Περιμένοντας τη συνάντηση των τριών

Για πότε η νέα συνάντηση των αρχηγών; Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης ήταν ή δεν ήταν να συναντηθούν την Πέμπτη, 72 ώρες μετά την άκαρπη συνάντηση της περασμένης Δευτέρας για το Αντιρατσιστικό. Ασφαλώς το να διίστανται – «ήταν – δεν ήταν» – οι πληροφορίες είναι το λιγότερο που μπορεί να συμβαίνει σε μια κυβέρνηση τριών εταίρων.

Η ίδια ατμόσφαιρα «είναι – δεν είναι να τα ξαναπούν» επικρατεί και για την εβδομάδα που ξεκινάει. Κι αυτό γιατί ο Πρωθυπουργός έχει βαρύ πρόγραμμα – με ταξίδι στο Ελσίνκι αλλά και προσυνεδριακή κομματική υποχρέωση στη Θεσσαλονίκη. Αρα, επικρατεί πάλι μια δημιουργική ασάφεια. Εστω κι αν το τερματικό χρονικό όριο είναι η νέα έλευση της τρόικας την Τρίτη 11 Ιουνίου. Το πολιτικό πρωτόκολλο της κυβέρνησης επιβάλλει να έχουν συναντηθεί ξανά Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης πριν αρχίσουν οι δύο πρώτοι – και, βεβαίως, οι υπουργοί – τα ραντεβού με τον Πολ Τόμσεν.

Μια από τις φράσεις του Φρανσουά Μιτεράν που είναι δημοφιλείς και επανέρχονται συχνά είναι το «να δώσουμε χρόνο στον χρόνο». Αυτό ισχύει κάπως για την περίοδο που ακολούθησε τη συνάντηση της περασμένης Δευτέρας, όταν ο Κουβέλης βγήκε έξω εμφατικός και ο Βενιζέλος αναψοκοκκινισμένος μετά την άκαρπη κουβέντα για το Αντιρατσιστικό. Αρχικά, οι εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας έδειξαν να ανοίγει ένα ρήγμα στην κυβέρνηση. Κάτι που φάνηκε να επιβεβαιώνει η κατάθεση δικού της αντιρατσιστικού νομοσχεδίου από πλευράς ΝΔ. Ακόμη και ο μη προγραμματισμός της συνάντησης των αρχηγών την περασμένη Πέμπτη – έστω κι αν θα είχε ως θέμα το Δημόσιο – ερμηνεύτηκε ως περαιτέρω ψύχρανση.

Καμιά φορά όμως ένας καβγάς βοηθάει αυτούς που καβγαδίζουν να καταλάβουν πόσο δεμένοι είναι επί της ουσίας. Το πέρασμα των ημερών και η σημειολογία κινήσεων, δηλώσεων – χαρακτηριστική η εμφάνιση Κουβέλη στο Mega – και διαρροών αναδεικνύουν μιαν άλλη εικόνα. Την εικόνα μιας κυβέρνησης όπου οι εταίροι συνειδητοποιούν ότι όσα και να τους χωρίζουν δεν είναι διατεθειμένοι να τα σπάσουν. Δεν είναι διατεθειμένοι γιατί δεν έχουν κανένα όφελος.

Φυσικά, η πολιτική είναι θέατρο. Και υπό την έννοια αυτή, είναι χρήσιμο στους κυβερνητικούς εταίρους να μη συμφωνούν πάντα γιατί δεν έχουν το ίδιο ακροατήριο. Οχι ότι δεν είναι επικίνδυνη άσκηση. Κι αυτό γιατί δεν πρέπει να τραβήξει κανείς το σχοινί πέρα από ένα σημείο που να σπάσει. Ούτε να πάρει θέση τόσο απόλυτη που η σύνθεση απόψεων να θεωρηθεί συμβιβασμός. Αλλά οι δύο από τους τρεις, ο Βενιζέλος κι ο Κουβέλης, είναι καλοί στα λόγια. Ενώ ο Σαμαράς είναι φειδωλός σε δηλώσεις.

Κάπως έτσι περιμένουμε τη νέα συνάντηση – με διευρυμένη ατζέντα – για να δούμε πώς θα ισορροπήσουν. Αν αυτό λέει κάτι – που λέει πολλά – Βενιζέλος και Κουβέλης δεν έχουν καμία επιφύλαξη να ξαναδούν τον Σαμαρά, και μάλιστα σύντομα.