[Διαστάσεις] Επιτέλους, ας κάνουμε «κάτι»

Ενα πρώτο βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη της λιτότητας: έτσι ερμηνεύει ο διεθνής Τύπος τη χθεσινή απόφαση της Κομισιόν να δώσει παράταση σε έξι χώρες για να νοικοκυρέψουν τα ελλείμματά τους. Αλλά η σημαντική αυτή εξέλιξη επισκιάστηκε από μια σπαρακτική κραυγή: «Επαναδιαπραγματευθείτε τους όρους του χρέους σας! Βγείτε από την ευρωζώνη μαζί με άλλες χώρες, σαν ένα μπλοκ! Ξεκινήστε μια νέα Ενωση! Κάντε κάτι!»

Οσο κι αν διαφωνώ ριζικά μαζί τους, σέβομαι την άποψη εκείνων των ελλήνων πολιτικών που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να βγει από την ευρωζώνη για να ξανασταθεί στα πόδια της. Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα είχε καταστροφικές επιπτώσεις, αλλά ο Αλαβάνος ή η ηγεσία του ΚΚΕ το βλέπουν διαφορετικά, και αφού όλοι μαζί ζούμε σε αυτή τη χώρα, όλοι μαζί θα βλέπαμε στην υποθετική αυτή περίπτωση ποιος έχει δίκιο. Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι να κάνουν σχετικά κηρύγματα διανοούμενοι, καθηγητές, οικονομολόγοι ή ακτιβιστές που δεν ζουν στην Ελλάδα. Γιατί τα κηρύγματα αυτά γίνονται εκ του ασφαλούς. Δεν έχουν ρίσκο. Και δεν έχουν κόστος.

Η Ναόμι Κλάιν είναι μια επιτυχημένη δημοσιογράφος και συγγραφέας. Επιπλέον, είναι Καναδή. Στη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής της στην Ελλάδα μίλησε σε ένα αντιεξουσιαστικό φεστιβάλ, πήρε συνέντευξη από τον Τσίπρα, έδωσε συνεντεύξεις, απηύθυνε χαιρετισμό στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για τα μίντια και είδε πολλή τηλεόραση. Δύο είναι τα συμπεράσματά της για τη χώρα μας. Πρώτον, ότι πρέπει να βγούμε από το ευρώ, μόνοι ή μαζί με άλλους. Τέλος πάντων, «να κάνουμε κάτι». Δεύτερον, πως για το ότι δεν κάνουμε «κάτι» φταίνε τα μίντια, που κάνουν τον κόσμο να νιώθει ανήμπορος, και επειδή νιώθει ανήμπορος την πέφτει στους μετανάστες. Με μια επανάσταση λοιπόν στα μίντια – και φυσικά την έξοδό μας από την ευρωζώνη – θα λύσουμε ταυτοχρόνως δύο προβλήματα: και την οικονομική κρίση και τον ρατσισμό!

Γιατί άραγε ασχοληθήκαμε τόσο πολύ με τον Ζίζεκ και τόσο λίγο με την Κλάιν; Γιατί μας πείραξε τόσο πολύ το κακόγουστο αστείο για τα γκουλάγκ και τόσο λίγο η σοβαρή απόδοση της βασικής ευθύνης στα μέσα ενημέρωσης για τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής;

Σε κάθε περίπτωση, οι ξένοι επώνυμοι και διάσημοι μόνο κακό έχουν κάνει σε αυτή τη χώρα. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς συμβούλευε τον Γιώργο Παπανδρέου και την ίδια ώρα αρθρογραφούσε – και αυτός! – υπέρ της ανάγκης να βγει η Ελλάδα από το ευρώ. Ο Πολ Κρούγκμαν έκανε προβλέψεις που συνεχώς διαψεύδονταν. Ο Νουριέλ Ρουμπινί ποντάριζε κυνικά στη χρεοκοπία μας. Ολοι μας λυπούνταν. Και όλοι  μας έσπρωχναν λίγο λίγο στον γκρεμό.

Είναι θαύμα τελικά το πώς αντισταθήκαμε στον πειρασμό.