Η απαξίωση της δημοσιογραφίας

Η απόφαση των συνδικαλιστικών σωματείων για επαναλαμβανόμενες απεργίες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι ένα ακόμη βήμα προς την απαξίωση της δημοσιογραφίας. Η φίμωση των δημοσιογράφων από τα ίδια τους τα όργανα παραδίδει το κοινό στην διαδικτυακή παραπληροφόρηση, ευτελίζει το ενημερωτικό προϊόν, τρώει σαν το σαράκι την αξιοπιστία του κλάδου μας.

Μια από τις υποσημειώσεις της απεργιακής ανακοίνωσης είναι ότι τα Μέσα μπορούν να μεταδίδουν πρόγραμμα μόνο εφόσον αυτό αφορά τις εξελίξεις στην ΕΡΤ. Σαφώς και ό,τι συμβαίνει αυτές τις ώρες στην ΕΡΤ είναι είδηση. Τα ανοιχτά Μέσα οφείλουν να την προσεγγίσουν. Να εμβαθύνουν και να φωτίσουν κάθε πλευρά. Στις λίστες υψηλών αμοιβών στελεχών της δημόσιας τηλεόρασης που διανέμονται στο Ίντερνετ οφείλουν να απαντήσουν με αναλύσεις που εξηγούν πραγματικά στον αναγνώστη τι συμβαίνει. Για να μη χάνεται στη δημιουργία εντυπώσεων και τη διαιώνηση στερεοτύπων. Η ΕΡΤ είναι επίκαιρη είδηση. Αλλά δεν είναι η μόνη είδηση.

Οι δημοσιογραφικές ενώσεις δεν μπορούν να απαιτούν από τα μέλη τους να εστιάσουν μόνο εκεί την προσοχή τους. Δεν μπορούν να καθορίζουν αυτές την ατζέντα και μάλιστα αγνοώντας παντελώς τη δεοντολογία και τα δημοσιογραφικά κριτήρια της επικαιρότητας, της εγγύτητας, της αξιολόγησης. Λες και ο κόσμος έχει σταματήσει να παράγει άλλες ειδήσεις, εξίσου -ή και περισσότερο- σημαντικές για άλλους ανθρώπους. Όπως οφείλουν τα Μέσα να καλύψουν τι συμβαίνει στην ΕΡΤ, έτσι πρέπει να κοιτάξουν και ολόγυρά τους. Αυτή η ομφαλοσκόπηση απομονώνει κι άλλο τον κλάδο από την κοινωνία.

Η σιγή των Μέσων όμως επιτρέπει παράλληλα σε αμφιβόλου ποιότητας ενημερωτικές ιστοσελίδες να συνεχίζουν το γαϊτανάκι ψευδών ή μη διασταυρωμένων ειδήσεων. Πρόσφατα τηλεφώνησα σε διαχειριστή- ιδιοκτήτη μίας εξ’ αυτών των ιστοσελίδων λέγοντας του ότι είναι κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας η αναδημόσιευση αυτούσιου μέρους του κειμένου μου χωρίς αναφορά στο όνομά μου ή παραπομπή στην ιστοσελίδα της εφημερίδας. «Δεν υπάρχει κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας στο Ίντερνετ», μου απάντησε με θράσος. Μάλλον δεν έτυχε να διαβάσει ποτέ στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας ότι: «Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική… περιεχομένου της εφημερίδας χωρίς άδεια του εκδότη (Ν. 238/1970, 4301/1979, Ν 100/1975, Ν.Δ. 3565/1956 και 4254, 1962 και κανόνες του Διεθνούς Δικαίου)». Τι θα παράξουν ιστοσελίδες σαν την παραπάνω χωρίς αυθεντικό περιεχόμενο για κλοπή λόγω της απεργίας των δημοσιογράφων; Με ποιο ανθρώπινο δυναμικό, ποιες ικανότητες ή δεοντολογικές αρχές θα παρουσιάσουν ειδήσεις;

Αυτό όμως δεν απασχολεί τις δημοσιογραφικές ενώσεις. Αρκεί να δείχνουν σε εγρήγορση, έτοιμες για την επανάσταση. Μόνο που επιλέγουν λάθος τρόπους μάχης. Όταν σιωπάς –δημοσιογραφικά- όσο οι άλλοι φωνάζουν, στο τέλος η δική σου φωνή όσο ψύχραιμη, σίγουρη, σοβαρή κι αν είναι θα ακούγεται σαν ψίθυρος.