[Αγιογραφίες] Ζήλος

ΑΥΤΑ που ξέρει ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου – και επί χρόνια επικεφαλής του Eurogroup – είχε πάντα μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα και με τους έλληνες ομολόγους του. Κάτι που φάνηκε – αν και όχι στους πολλούς – στη διάρκεια της κρίσης.

ΤΙ ακριβώς έγινε το 2009; Είναι ο annus horribilis – ο φρικτός χρόνος – της ελληνικής πολιτικής μετά τη Μεταπολίτευση. Τότε χάνεται ο έλεγχος της χώρας, που καταλήγει πέντε μήνες αργότερα στο ΔΝΤ. Ο Γιούνκερ δεν έχει μιλήσει για τις μυστικές αποστολές στην Αθήνα – έχει το τακτ του ευρωπαίου πολιτικού. Ωστόσο, ένα βιβλίο μιας γαλλίδας δημοσιογράφου, της Φλοράνς Οτρέ, για την Ανγκελα Μέρκελ ανοίγει το κουτί της Πανδώρας, αφού αποκαλύπτει τα σούρτα – φέρτα του Γιούνκερ στην Αθήνα. Αυτά δεν έχουν τόσο ενδιαφέρον στην περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου. Εδώ το ναυάγιο είναι πιστοποιημένο. Αλλά στην επιβεβαίωση μυστικών επαφών με τον Κώστα Καραμανλή.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ με αίσθηση της Ιστορίας, ο Καραμανλής ήταν πάντα ιδιαίτερα ευαίσθητος στο θέμα του 2009. Είναι προφανές ότι φοβόταν την ευθύνη. Οπως φοβόταν όσο ήταν ακόμη Πρωθυπουργός μην του σκάσει η χώρα στα χέρια λόγω αποτυχίας στο πρόγραμμα δανεισμού. Εκ των υστέρων, η προσπάθεια ηρωικής αφηγηματοποίησης της περιόδου Καραμανλή εκδηλώθηκε γρήγορα. Εγινε μάλιστα προσπάθεια να διανθιστεί με πρόσθετα εντυπωσιακά στοιχεία, όπως η περίφημη υπόθεση δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού. Γιατί; Διότι τάχα έφερε πιο κοντά τη χώρα στους Ρώσους.

ΑΥΤΟΝ τον αντιαμερικανό Καραμανλή δεν τον είχαμε, ομολογουμένως, πάρει χαμπάρι. Ισως γιατί νωρίς νωρίς, από την άνοιξη του 2004, είχε σπεύσει στην Ουάσιγκτον για το παρθενικό πρωθυπουργικό ταξίδι και για να δώσει δημόσιες διαβεβαιώσεις ότι δεν θα έβαζε όρους και προϋποθέσεις στο να μπει η Τουρκία στον ευρωπαϊκό δρόμο στο τέλος εκείνης της χρονιάς. Φυσικά, οι καραμανλικοί θα πουν ότι ο Καραμανλής ήξερε ότι όλα αυτά δεν οδηγούσαν πουθενά και ότι κινήθηκε με γεωπολιτικό ρεαλισμό, θυσιάζοντας τις εντυπώσεις για να κρατήσει χρήσιμες στη φάση εκείνη ισορροπίες.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά, εκ των υστέρων, εκείνο που καλλιεργείται είναι οι εντυπώσεις. Και οι θεωρίες συνωμοσίας, στη σκιά της διπλωματίας των αγωγών, των επισκέψεων Πούτιν στο Αγιον Ορος, ακόμη και του δυστυχήματος με το Σινούκ στη Σιθωνία. Με την αναγκαία εισαγγελική έρευνα για λόγους θεσμικής εγκυρότητας. Από την ηρωοποίηση και τη συνωμοσιολογία δεν ήταν παρά ένα βήμα στο να καταστούν αναξιόπιστες οι προσπάθειες να εμπλακεί ο Καραμανλής στην τραγωδία του 2009. Διότι από ξένα κέντρα θα προέρχονταν αυτές – έτσι δεν είναι; Οφείλει να αναγνωρίσει κανείς την πρόνοια των καραμανλικών, αφού τα περί απόπειρας δολοφονίας τα έσπειραν εγκαίρως. Οπως οφείλει κανείς να πει ότι – σε αντίθεση, ας πούμε, με τον Γιώργο Παπανδρέου, που δεν υπηρετήθηκε σωστά από τους παπανδρεϊκούς – ο Κώστας Καραμανλής προστατεύθηκε και προστατεύεται με ζήλο από τους πιστούς του.

ΟΛΑ αυτά έχουν ακόμη σημασία όσο κρατάει η δύσκολη περίοδος που ξεκίνησε το 2009 και μέχρι η χώρα να ξαναμπεί σε μια ομαλή οικονομική τροχιά και να ξεχαστούν. Λίγη υπομονή ακόμη θέλει. Οφείλει κανείς να πει ότι ο Καραμανλής έχει δείξει αυτοπειθαρχία στη φάση αυτή – αλλά αυτό ήταν πάντα ένα από τα πλεονεκτήματά του. Το πρόβλημα είναι ότι κυβέρνησε και με τα μειονεκτήματά του.