[Εμπιστευτικά] Τοίχο τοίχο!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Το σκηνικό ντροπής, αθλιότητας και εξευτελισμού του αθλήματος μέσα στο οποίο ολοκληρώθηκαν την Κυριακή τα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα;
Ή το γεγονός ότι κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται, ούτε ασχολείται σοβαρά μαζί τους;
Ομολογώ ότι δεν διαθέτω την απάντηση.
Εδώ και καιρό ακούω τα χειρότερα για τον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και την παρέα του.
Ομολογώ ότι δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία υποψιασμένος πως, ούτως ή άλλως, οι τύποι που εμπλέκονται στα διοικητικά του ποδοσφαίρου δεν αποτελούν ακριβώς ανεπίληπτες προσωπικότητες.
Αλλους τους ψάχνει ήδη ο εισαγγελέας και για πολλούς μάλλον ολιγωρεί η Δικαιοσύνη.
Οταν άκουσα όμως τον πρόεδρο μετά τη μεγάλη σφαγή του τελικού Κυπέλλου, ομολογώ ότι ακόμη και έτσι κατάφερα να εκπλαγώ. Το θράσος και ο κυνισμός των δηλώσεών του καλλιεργούσαν την εντύπωση ότι ακόμη και τα χειρότερα μπορεί να είναι λίγα.
Με τούτα και με κείνα όμως, το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα πεθαίνει. Και μάλιστα πεθαίνει ως θύμα εκείνων που έχουν καθήκον να το προστατεύουν.
Υπάρχει λύση; Θέλω να είμαι ειλικρινής: δεν πιστεύω ότι υπάρχει.
Αφενός, η δικαιοσύνη είτε είναι μέρος του κόλπου (όπως εκείνος ο απερίγραπτος αθλητικός «εισαγγελέας» που μετά το Κύπελλο κάλεσε σε απολογία όχι τους θύτες αλλά τα θύματά τους!..) είτε ολιγωρεί (όπως στην περίπτωση των στημένων αγώνων).
Αφετέρου, όσο οι υπαίτιοι οχυρώνονται πίσω από το «αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου» και κρύβονται πίσω από την ΟΥΕΦΑ, θα ξαναδούμε στα γήπεδα επεισόδια, αθλιότητες και στησίματα – μαζί με τον Γιάχο και τον Τριτσώνη.
Αρα, και άδειες κερκίδες.
Η μόνη λύση θα ήταν να αναλάβει η συντεταγμένη Πολιτεία την ευθύνη και το κόστος της σύγκρουσης. Με την ΕΠΟ, την ΟΥΕΦΑ, τις ομάδες, τους συνδέσμους, την αρρώστια…
Οπως έκανε η Μάργκαρετ Θάτσερ τη δεκαετία του ’80 όταν απέσυρε τις αγγλικές ομάδες από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις έως ότου εξυγιανθούν.
Το αποτέλεσμα είναι βεβαίως ότι πριν από λίγες εβδομάδες οι οπαδοί στα γήπεδα την αποδοκίμαζαν ακόμη και μετά θάνατον. Αλλά αν υπάρχει σήμερα το αγγλικό ποδόσφαιρο που χαιρόμαστε να βλέπουμε, της το χρωστάει.
Οχι επειδή αγαπούσε το ποδόσφαιρο – ενδεχομένως να μην ήξερε καν τη διαφορά ανάμεσα στο κόρνερ και το οφσάιντ…
Αλλά επειδή είχε μια άποψη για τη διακυβέρνηση της χώρας. Στην οποία δεν θεωρούσε ότι υπάρχει χώρος για τον εκάστοτε πρόεδρο της ΟΥΕΦΑ, της ΕΠΟ ή της ΠΑΕ Κάτω Αχλαδόκαμπος.
Δυστυχώς, όμως, η Θάτσερ ήταν Αγγλίδα, πέθανε και δεν βλέπω κανέναν στην κυβέρνηση που να της μοιάζει.
Τοίχο τοίχο πάνε οι δικοί μας μη φάνε καμιά αδέσποτη!
Google news
