[Στην ανάπαυλα] Εχετε γεια βρυσούλες

Πώς κατέρρευσε αυτή η τόσο συμπαθητική ιδέα ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να ενωθεί με την Ευρώπη εν μια νυκτί; Βέβαια βλέποντας την κουμπάρα μας, τη σύζυγο Ερντογάν. (Αυτή τώρα έχει κουμπαριάσει κατά κάποιον τρόπο ή με τον γιο του Παπανδρέου ή με τον ανιψιό του Καραμανλή. Πάντως με έναν απ’ τους δύο που μας κατέστρεψαν διά παντός.)

Βλέποντας λοιπόν την πρώτη κυρία της Τουρκίας μαντιλοφορούσα, κάπου σου πήγαινε το μυαλό, σε κάτι πιο παραδοσιακό, πιο πολιτικής αρτηριοσκλήρωσης, αλλά λες δεν βαριέσαι, έτσι εκλαμβάνει η κυρία τη μόδα.

Γούστο της και κεφαλοδέσι της. Οπου κεφαλοδέσι εστί το ειδικό δέσιμο του μαντιλιού στο κεφάλι, αλλιώς κεφαλοπάνι, συναντάται δε και ως «μπαρέζι», το οποίον και φόραγε επί σκηνής η Σοφία Βέμπο τραγουδώντας το εθνικό εκείνο:

Και για όποιον δεν καταλάβαινε, έκανε με το δάκτυλο μια περιστροφική κίνηση γύρω απ’ το μαντίλι και να το χειροκρότημα.

Δεν θα πρέπει όμως, για να επανέλθουμε και στα της γείτονος, να ξεχνάμε ότι η Μαντίλα είναι κόρη του Φερετζέ από προηγούμενο γάμο, δηλαδή γνήσια εγγονή της Μπούρκα. Και μετά την εγγονή Μαντίλα, ήρθανε και του φιλιού οι απαγορεύσεις, και μετά «μη πιείτε αλκοόλ γιατί ο Αλλάχ στενοχωριέται», μετά τα κινητά βγάλανε τον σκασμό και μόκο, οι τηλεοράσεις αντί να δείχνουν τις διαδηλώσεις έδειχναν εκπομπές του τύπου «Πώς να γίνετε Ιμάμης χωρίς να σας πάρουν πρέφα» και άλλα θρησκογενή.

Αυτά είναι τα ωραία. Οχι σαν τον δικό μας τον θεσσαλονικιό Δήμαρχο που μου θέλει και Γκέι Παρέιντ, τ’ άκουσε ο Μουντζαχεντίν Ανθιμος κι ήρθανε τα γυαλιά της υπερμετρωπίας και θαμπώσανε από μόνα τους. Το δεξί, δε, μπορεί να ράγισε κιόλας εκεί στην πάνω άκρη, δίπλα στη βιδίτσα. Φρίαζε κι άφριζε όλη μέρα. Δεν είναι δυνατόν σου λέει να περνάνε έξω από την εκκλησία σοδομίτες. Μες στην εκκλησία να λειτουργούνε, άλλο. Συγχωρείται. Αλλά απέξω; Φερμπότεν.

Εν τω μεταξύ κάτι ακραίοι ακτιβιστές, από αριστερή μεριά, με το που ακούσανε την κυρία Ρεπούση να χτυπάει το τακουνάκι «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι μύθος», πήρανε κασμάδες, φουρνέλα και αξίνες και πάνε να γκρεμίσουνε το γλυπτό του Ζαλογγόπουλου, του Ζογκολόπουλου στην Ηπειρο.

Κι αυτή όμως, βρήκε την ώρα. Εδώ καίγεται η Ταξίμ, καίγεται ο κόσμος, καίγεται και ένα άλλο σημείο εφ’ ω εδράζεται το σώμα μας, ο Ζάλογγος που είναι αστικός μύθος μάς μάρανε.

Σιγά, κυρά μου. Ο άγιος Βασίλης τι είναι; Δεν είναι μύθος; Τα άφησες εσύ χωρίς δώρο τα παιδιά σου πρωτοχρονιάτικα γιατί δεν κατέβηκε ο χοντρός απ’ την καμινάδα; Ή είναι ιστορική αλήθεια η γοργόνα στην πλώρη «Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος»;

Ενας τρόπος πιο ήσυχος να ζήσουμε δεν υπάρχει; Ή φασκιωμένοι στη μαντίλα ή ξεβράκωτοι από μύθους; Ασε που με πήρε κι ένας φίλος μου τηλέφωνο και μου επεσήμανε. «Πρόσεξε» μου λέει. «Στη στεριά δε ζει το ψάρι».