[Στην ανάπαυλα] «Περασμένες μου αγάπες»

Ευγενέστατα μια γυναικεία φωνή από την εφημερίδα μού ζήτησε προχθές δύο λόγια για τα παλιά καλοκαιρινά θέατρα της Αθήνας και άκουσα τον εαυτό μου να απαντάει σαν θιγμένος.

Σαν κάποιος που του θύμισαν μια αρρώστια που έχει πια περάσει, αλλά με τη γεύση της ακόμα στη μνήμη έντονη και άκρως επικίνδυνη.  

Λες κι η αναφορά και μόνο στα καλοκαίρια εκείνα με τις αυλαίες ν’ ανεμίζουν σε όλη την Αθήνα θα μ’ έκανε να ξανακυλήσω.

Αν και το αίσθημα που έχω τελικά είναι πιο κοντά σε έναν χαμένο έρωτα κι όχι μια αρρώστια.

Βέβαια, για πολλούς ο έρωτας είναι μια μορφή αρρώστιας, που καμία αντιβίωση δεν την πιάνει. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Κι όμως, μ’ άρεσε τις πρώτες νύχτες του καλοκαιριού να σεργιανάω σε αυτή τη Λεωφόρο του Θεάτρου, παιδί ακόμα, και να με μαγεύουν οι φωτεινές μαρκίζες, οι γιρλάντες με τα πολύχρωμα λαμπιόνια, οι μικρές τρίγωνες σημαιούλες που φουρφουρίζανε στο πρώτο φύσημα του αέρα, τα μικρά τραπεζάκια δίπλα στα ταμεία με τον καφέ για τους ηθοποιούς πριν από την παράσταση. Με το ένα πόδι στη ζωή και το άλλο στη σκηνή. Αενάως αιωρούμενοι. Τις πρώτες φωτογραφίες αναρτημένες, τεράστιες, έγχρωμες, γυαλιστερές και κόσμος κόσμος, κόσμος, κόσμος απέξω να σουλατσάρει σε μια ανυποψίαστη Αθήνα που χαιρότανε το καλοκαίρι της. 
Η θεατρική πιάτσα άρχιζε κάτω χαμηλά στην Πλατεία Καραϊσκάκη. Το Περοκέ άνοιγε τη στέγη του αλλάζοντας την εποχή σε ένα βράδυ. Απέναντι το Βέμπο, όπου η Σοφία με τους στίχους γραμμένους σ’ ένα τεράστιο ταμπλό τραγούδαγε τα καινούργια της ερωτικά άσματα:

«Θα καθόμουνα πλάι σου,

πόσο μου ‘λειψες πόσο,

θα καθόμουνα πλάι σου

τ’ άρωμά σου να νιώσω».

Λίγο πιο πάνω και απέναντι υπήρχε το θέατρο Σαμαρτζή, με τον ίδιο τον Σαμαρτζή να κόβει βόλτες έξω από το ταμείο, και με το που πιάνανε οι πρώτες βροχές και τα κρύα έβγαζε το σακάκι, έκανε αέρα με το καπέλο στο πεζοδρόμιο κι έλεγε στον κόσμο: «Ζέστη, ζέστη». Για να τον  μπάσει μέσα. Ανεβαίνοντας τη Μάρνη, αριστερά ήτανε το Αθήναιον όταν παίζανε η Καρέζη με τον Καζάκο το «Μεγάλο μας Τσίρκο», μια διαδήλωση μέσα κι έξω. Στην άλλη μεριά του δρόμου, Ο Κήπος του Μουσείου πιο παλιά, με Χιώτη – Λίντα και «Περασμένες μου αγάπες». Σε μια πάροδο της Πατησίων, στην Ηπείρου, το Θέτρο Τέχνης στον «Τρωίλο και Χρυσηίδα». Συνεχίζοντας Πατησίων, το Μίνωα με όλο το ελληνικό θέατρο στη σκηνή του, από Βασίλη Διαμαντόπουλο «Πέντε στρέμματα παράδεισος» μέχρι Αλίκη με Παπαμιχαήλ, Λάσκαρη με Καραγιάννη διότι «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές». Απέναντι, το Αθηνά, το Απόλλων – Φέρτης – Καλογεροπούλου «Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες» όπως και τα όνειρα τότε – το Αναλυτή «Αγάπη μου Ουάουα», πιο πάνω Κορδικτώνος το Αττικόν, το Σμαρούλα, όπου και μετήλθα για ένα καλοκαίρι «Της Ελλάδας το κάγκελο», λίγο πιο ψηλά το Λουζιτάνια.

 Για να διαβείς το άλσος έπρεπε να περάσεις από πέντε θέατρα, Ορβο, Λαϊκό του Μάνου Κατράκη «Ο Χριστός Ξεσταυρώνεται» και μετά τη χούντα θερινό θέατρο Αλίκη «Ωραία μου κυρία» και «Πειρασμός». Το Αλσος του Γιώργου Οικονομίδη, το Γκριν Παρκ…

 Και μετά μπαίνουμε στο Υπερωκεάνιο Λεωφόρος Αλεξάνδρας. Φλόριντα, Μετροπόλιταν «Οδός Ονείρων», Μπουρνέλη «Μαριχουάνα στοπ», Παρκ «Ομορφη πόλη» και, τέλος,  Λαμπέτη που η ταράτσα του ανοίγει φέτος ύστερα από τόσα χρόνια. Μακάρι να ‘ναι η μαγιά για να φουσκώσει πάλι αυτό το καλοκαιρινό κύμα.

 Μέτρησα καμιά εικοσαριά θέατρα. Τα χρόνια δεν θέλω να μετρήσω.

 Επίσης επειδή τελευταία (θέλω να) ξεχνάω. Θυμίστε μου. Πώς λέει το τραγούδι;

«Περασμένες μου αγάπες του καιρού χαλάσματα»;

Ή

«Περασμένες μου αγάπες του καιρού φαντάσματα»;