[Επιφυλλίδα] «Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν»

Δεν είναι μόνο οι εφημερίδες που έκαναν γνωστό σε όλον τον κόσμο τον γάμο των ομοφυλόφιλων Βενσάν Οτέν και Μπρουνό Μπουαλό, που έγινε στις 29 του περασμένου Μαΐου στο Μονπελιέ, στη Γαλλία. Οπως μας πληροφορούν «ΤΑ ΝΕΑ» της 1ης Ιουνίου, τα θερμά ομοφυλοφιλικά φιλιά που αντηλλάγησαν κατά τη διάρκεια του γάμου, που έγινε με κουμπάρο και παρουσία της σοσιαλίστριας δημάρχου Ελέν Μαντρού, μεταδόθηκαν από τη Γιουροβίζιον και από μια μεγάλη οθόνη στημένη στις Κάννες. Μαζί με την εξίσου προβεβλημένη από τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο ομολογία του Μάικλ Ντάγκλας για την αιδοιολειξία, θα έλεγε κανείς ότι η ανθρωπότητα απολαμβάνει μια απεριόριστη ελευθερία που σίγουρα δεν έχει να πάει άλλο παραπέρα.

Αν προσέξει όμως κάποιος μια φαινομενικά ασήμαντη λεπτομέρεια που αναφέρει το ρεπορτάζ, ότι οι παριστάμενοι στον γάμο δυσκολεύονταν να αποφασίσουν ποιοι ήταν οι πιο συγκινημένοι, οι γαμπροί ή οι μητέρες τους, θα καταλάβει ασφαλώς ότι η συγκίνηση δεν προερχόταν από το γεγονός μιας ένωσης, που είναι πάντα μια σπουδαία υπόθεση, αλλά γιατί η ένωση λουζόταν από το άπλετο φως της δημοσιότητας. Η χειραφέτηση όταν είναι πραγματική δεν δημιουργεί συναισθηματικού τύπου συγκινήσεις. Αλλά «κοιτάξτε με γειτόνισσες ψαράκια τηγανίζω», που επαναλάμβανε ο συγχωρεμένος θεατρικός συγγραφέας Στρατής Καρράς στους σπουδαστές της δραματικής σχολής.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι σε μια εποχή που μπορεί να τηγανίσει κανείς το ψάρι του από όποια πλευρά του κάνει κέφι, χωρίς οι άλλοι να σκοτιστούν ιδιαίτερα ή να τον κουτσομπολέψουν, επιμένει να θεωρείται όποιος το τηγανίζει με έναν διαφορετικό τρόπο ότι πραγματοποιεί κάτι που αξίζει το χειροκρότημα. Επόμενο λοιπόν είναι να «μασάει» στους υπολογισμούς μιας πολιτικής εξουσίας και να θεωρεί ως ελευθερία κάτι που συνιστά μιας άλλης μορφής δουλεία. Αν το Gay Mouvement Liberation μάτωσε για να φωτογραφίζονται ο Βενσάν Οτέν και ο Μπρουνό Μπουαλό όπως ακριβώς η Αντζελίνα Ζολί και ο Μπραντ Πιτ, τότε η απελευθέρωση που ευαγγελιζόταν το κίνημα αυτό κατέληξε σε μια τρομακτική οπισθοδρόμηση.

Η δημοσιότητα συνιστά ουσιαστικά κατάργηση της ελευθερίας και όσοι τη μετέρχονται έχουν πάντα στο μυαλό τους κάτι διαφορετικό σε σχέση με εκείνο που ομολογούν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πραγματικά μεγάλοι επαναστάτες κρύβονταν πάντα και ίσως να κρύβονται ακόμη ή ότι μάθαμε για την ομοφυλοφιλία μεγάλων δημιουργών μετά τον θάνατό τους, από τα ημερολόγιά τους. Η ομοφυλοφιλία που θα όφειλε να είναι υπεράνω πάσης υποψίας γίνεται ύποπτη όταν τη χρησιμοποιεί κανείς για να δοξαστεί. Ο ίδιος ο Κώστας Ταχτσής χαρακτήριζε την ομοφυλόφιλη επιθυμία ως κάτι περιορισμένο στην ανθρώπινη φύση. Με συνέπεια να εξοργίζεται όταν έβλεπε τους ομοφυλόφιλους να θέλουν να απολαμβάνουν τις μικροαστικές επιδαψιλεύσεις που επιφυλάσσονται στη σχεδόν καθολική ετεροφυλόφιλη επιθυμία.

Επιπλέον με τι διάθεση να συνέλθουν δύο άνθρωποι που η μαγεία της σχέσης τους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι παραμένει για όλους σχεδόν άγνωστη, όταν αισθάνονται τις κάμερες έξω από το υπνοδωμάτιό τους; Υπάρχουν πράγματα που προορίζονται να μένουν μυστικά και άλλα να έρχονται στο φως χωρίς να ζημιώνεται κανείς και χωρίς να σημαίνει έλλειψη ελευθερίας. Διαφορετικά κατά τον μεγαλοφυή στίχο του Μιχάλη Κατσαρού «Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν».

Αλλά θα συνεχίσουμε.