[Εναλλακτικά] Κυβέρνηση υποβολέων

ΓΙΑ περίπου έναν χρόνο ο Αντώνης Σαμαράς τα είχε όλα.

Ηταν Πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης τριών κομμάτων που ο βασικός της σκοπός ήταν να ψηφίσει τα μέτρα οικονομικής πολιτικής τα οποία απαιτούνταν για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Τα μέτρα αυτά ήταν συμφωνημένα με την τρόικα. Βεβαίως, οι δύο εταίροι του Μεσσήνιου στην κυβέρνηση, Βενιζέλος και Κουβέλης, είχαν ενίοτε κάποιες αντιρρήσεις. Αλλά η διαπραγμάτευση ήταν πολυγωνική, καθώς οι τρεις διαπραγματεύονταν μεταξύ τους, με τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα και, τελικά, με τους κ.κ. Τόμσεν και Σία.

Στο πολύγωνο αυτό ο Σαμαράς έπαιζε κρίσιμο ρόλο, αφού δεν είχε αναστολές να συναντήσει και την τρόικα. Εμφανιζόταν ως εγγυητής της ισορροπίας, ενώ η πολιτική αυτοπειθαρχία του Πρωθυπουργού, αλλά και η δίψα Βενιζέλου και Κουβέλη για προβολή, είχαν συχνά ως αποτέλεσμα να παίρνουν οι δύο τελευταίοι σημαντικό μέρος του πολιτικού κόστους.

Ηταν μια ιδανική διευθέτηση. Ο Σαμαράς μοιραζόταν τη φαρμακερή πίτα της οικονομικής πολιτικής, ενώ στα υπόλοιπα πολιτευόταν ως κλασικός Πρωθυπουργός σε απευθείας συνεννόηση με τους υπουργούς του. Αυτό γινόταν, ας πούμε, σε θέματα νόμου και τάξης, με πρώτο παράδειγμα, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2012, την επιχείρηση «Ξένιος Ζευς» για τους μετανάστες. Ο Σαμαράς την αποφάσισε με τον Νίκο Δένδια, έναν από τους υπουργούς με τους οποίους συνεργάζεται ιδιαίτερα καλά, και μετά πήγαν οι δυο τους ένα πρωινό στην Ομόνοια αν όχι για τη φωτογραφία, πάντως για να δουν την κατάσταση από κοντά.

Πέρασε κάποιος καιρός, αλλά οι εταίροι της ΝΔ στην κυβέρνηση ξύπνησαν. Αρχής γενομένης από τον ανασχηματισμό. Αποτελεί προνόμιο του Πρωθυπουργού, αλλά ο Βαγγέλης Βενιζέλος έσπασε το ταμπού αμέσως μετά το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, τον Φεβρουάριο. Οχι μόνο τον ζητούσε ανοιχτά, αλλά τον προδιέγραφε κιόλας, εκφράζοντας δημόσια άποψη για το σχήμα και το είδος των προσώπων. Η δυσφορία του Μαξίμου δεν εμπόδισε τον Φώτη Κουβέλη να μπει, με κάποια καθυστέρηση, και αυτός στον χορό. Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ ζητάει ανασχηματισμό τον Ιούλιο και θέλει μικρό σχήμα. Βενιζέλος και Κουβέλης στασίασαν όμως στο θέμα του αντιρατσιστικού νόμου, με αιχμή του δόρατος τον υπουργό Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη.

Ξαφνικά, η κυβέρνηση έγινε σαν θεατρική παράσταση όπου οι υποβολείς, αντί να περνούν απαρατήρητοι στις καταπακτές, ακούγονται να υπαγορεύουν τις ατάκες στον πρωταγωνιστή. Είναι η συμπεριφορά αυτή, πέρα από διαφορές ουσίας, που έκανε να τα στυλώσει το Μαξίμου διά του Τάκη Μπαλτάκου. Κάπως έτσι η συνάντηση των τριών αρχηγών την Δευτέρα αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διότι, πέρα και πάνω από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, θα αφορά θέματα ουσιαστικής λειτουργίας της κυβέρνησης και μάλιστα σε επίπεδο κορυφής. Η αλήθεια είναι πως, όσο καλύτερα τρέχει η οικονομία και βγαίνουμε από την επιτροπεία, τόσο συχνότερα θα ανακύπτουν θέματα ουσιαστικής πολιτικής μεταξύ των τριών.