[Αγιογραφίες] Λόξες

ΕΙΝΑΙ από τους πολυσυζητημένους υπουργούς της κυβέρνησης κι έχει δημιουργήσει μια εικόνα κάπως εκκεντρική. Είναι χαρακτηριστικό ότι πέρυσι δεν υπέγραφε ως υπουργός το πολυνομοσχέδιο Στουρνάρα, με το οποίο πέρασαν τα μέτρα του πακέτου των 13,5 δισ. Χρειάστηκε τότε να ενεργοποιηθεί το κανάλι  Σαμαρά – Κουβέλη. Ωστόσο, αυτή τη φορά τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Ο Αντώνης Ρουπακιώτης δεν επιμένει στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο από – πώς να το πούμε; – λόξα. Ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι μπροστάρης αυτών που πιστεύουν ότι μόνο με νόμο λύνονται μια σειρά από προβλήματα της δημόσιας ζωής μετά το Μνημόνιο, με πρώτο, ας μην κρυβόμαστε, αυτό της Χρυσής Αυγής. Ο Ρουπακιώτης παίρνει μάλιστα για λογαριασμό τους το κόστος.

ΔΗΜΑΡ και Κουβέλης – με τον οποίο για χιλιοστή φορά θα πούμε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης έχει μακρά σχέση εμπιστοσύνης – το πάνε πιο διακριτικά. Αλλά το ΠΑΣΟΚ βγαίνει σιγά σιγά στο ξέφωτο. Ηταν εν μέρει η απουσία του Βαγγέλη Βενιζέλου στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν για την αποφοίτηση της κόρης του και εν μέρει η αναμονή για να μετρηθούν οι πραγματικές αντιστάσεις του Μαξίμου – αυτό εκφράζει ο Τάκης Μπαλτάκος – που κράτησαν τους πασόκους από το να εκδηλωθούν. Τώρα όμως τα πράγματα σιγά σιγά ξεκαθαρίζουν. Και είναι λογικό να ξεκαθαρίζουν. Ο Βενιζέλος, ας πούμε, δεν έχει μόνο καταλήξει στη θέση ότι η Χρυσή Αυγή δεν ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά ενός κόμματος αλλά ενός μορφώματος εκτός νομικού πλαισίου, αλλά έχει γίνει και βίδες με τους χρυσαυγίτες με τρόπους που δεν το έχει κάνει κανείς άλλος πολιτικός αρχηγός. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ακόμη και αντίδικος με τη Χρυσή Αυγή αφού – μαζί με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νίκο Αλιβιζάτο – έχει μηνυθεί από αυτήν, με δικαιολογία ότι τη δυσφήμησε χαρακτηρίζοντάς την παράνομη.

ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ ο Ρουπακιώτης δεν είναι. Αλλά για μια φορά το παιχνίδι τον υπερβαίνει. Δεν είναι τυχαίο ότι το Μαξίμου τα στύλωσε στο θέμα του νομοσχεδίου που προορίζεται να απασχολήσει τους τρεις εταίρους της κυβέρνησης σε προσεχή συνάντησή τους. Θα είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση που έχουν κάνει γιατί δεν θα αφορά το πώς θα καταπιούν τα αχώνευτα μέτρα που μας έχουν επιβάλει οι δανειστές μας. Αλλά θα αγγίζει θεσμικά ζητήματα που αφορούν το μέλλον της ελληνικής πολιτικής αλλά και της ελληνικής Δημοκρατίας, όπως ώς τώρα τις ξέραμε. Και ξέρουμε ότι οι απόψεις του Σαμαρά από τη μια και των Βενιζέλου και Κουβέλη από την άλλη διαφέρουν. Οχι ότι θα πέσει η κυβέρνηση από αυτό όπως φοβούνταν τις τελευταίες ημέρες κάποιοι υπουργοί. Σιγά!

ΟΛΑ αυτά δεν σημαίνουν, ωστόσο, ότι η προσωπικότητα του Ρουπακιώτη δεν χρωματίζει τη συζήτηση. Είναι πείσμων, δεν φοβάται την κόντρα ή το να γίνει αλεξικέραυνο αντιδράσεων. Εν πολλοίς είναι ο κατάλληλος για να σπρώξει το θέμα μπροστά ή, αν το δει κανείς αλλιώς, εντελώς ακατάλληλος για να χειριστεί ένα νομοσχέδιο που θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα σύνθεσης – ας μην πούμε, συμβιβασμών. Ολα αυτά εξηγούν και γιατί έχουμε δει ώς τώρα διαρροές για το τι θέλουν να κάνουν με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Αλλά δεν έχουμε δει διατυπώσεις. Και μάλλον θα αργήσουμε να δούμε.