[Εμπιστευτικά] Καλαμπούρια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν καταλαβαίνω πού βρίσκεται το αστείο να απειλείς ότι θα στείλεις ανθρώπους στο γκουλάγκ και στη Σιβηρία.
Δεν το καταλαβαίνω όχι επειδή με ενοχλούν τα καλαμπούρια, ούτε επειδή πιστεύω ότι ο δημόσιος διάλογος πρέπει να είναι πάντα βαρύς, ασήκωτος και συνοφρυωμένος.
Δεν το καταλαβαίνω επειδή μου έχουν μάθει να μην κάνω ποτέ πλάκα με τις μεγάλες τραγωδίες, τα απαράγραπτα εγκλήματα και τα αφόρητα δράματα της ανθρωπότητας.
Εξ αυτού του λόγου δεν μπορώ να καλαμπουρίσω με το γκουλάγκ.
Ούτε με το Ολοκαύτωμα. Ούτε με τη μαζική εξόντωση ανθρώπων. Ούτε με οιασδήποτε μορφής στρατόπεδα συγκέντρωσης ή εργασίας.
Διότι τριάντα εκατομμύρια νεκροί κι εκτοπισμένοι δεν είναι καλαμπούρι. Ούτε καν στατιστική, που έλεγε ο Στάλιν. Είναι απλώς έγκλημα.
Και δυστυχώς τα εγκλήματα φέρνουν ανατριχίλα. Ούτε γέλιο ούτε χειροκρότημα.
Προκαλούν απέχθεια, αποστροφή, αποτροπιασμό. Δεν τα κουβεντιάζουμε για πλάκα στην παρέα και προφανώς δεν χαχανίζουμε όταν τα ακούμε.
Τα συναισθήματα αυτά και οι αντιδράσεις που τα συνοδεύουν προκύπτουν μόνα τους, εντελώς αβίαστα και απολύτως φυσιολογικά. Οχι για λόγους πολιτικής ορθότητας και ευπρέπειας.
Και δεν είναι μόνο αποτέλεσμα δημοκρατικής παιδείας ή αστικής συγκρότησης.
Αλλά και στοιχειώδους ανθρωπιστικής αγωγής: δεν παίζεις με τον πόνο του άλλου και δεν γελάς με κανένα δράμα.
Η αντίδρασή μου θα έμενε εδώ αν δεν περιείχε και δύο φόβους.
Φόβος πρώτος. Οτι υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που θεωρούν ακόμη ότι ο Χίτλερ ήταν άλλος δολοφόνος από τον Στάλιν ή τον Μάο ή τον Πολ Ποτ.
Ως εκ τούτου, με τον Χίτλερ είμαστε σοβαροί. Για τους άλλους λέμε και κανένα καλαμπούρι.
Φόβος δεύτερος. Οτι υπάρχουν άνθρωποι της Αριστεράς που δεν συναισθάνονται το βάρος των μαύρων σελίδων της Αριστεράς. Με το επιπόλαιο ελαφρυντικό ότι «αυτά έγιναν άλλοτε κι αλλού».
Δεν είναι έτσι. «Η επανάσταση είναι ένα σύνολο», έλεγε ο Ζαν Ζορές.
Κι αυτός ο κορυφαίος ανθρωπιστής που δολοφονήθηκε για την ειρήνη δεχόταν στο όνομα της Γαλλικής Επανάστασης ακόμη και την ευθύνη για τα εγκλήματα του Ροβεσπιέρου.
Δεν είπε ποτέ «εγώ δεν ήξερα!», ούτε «εγώ τότε δεν είχα γεννηθεί!». Είμαι βέβαιος ότι δεν καλαμπούριζε όταν κάποιοι απειλούσαν να στείλουν κάποιους άλλους στην γκιλοτίνα.
Ξέρετε γιατί; Επειδή είχε συναίσθηση του βάρους που σήκωνε η συνείδησή του.
Διότι για τις μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες δεν υπάρχουν αθώοι ούτε ανεύθυνοι ούτε αμέτοχοι. Το βάρος τους σηκώνει η ανθρωπότητα. Δηλαδή, όλοι μας.
Ιδίως όταν οργανώθηκαν και εκτελέστηκαν από τον ευρύτερο πολιτικό χώρο στον οποίο επέλεξε να ανήκει ο καθένας.
Google news
