Προ διετίας ο Νίκος Νταμπίζας μετείχε στις σχολές προπονητών που διοργάνωνε η ΕΠΟ. Στα γηπεδάκια του Πειραιά είχε τον ρόλο του φοιτητή, δίπλα σε Νικοπολίδη, Γιαννακόπουλο και άλλους παλαίμαχους παίκτες. Τα πρωινά, σε μεγάλο ντοσιέ κρατούσε σημειώσεις. Εδειχνε διάθεση να ακολουθήσει το επάγγελμα του προπονητή, να μη φύγει από τον χώρο. Και έλεγε λίγες κουβέντες. Ελάχιστες. Εμβλημά του ήταν η σοβαρότητα.
Κάτι αντίστοιχο έκανε και χθες ο Νταμπίζας, κατά την παρουσίασή του. Ως γνήσιος στόπερ, έδειξε να παίζει άμυνα με το «καταλαβαίνω τον κόσμο του ΠΑΟ που δεν με αποδέχεται», αλλά δεν ήταν αυτή η πραγματικότητα. Δεν συμβιβάστηκε ο Νταμπίζας. Απλώς ξεκαθάρισε τη θέση του και μίλησε με ειλικρίνεια. Κάνει μια νέα αρχή, κοντά σε Αναστασίου και Σαραβάκο, και θέλει να πετύχει. Οπλα του η γνώση από τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, η ατζέντα με γνωριμίες που διαθέτει και το πάθος να βγει νικητής σε ένα γήπεδο ξένο: αυτό του Παναθηναϊκού. Ο Νταμπίζας φέρει τη στάμπα ανθρώπου που αγωνίστηκε για περίπου μία τριετία στο Λιμάνι – για όσους θυμούνται, ήταν ο πρώτος που έφερε χρήματα στον Ολυμπιακό όταν εξασφάλισε μεταγραφή στη Νιούκαστλ. Μέχρι εκεί όμως. Δεν νομίζουμε ότι προκάλεσε ποτέ, και στο κάτω κάτω οι επαγγελματίες δεν πρέπει να κρίνονται με βάση τη φανέλα που φόρεσαν ενόσω ήταν ποδοσφαιριστές. Ο Σαραβάκος, άλλωστε, δεν γνώρισε θριάμβους μία διετία με την ΑΕΚ; Τώρα δεν μετέχει στο κέντρο των «τρίφυλλων» αποφάσεων; Ή μήπως δεν πήγαν από το ένα στρατόπεδο στο άλλο ο Δεληκάρης, ο Αποστολάκης και τόσοι άλλοι που χάνεται ο αριθμός σε μια μακριά λίστα;
Ο Νίκος Νταμπίζας θα κριθεί από τους ποδοσφαιριστές που θα φέρει στον Παναθηναϊκό. Αυτή είναι η δουλειά του ως τεχνικού διευθυντή. Και φυσικά από την προσφορά των παικτών με βάση το πόσο κόστισε η απόκτησή τους. Τα υπόλοιπα μικρή σημασία έχουν. Βαρεθήκαμε, εξάλλου, με τα πόστα που καταλαμβάνουν «ολυμπιακάρες», «παναθηναϊκάρες» και «αεκάρες», δίχως προσόντα και με μόνο παράσημο τις δημόσιες σχέσεις.