Δεν ανεχόμαστε τον καθρέφτη μας

Οι σκηνοθέτες ταινιών ποιότητας γίνονται έξαλλοι με αυτούς των εμπορικών ταινιών, οι επιχειρηματίες με τη μη παραγωγικότητα των εργαζομένων, οι καθηγητές με την άγνοια των μαθητών, οι Θεσσαλονικιοί με το κράτος των Αθηνών, οι Κηφισιώτες με τους Περιστεριώτες, η Δάφνη με τον Παπάγο, οι Ολυμπιακοί με τους Παναθηναϊκούς, οι χίπστερ με τους emo… Και τούμπαλιν. Φυσιολογικά μας προέκυψε τελευταία και ο διχασμός για τον τρόπο ανοχής του διαφορετικού και μη ανοχής του ρατσισμού. Και μαζί αναλύσεις συνταγματολόγων αλλά και της περιβόητης «κοινωνίας των πολιτών» για το αν άραγε είναι ρατσιστική μια κουβέντα  της ποιήτριας.

Μαθημένοι για χρόνια στην απέραντη πνευματική τεμπελιά και ασφάλεια των συνθημάτων ψάχνουμε τώρα στα γρήγορα τη μαγική συνταγή, τον νόμο που θα κουκουλώσει το πρόβλημα να ξεμπερδέψουμε και με αυτό, όπως με τόσα άλλα εδώ και τρία χρόνια και να πάμε παρακάτω να χωριστούμε για το επόμενο.

Οι αριστεροί όπως για όλα έχουν και τη μαγική λύση που θα εξαφανίσει τη Χρυσή Αυγή. Οι ρατσιστές από την άλλη ξέρουν από παλιά τον τρόπο να εξαφανίσουν αριστερούς και συναφείς. Και οι μεν και οι δε έχουν το Αζαξ, τον άσπρο σίφουνα, που τα κάνει αόρατα. Δεν υποπτεύονται το πόσο τροφοδοτεί ο ένας τον άλλον. Σαν να είναι ψιλά γράμματα για τους ακροδεξιούς ότι η δολοφονία του Λαμπράκη, το δεξιό παρακράτος της ΕΡΕ και η χούντα έστρωσαν τον δρόμο στη μεταπολιτευτική ηγεμονία της Αριστεράς, στο πνευματικό τουλάχιστον επίπεδο – έστω με ζαβαρακατρανέμια – όχι όμως μόνο σε αυτό. Για δε τον αριστερό λαϊκισμό που κυριάρχησε μετά τη Μεταπολίτευση ότι και αυτός έστρωσε τον δρόμο στο σημερινό ρατσιστικό έκτρωμα των μαυροντυμένων καραφλών των γυμναστηρίων ΚΔΩΑ (Π. Κουτρουμπούσης: Κτηνώδης Δύναμη Ωγκώδης Αγνοια – ογκώδης με ωμέγα, σύμφωνα με τον Κουτρουμπούση, επειδή ακριβώς είναι… ογκώδης!). Γεννήθηκε έτσι το παιδί, μεγάλωσε, τέλειωσε το σχολείο, έπιασε και δουλειά ντιλίβερι στον Αγιο Παντελεήμονα και εμείς τώρα ψάχνουμε τη μέθοδο αντισύλληψης!

Το «αυγό του φιδιού» ακούω παντού. Μα από πού ξεφύτρωσε ξαφνικά τέτοιο μαύρο αυγό, τόσο κακάσχημο παιδί από τόσο όμορφους γονείς; Ο Ανδρέας δεν μας διαβεβαίωσε ότι υπάρχει μόνο λαός; Εμείς δεν του ανταποδώσαμε βροντερά ότι «ναι Ανδρέα και είναι λαός που δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»; Οι παπάδες δεν μας είπαν για την περήφανη Μακεδονία μας, για το τι πρέπει να μαθαίνουμε στα σχολεία και τι να γράφουν οι ταυτότητές μας και ένα εκατομμύριο κατεβήκαμε με λάβαρα εξωτικών μοναστηριών στο κέντρο Αθήνας και Θεσσαλονίκης; Οι αγρότες πόσες φορές φάγαμε νοστιμότατα σουβλάκια καθισμένοι οκλαδόν στη μέση της Εθνικής και οι φοιτητές δεν χτίσαμε καθηγητές στα γραφεία τους και αλλάξαμε βερμούδα να μεταμφιεστούμε σε ναυτεργάτες και να φύγουμε σφαίρα για τους καταπέλτες των πλοίων μιας και «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του αγρότη, του φοιτητή»; Αγανακτισμένοι και κουκουλοφόροι δεν εκτοξεύσαμε νερά, γιαούρτια, μολότοφ θεσπίζοντας «άμεση δημοκρατία» με τις ευλογίες συνιστωσών και μη; Κι όταν κάποιοι μας είπαν ότι μήπως έτσι φέρνουμε στη σκηνή τούς ορίτζιναλ εκτοξευτές μαχαιριών και άλλων ευγενών υλικών, δεν τους είπαμε «σιγά μωρέ, τι έγινε, ένα νεράκι έφαγε, ζέστη έκανε»; Μόλις την περασμένη εβδομάδα δεν έφτυσε κατάμουτρα όλη την Ελλάδα από την τηλεόραση ένας κάποιος διαιτητής Γιούχου που φοβήθηκε προκαταβολικά  μήπως τον μαλώσει το υπέρβαρο αφεντικό του; Και μόλις προχτές μια άγνωστη κυρία που υποδύεται την κοινοβουλευτική εκπρόσωπο του λαού δεν συμπαραστάθηκε στο κρατητήριο σε ανθρώπους που επιτέθηκαν με όπλα σε φύλακες στις Σκουριές λες κι ήταν ένδοξα τέκνα του κομαντάντε Τσε Γκεβάρα;

Μετά από όλα αυτά, πόσο μακρινή είναι η αναζήτηση από όλο και περισσότερους ενός δικτάτορα που θα βάλει τάξη στο χάος, που μόνοι μας δημιουργήσαμε και τώρα μας τρομάζει; Δυστυχώς, είναι κοντά λένε και ξαναλένε μονότονα οι δημοσκόποι μας. Ξυπνήσαμε απότομα και ψάχνουμε το rewind να γυρίσουμε τον Φρανκενστάιν πίσω στο κλουβί του. Δεν γίνεται, το rewind δυστυχώς δεν σβήνει την ταινία, μόνο πίσω την γυρνάει και την παίζει απ’ την αρχή. Ούτε τα νομοσχέδια την σβήνουν ώστε να έχουν νόημα συσκέψεις και παζάρια μεταξύ Ρουπακιώτη, Μπαλτάκου και κάποιου αγνώστων λοιπών στοιχείων από το ΠΑΣΟΚ.

«Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος που μέσα του επωάστηκαν όλοι αυτοί» μας είπε ο Σαββόπουλος από το μακρινό ’89 στον δίσκο που απαξιώσαμε περισσότερο από όλους τους δίσκους του. Πριν είκοσι τέσσερα χρόνια μας μίλησε για τους «φριχτούς μικρομεσαίους που ξεσαλώνουν στο νυχτομάγαζο, για τους αριστερούς που θέλουν να τα αλλάξουν όλα χωρίς να αλλάξουν σε τίποτα οι ίδιοι, για το κράτος των ασυστόλων και πεσμένων κώλων, για τους κωλοέλληνες».  Δεν τον λιθοβολήσαμε; Ιδού τώρα κύριοι ο λογαριασμός! Οι ίδιοι άνθρωποι που μεγαλώσαμε και τα παιδιά μας είμαστε αυτοί που μας τρομάζουμε. Τον καθρέφτη μας δεν ανεχόμαστε. Και όσοι λίγοι προσπάθησαν, όπως ο Σαββόπουλος, να πάνε κόντρα στον «προοδευτικό» εκείνο πολτό και απομονώθηκαν σαν μαυροντυμένες Κασσάνδρες σε ξέφρενο πάρτι, νιώθουν σήμερα τη μίζερη ικανοποίηση της δικαίωσης.

Ναι, να ψηφιστεί και αυτό και άλλα δέκα πιο αντιρατσιστικά νομοσχέδια. Ναι, να μην απαγορεύονται η έκφραση και οι ιδέες κανενός αλλά οι παράνομες πράξεις που απορρέουν από αυτές τις ιδέες. Ναι, να είμαστε ανεκτικοί στο διαφορετικό και αυστηροί στο παράνομο, ναι να γίνουμε φιλελεύθεροι και Ευρωπαίοι, τρομάρα μας.  Φοβάμαι όμως ότι δεν είναι σε όλα αυτά εκεί έξω η λύση. Είναι μέσα μας, βαθιά, εκεί που δεν μάθαμε ποτέ να κοιτάμε παραδομένοι στην αυτιστική δήθεν «εξωστρέφεια» τού να ασχολείσαι… με τον εαυτό σου! Γι’ αυτό και ομολογώ ότι δεν λυπάμαι για αυτό που μας έρχεται: «Τον τιμωρό καιρό, τους πέντε αιώνες δύσης εθνικής θα ζήσεις από εδώ και εμπρός. Με αγγλικές αλφαβήτες, μαλλιαροί μου Ελλαδίτες, θλιβερές μου πορδές». Τα παιδιά μας λυπάμαι. Πλην των λίγων εκείνων που όλο και περισσότερα γνωρίζω τελευταία και είναι η ελπίδα μου να δώσουν μια γερή στο καρναβάλι ρατσισμού και αντιρατσισμού που τους στήσαμε και να πετάξουν ελεύθεροι σε πιο δημιουργική ζωή.

* Ο Σωτήρης Γκορίτσας είναι σκηνοθέτης