[Στίγμα] Μονομαχία κάτω… από τον ήλιο

Η αλήθεια είναι ότι είμαι τρελός φαν των γουέστερν σπαγκέτι – τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω. Από τη «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» μέχρι το «Για μια χούφτα δολάρια» και από το «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» μέχρι τη «Μονομαχία στον κόκκινο ήλιο», δεν υπάρχει γουέστερν που να μην το έχω δει. Εγώ και ο Καραμανλής!

Με την έννοια αυτή, βρήκα εντελώς ξενέρωτη την πρόταση-πρόκληση του Τσίπρα προς τον Σαμαρά για μια τηλεμονομαχία (debate στην καθομιλουμένη… αγγλική, την οποία ανακαλύπτει αυτό τον καιρό το αριστερό αγόρι, στη διάρκεια των εντατικών που κάνει)!

Θα προτιμούσα κάτι πιο φαντεζί. Πιο θεατράλε. Με ακροατήριο. Στον προαύλιο χώρο του Ζαππείου ας πούμε (φαντάζομαι το πιάσατε το υπονοούμενο). Με τους θεατές. Σε εξέδρα στημένη πλάτη στο νεοκλασικό κτίριο. Από τα μεγάφωνα να παίζει η ανάλογη μουσική-χαλί. Φυσικά Ενιο Μορικόνε (αυτού που έχει «ντύσει» μουσικά τα περισσότερα γουέστερν σπαγκέτι).

Και την ώρα που ο ήλιος θα γέρνει πίσω από την Ακρόπολη να εμφανίζονται από τις δύο γωνίες του Ζαππείου οι δύο μονομάχοι, περπατώντας αργά. Πιο αργά να μη γίνεται. Πιο αργά και από τον θάνατο, που λένε!

Ο Σαμαράς (φυσικά) από δεξιά και ο Τσίπρας από τα αριστερά. Αν φοράνε και μπότες με σπιρούνια, να ακούγεται ο μεταλλικός κρότος τους στο έδαφος, ακόμη καλύτερα.

Καπέλα, γιλέκα, καρό πουκάσιμα και φθαρμένα τζιν να συμπληρώνουν την αμφίεση των δύο μονομάχων. Και μόλις φθάσουν σε μια ικανή απόσταση, να αρχίσουν τη μονομαχία. Με τα… μικρόφωνα στο χέρι!

Αλλά πραγματική μονομαχία, όχι παραμύθια. Οπως την άρχισαν χθες. Με τον Τσίπρα να προκαλεί τον Σαμαρά «στην τηλεόραση ή στη Βουλή», με όποιον δημοσιογράφο θέλει, και με φράσεις του είδους «Ανταποκριθείτε κ. Σαμαρά, μην κρύβεστε άλλο. Θα έχουμε να πούμε πολλά για τις επιτυχίες σας, για τα 50.000 νέα λουκέτα, για το 30% ανεργία και το 60% ανεργία των νέων, για τους 400.000 ανασφάλιστους».

Και από την άλλη, να απαντάει το Μέγαρο Μαξίμου για λογαριασμό του Σαμαρά ότι «οποτεδήποτε ο κ. Τσίπρας αντιμετώπισε τον Πρωθυπουργό, πήρε το μάθημά του».

Μπλιαχχχ, ξενέρωσα…

Χτίζει επιμελώς το προφίλ του

Ωραία είναι η πλάκα, αλλά υπάρχουν και τα σοβαρά. Τι είναι αυτό λοιπόν που έκανε το αριστερό αγόρι να προκαλέσει τον πρόεδρο Αντώνη σε μονομαχία; Ρώτησα, έμαθα. Ο άνθρωπός μου στον ΣΥΡΙΖΑ μού εξήγησε ότι η πρό(σ)κληση για debate πρέπει να αναζητηθεί στο άνοιγμα της ψαλίδας στις δημοσκοπήσεις υπέρ της Νέας Δημοκρατίας, σε συνδυασμό με την παρατεταμένη καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ. «Η άρνηση του Σαμαρά να σηκώσει το γάντι, θα αντιστρέψει το κλίμα», πρόσθεσε.

– Μετράνε κάτι τέτοια; ρώτησα δύσπιστα.

– Στο ακροατήριο των καφενείων, φυσικά. Ο Τσίπρας τον προκαλεί και ο άλλος δεν αποδέχεται, άρα τον φοβάται…

Είναι μια εξήγηση και αυτή, αλλά εγώ θα πρόσθετα επίσης την εσωκομματική γκρίνια για την απόπειρα του Τσίπρα να μεταβάλει το κόμμα σε αρχηγικό: είναι μια από τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης με το επιχείρημα «ορίστε ποιον φοβάται ο Σαμαράς».

Τον φοβάται ή όχι ο Σαμαράς, το αριστερό αγόρι χτίζει με ιδιαίτερη επιμέλεια το διεθνές προφίλ του (δείγμα του πόσο προσεκτική δουλειά κάνουν οι αμερικανοί σύμβουλοι) και από σήμερα και επί τριήμερο θα έχουν τη χαρά να τον απολαύσουν οι Μαδριλένοι. Χαιρετίζω το γεγονός και ιδιαίτερα τη συμμετοχή του σε μια μεγάλη πορεία στο κέντρο της ισπανικής πρωτεύουσας ενάντια στην τρόικα (στη μεγάλη φωτογραφία από παλαιότερη διαδηλωσή στην Μαδρίτη).

Διερωτώμαι, λοιπόν, γιατί μας στερεί τη χαρά να τον δούμε επικεφαλής μιας τέτοιας πορείας στην Αθήνα; Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον τεστ, να δούμε και πόσο κόσμο μπορεί να κινητοποιήσει, ε; Διότι η αλαζονεία έχει και αυτή τα όριά της. Νομίζω…

  Κατά τα λοιπά, στενοχωριέμαι αφάνταστα που δεν θα πραγματοποιηθεί η προγραμματισμένη για αύριο συνάντησή του με τη γραμματέα της Νεολαίας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Μπεατρίθ Ταλεγόν – πρόκειται για την κούκλα που την είχε «πέσει» άγρια στον Γιώργο προ μηνών.

Τίποτα δεν πήρε από τη μάνα του;

Είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ με την περίπτωση του ευρωβουλευτή Κρίτωνα Αρσένη, γιου της φίλης μου Μαρίας Αρσένη (μικρή φωτογραφία) – από τις πιο αξιοπρεπείς παρουσίες στο ΠΑΣΟΚ, αληθινή κυρία -, ο οποίος παραιτήθηκε χθες από το κόμμα. Εχω ακούσει διάφορα για την παρουσία του παιδιού αυτού στο Ευρωκοινοβούλιο, έχω διαβάσει και κάτι δηλώσεις του, επίσης κάτι παρεμβάσεις που έχει κάνει – γενικά έχω διαμορφώσει γνώμη. Και είπα να αποφύγω τα σχόλια.

Αλλά διαβάζοντας τις δηλώσεις του στον Βήμα FM, ειδικά για το γιατί παραιτούμενος από το ΠΑΣΟΚ δεν παραιτείται και από ευρωβουλευτής, αλλά κρατάει την έδρα, λες και ο Γιώργος όταν τον έχρισε ευρωβουλευτή το 2009 του είπε «σου κληρονομώ και την έδρα», δεν αντέχω στον πειρασμό.

Διότι το παλικάρι (που φαίνεται πως τίποτε δεν κληρονόμησε από την αξιοπρέπεια και τη συνεπή στάση της μητέρας του), δικαιολογεί ως εξής την άθλια απόφασή του:

Ως πολίτης δεν αισθάνομαι καθόλου ανυπεράσπιστος, ώστε να έχω αναθέσει την υπεράσπισή μου σε έναν τύπο όπως ο Κρίτων, που λειτουργεί σαν τον τελευταίο «ρουσφετάκια» της πολιτικής. Και αναρωτιέμαι με τη σειρά μου ποιες είναι αυτές οι «κοινωνίες» (!..) που του έχουν αναθέσει αυτόν τον ρόλο. Κρίμα πάντως. Θα ήταν πιο έντιμο να παραδεχόταν ότι παραμένει στο Ευρωκοινοβούλιο για τον μισθό και μόνο!..